Η φάση Μιλουτίνοφ, η αποβολή Αταμάν και η θέση του Ιωάννου που συζητήθηκε
Η βασική αρχή είναι ότι η δημόσια τηλεόραση δεν πρέπει να λειτουργεί ως παράγοντας όξυνσης, ειδικά σε γεγονότα που ήδη προκαλούν έντονα συναισθήματα στους φιλάθλους.
Μία από τις φάσεις που προκάλεσαν τις μεγαλύτερες αντιδράσεις στο ντέρμπι ήταν εκείνη ανάμεσα στον Νίκολα Μιλουτίνοφ και τον Νάιτζελ Χέις Ντέιβις, λίγο πριν από την αποβολή του Εργκίν Αταμάν.
Ο Βαγγέλης Ιωάννου, σχολιάζοντας τη φάση στη μετάδοση της ΕΡΤ, υποστήριξε ότι υπήρχε παράβαση του σέντερ του Ολυμπιακού που δεν καταλογίστηκε από τους διαιτητές. Η τοποθέτησή του προκάλεσε συζητήσεις, καθώς αρκετοί θεώρησαν ότι ένας σχολιαστής της δημόσιας τηλεόρασης θα έπρεπε να κρατήσει πιο ουδέτερη στάση σε μια τόσο κρίσιμη και φορτισμένη στιγμή του αγώνα (το είχε κάνει και στα προηγούμενα παιχνίδια, υπέρ του Παναθηναϊκού).
Η συγκεκριμένη φάση αποτέλεσε την αφετηρία των έντονων διαμαρτυριών από τον πάγκο του Παναθηναϊκού, με αποτέλεσμα την αποβολή του Εργκίν Αταμάν και την περαιτέρω ένταση στο γήπεδο.
Σε κάθε περίπτωση, οι διαιτητικές αποφάσεις βρέθηκαν ξανά στο επίκεντρο μετά από παιχνίδι ανάμεσα στους δύο «αιώνιους», με τη συγκεκριμένη φάση να συγκαταλέγεται σε εκείνες που θα συνεχίσουν να συζητούνται και τις επόμενες ημέρες.
Η βασική αρχή είναι ότι η δημόσια τηλεόραση δεν πρέπει να λειτουργεί ως παράγοντας όξυνσης, ειδικά σε γεγονότα που ήδη προκαλούν έντονα συναισθήματα στους φιλάθλους.
Δεν σημαίνει ότι ένας σπίκερ δεν μπορεί να εκφράσει άποψη για μια φάση. Αντίθετα, είναι μέρος της δουλειάς του να την αναλύσει. Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο. Όταν ένας σχολιαστής εμφανίζεται απόλυτος σε μια αμφισβητούμενη φάση, ιδιαίτερα σε ένα Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, υπάρχει ο κίνδυνος το σχόλιό του να εκληφθεί ως επιβεβαίωση της μίας πλευράς και αμφισβήτηση της άλλης.
Η δημόσια τηλεόραση χρηματοδοτείται από όλους τους πολίτες και γι' αυτό παραδοσιακά καλείται να διατηρεί μεγαλύτερη απόσταση από αντιπαραθέσεις που μπορούν να τροφοδοτήσουν την ένταση. Σε ένα ήδη φορτισμένο περιβάλλον, η έμφαση συνήθως δίνεται στην περιγραφή του γεγονότος και λιγότερο σε κατηγορηματικές κρίσεις που μπορεί να εκληφθούν ως «δικαίωση» ή «καταδίκη» μιας ομάδας.
Έτσι, η κριτική που συχνά ασκείται σε τέτοιες περιπτώσεις δεν αφορά το αν ο σχολιαστής είχε δίκιο ή άδικο για τη φάση. Αφορά το κατά πόσο ένας δημόσιος φορέας μετάδοσης οφείλει να χρησιμοποιεί πιο ψύχραιμη και ισορροπημένη γλώσσα σε στιγμές που μπορούν να πυροδοτήσουν περαιτέρω αντιδράσεις μεταξύ των φιλάθλων.
