Η εκλογή Ντόναλντ Τραμπ είναι το πρώτο ηχηρό χαστούκι στη Woke κουλτούρα και την παράνομη μετανάστευση

Ο Ντόναλντ Τραμπ θα κριθεί εν καιρώ. Έχει όλο το χρόνο μπροστά του για μια θητεία όπως θα την ονειρεύονταν ο καθένας που εκλέγεται στη θέση του. Διότι, κατά τα φαινόμενα πέρα από την προεδρία, οι Ρεπουμπλικανοί θα ελέγχουν τόσο τη Γερουσία, όσο και το Κονγκρέσο. Μια γερή σφαλιάρα στη Woke κουλτούρα και την παράνομη μετανάστευση.

Κάποιες φορές δεν είναι απαραίτητες οι περισπούδαστες αναλύσεις. Όχι πως όλα τα πράγματα στη ζωή επαφίενται στο «1+1 κάνουν δύο», αλλά στις αμερικανικές εκλογές το μήνυμα είναι απλό. Κοινό μυστικό είναι πως η εκλογή Μπάιντεν πριν από τέσσερα χρόνια ήταν περισσότερο ψήφος διαμαρτυρίας στον Τραμπ, παρά στήριξη στον υποψήφιο των Δημοκρατικών.

Η 4ετία που ακολούθησε όμως λειτούργησε το ρεύμα για της «Τραμπ Νοσταλγίας». Το μότο των Αμερικανών απλών πολιτών ήταν πως «πλέον δεν μπορούμε να αγοράσουμε γάλα για τα παιδιά μας». Αυτό έγινε σύνθημα, σλόγκαν. Η αμερικανική οικονομία έφτασε στα όριά της για τον μέσο πολίτη των ΗΠΑ. Από εκεί που υπήρχε η «κατηγορία» για τον Τραμπ πως δεν «άνοιξαν» οι δουλειές όσο είχε τάξει, δεν υπήρχαν ούτε για βασικά…

Το άνοιγμα των συνόρων και το κλείσιμο του ματιού στην παράνομη μετανάστευση γονάτισαν τις ΗΠΑ και δημιούργησε και αντίστοιχο κλίμα και στην Ευρώπη. Χώρες όπως η Ουγγαρία ή η Πολωνία έγιναν δακτυλοδεικτούμενες και παραδείγματα προς αποφυγή, ενώ έπρεπε να είναι παραδείγματα προς μίμηση. Οι ανθρωπιστικοί λόγοι που έφερνε ως δικαιολογία η Woke κουλτούρα και δεν είχε ούτε καν στα ψιλά γράμματα το πόσο απροστάτευτη έμεινε η οικονομία κάθε κράτους.

Η επικοινωνιακή νίκη Τραμπ και η Woke κουλτούρα

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο της εκλογής Τραμπ έχει να κάνει με τους υποστηρικτές του. Βασικός χρηματοδότης ήταν ο Έλον Μασκ και το Χ του. Έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην προώθηση των θέσεων του Τραμπ και τη διαμόρφωση γνώμης και άποψης. Ο Έλον Μασκ είναι από τους λίγους πολέμιους της Woke ατζέντας και υπέρ των παραδοσιακών αξιών. Αυτές που έπαιξαν ρόλο στο αν έρθει ξανά στο προσκήνιο ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών.

Πριν από τέσσερα χρόνια, όλο το σύστημα της Woke Κουλτούρας (μουσικοί, ηθοποιοί, καλλιτέχνες κλπ) στήριξε μέχρι δέρμα την υποψηφιότητα Μπάιντεν. Ήταν τέτοια η ανάγκη για «μαύρο» στον Τραμπ που η επιλογή του Δημοκρατικού προέδρου αποτελούσε μονόδρομο. Το καλλιτεχνικό αμερικανικό στερέωμα επέλεξε την ίδια συνταγή και για την Καμάλα Χάρις.

Η επιλογή ανάμεσα στον «ελεύθερο κόσμο» της Καμάλα Χάρις στον «υγιή κόσμο» του Τραμπ έβγαλε νικητή τον δεύτερο. Με διαφορά κιόλας. Ενδεχομένως να είναι η πρώτη φορά που η Woke Κουλτούρα δεν βρίσκει αποδοχή και δέχεται ένα τόσο καίριο πλήγμα.

Ο Μπάιντεν έκανε χάρη στον Ντόναλντ Τραμπ

Αν δεν είχε ηττηθεί ο Ντόναλντ Τραμπ στις προηγούμενες εκλογές, δεν θα υπήρχε η δυνατότητα εκλογής του σήμερα. Δύο θητείες είναι το μάξιμουμ που μπορεί να κάνει ένας Αμερικανός πρόεδρος και ο Τραμπ ξεκινά τον Ιανουάριο τη δεύτερή του. Θα είναι αυτός που θα πιστωθεί μια σειρά αλλαγών και καινοτομιών που θα έρθουν το επόμενο διάστημα παγκοσμίως. Για την ακρίβεια, στο χέρι του είναι.

Αυτή η τετραετία τρέλας με τα απόνερα από τον κορονοϊό, τον πόλεμο ανάμεσα σε Ουκρανία και Ρωσία, πέρα από οικονομική αποσταθεροποίηση δημιούργησε και μια σοβαρή απειλή, έναν ορατό κίνδυνο, διάλυσης της ανθρωπότητας. Η ευρωπαϊκή κρίση από τις συνέπειες των πολέμων που αποτέλεσε τον Δούρειο Ίππο για την υπερφορολόγηση και τις ξεχαρβαλωμένες οικονομίες των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί το επόμενο διάστημα να αρχίσει να φρενάρει αν όχι να τελειώσει…

Η επόμενη τετραετία είναι η πλέον κομβική για τις γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Αν δεν είχε κερδίσει ο Μπάιντεν πριν από τέσσερα χρόνια, τότε σήμερα στο επίκεντρο αυτών των εξελίξεων δεν θα ήταν κάποιος σαν τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά η Καμάλα Χάρις…