Μυρτώ: Εννέα χρόνια πέρασαν από την ημέρα που η τότε 15χρονη Μυρτώ δέχτηκε άγρια επίθεση από Πακιστανό, στην Πάρο.

Εννέα χρόνια από τότε που η άτυχη κοπέλα έκανε διακοπές με τους γονείς της και αποφάσισε να πάει για έναν περίπατο μόνη της, σε κάποια παραλία του νησιού.

Η βάναυση επίθεση του τότε 24χρονου Πακιστανού, κατέστρεψε μια για πάντα τη ζωή της Μυρτούς, έτσι όπως την ήξερε.

Η μητέρα της Μυρτώς, κυρία Μαίρη Κοτρώτσου, αυτή η ηρωίδα που έχει δώσει ολόκληρο το είναι της για την Μυρτώ, ξέσπασε μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Facebook γράφοντας ένα συγκλονιστικό κείμενο:

«Μυρτώ μου,

9 χρόνια… πέρασαν από εκείνη την μέρα που σε είδα να περπατάς για τελευταία φορά.

9 χρόνια… πέρασαν και δεν άκουσα την φωνή σου που τιτίβιζε ασταμάτητα.

9 χρόνια… που είσαι καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι ή ένα ΚΑΡΟΤΣΙ. Χωρίς να μιλάς να περπατάς. Μόνο κοιτάς και γελάς με αυτό το χαμόγελο που είναι ο κόσμος μου όλος

9 χρόνια… νοσοκομείων, χειρουργείων, θεραπειών, και ασταμάτητων πόνων ακόμη και σήμερα

9 χρόνια… που δεν ζεις την ζωή σου όπως οι συνομήλικοι σου, μόνο παρακολουθείς και καταλαβαίνεις

9 χρόνια… που τρέχω σε οποίο γιατρό μου πουν ότι μπορεί να κάνει κάτι. Σε κάθε θεραπευτή για οποιαδήποτε θεραπεία. Που διαβάζω ό, τι μπορεί να έχει παρουσιαστεί στον ιατρικό τομέα και έχει σχέση με τον εγκέφαλο. Σε Ελλάδα και εξωτερικό.

9 χρόνια… που προσεύχομαι και ελπίζω σε ένα θαύμα από τον Θεό γιατί δεν μου έμεινε και τίποτε άλλο να κάνω τίποτε άλλο να περιμένω.

9 χρόνια… που ο απλός κόσμος με ρωτάει για την πορεία της υγείας σου και δεν ξέρω τι να απαντήσω.

9 χρόνια… πόνου και στεναχώριας για την ζωή που δεν θα ζήσεις . Όχι για εμένα για εσένα και μόνο.

«ΠΕΡΙΜΕΝΩ από το Κράτος να αναλάβει την ΕΥΘΥΝΗ, γι αυτό που σου συνέβη, γιατί δεν ήταν ατύχημα, δεν ήταν τροχαίο!

Ήταν δολοφονική ενέργεια από κάποιον που εισήλθε στην πατρίδα σου χωρίς κανείς να τον ελέγξει!

Το πιο τραγικό είναι ότι κάποτε ευχόμουν να μην υπάρξει άλλη Μυρτώ και σήμερα ήδη έχουν υπάρξει μια Ζωή, μια Ελένη, μια Καρολάιν μια Γαρυφαλλιά.

Με ΤΡΟΜΑΖΕΙ ως μητέρα το αύριο.

Όσο Ζω θα αγωνίζομαι για σένα, θα είμαι η φωνή σου, μετά τι..»

Αλήθεια τι να πει κανείς, με τι να διαφωνήσει, τι άδικο να ρίξει σε αυτήν την τόσο βασανισμένη μάνα για την οργή και την αγανάκτηση που εκφράζει απέναντι σε ένα κράτος που κωφεύει;

Που να βρει δικαίωση, συμπαράσταση και ελπίδα για το σήμερα;

Να αντλήσει ελπίδα από την Κατερίνα Σακελλαροπούλου που θεωρεί πως η ενσωμάτωση μεταναστών είναι η λύση για το δημογραφικό;

Να αντλήσει ελπίδα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη που μεταβάλει ηθελημένα τη χώρα σε αποθήκη της Ευρώπης; Που είναι οπαδός της… πολυπολιτισμικότητας, που δέχεται χωρίς αντιρρήσεις όλα τα push-back από τις Βόρειες χώρες και που προσφέρεται να… χτίσει μέχρι και σπίτια στους μετανάστες, αν η μαμά-Γερμανία πληρώσει;

Κατά πόσο έχουν ενισχυθεί οι έλεγχοι στα σύνορα, οι έλεγχοι του κράτους στις μεταναστευτικές ροές;

Πως να είναι αισιόδοξη πως δεν θα υπάρξει άλλη Μυρτώ ή άλλη Ζωή ή άλλη Ελένη ή άλλη Καρολάιν ή άλλη Γαρυφαλλιά, σε μια χώρα που ταλανίζεται από αυξανόμενη εγκληματικότητα, λόγω των ανεύθυνων πολιτικών των κυβερνήσεων άλλα και της διαφθοράς της ίδιας της κοινωνίας;

Πώς να μην τρομάζει για το αύριο, βλέποντας την κατάσταση του σήμερα; Και ποιος σώφρων άνθρωπος δεν τρομάζει και νομίζει πως όλα βαίνουν καλώς;