Κατερίνα Σακελλαροπούλου: Άτολμη και «αναιμική» απέναντι στον Ερντογάν, ψέλλισε γενικότητες και δεν είπε κουβέντα για τα εθνικά δίκαια

Χλιαρή, άνευρη, άτολμη, έως και φοβική θα έλεγε κανείς την στάση της Κατερίνας Σακκελλαροπούλου κατά την υποδοχή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Προεδρικό Μέγαρο. Στο τετ α τετ με τον Τούρκο πρόεδρο μπροστά στις κάμερες, η ΠτΔ μόλις και μετά βίας (και με φανερή νευρικότητα) κατάφερε να ψελλίσει μερικές γενικότητες περί «ενίσχυσης της ευημερίας και της διαφύλαξης της ειρήνης», στέλνοντας για άλλη μια φορά στον «σκουπιδοτενεκέ» της διπλωματίας όλες τις διεκδικήσεις και τα δίκαια της Ελλάδας απέναντι στον διεθνή ταραξία που λέγεται Τουρκία.

Βέβαια θα ήταν τουλάχιστον απερισκεψία, αν κάποιος περίμενε κάτι περισσότερο από την Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Από τη στιγμή που χρόνια τώρα δεν τολμάει να ασκήσει σοβαρή κριτική στα εγκλήματα της Τουρκίας ούτε καν εκ του μακρόθεν, υπήρχε περίπτωση να ξεφύγει από το «πρωτόκολλο» του ενδοτισμού, έχοντας τον Σουλτάνο στη διπλανή καρέκλα;

Για να εξαπολύει μύδρους κατά της Ρωσίας και να απαιτεί κυρώσεις με διπλωματικό «τσαμπουκά», ήταν πολύ ικανή πάντως η ΠτΔ. Για να πει έστω μισή πρόταση για τους εκβιασμούς και τις παρανομίες του Ερντογάν, ούτε κατά διάνοια να περιμένουμε κάτι τέτοιο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά τώρα που η Δύση γυρίζει την πλάτη στον Ζελένσκι θεωρώντας την ενίσχυση της Ουκρανίας ως μάταιη υπόθεση, δεν θα έχει ποιον να αποθεώνει η ΠτΔ, αφού τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως μόνιμος χειροκροτητής του νεοναζιστικού καθεστώτος.

Η κ. Σακελλαροπούλου ξέμεινε και αυτή μόνη της στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», αλλά για τη δίκαιη πλευρά της ελληνικής ιστορίας, δεν είχε κάτι να πει στον Τούρκο πρόεδρο. Προτίμησε να κάνει μια «προκάτ» δήλωση μιλώντας γενικά και αόριστα για «σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου», λες και το δίκαιο εφαρμόζεται με ευχολόγια περί ανέμων και υδάτων, και όχι με συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές.

Η αντίθεση με την υποδοχή που είχε επιφυλάξει στον Ερντογάν το 2017 ο Προκόπης Παυλόπουλος, χαοτική. Λόγω των προκλητικών δηλώσεων του Τούρκου Προέδρου, ο κ. Παυλόπουλος είχε βγει εκτός πρωτοκόλλου και για 45 ολόκληρα λεπτά είχε μπει σε έντονη λογομαχία μαζί του, απαντώντας του ακάθεκτα για ζητήματα όπως η συνθήκη της Λωζάνης, η μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, το Κυπριακό κ.α. Μάλιστα ήταν τέτοια η ένταση μεταξύ των δύο ανδρών που ούτε καν κοιτούσε ο ένας τον άλλον, και στο τέλος δεν χαιρετηθήκαν.

Επανερχόμενοι πάλι στην «βελούδινη» συζήτηση Ερντογάν – Σακελλαροπούλου, βλέποντάς την κανείς νόμιζε ότι ήταν κουβεντούλα για… «τσάι και συμπάθεια». Μάλιστα ο Ερντογάν είπε προκλητικά στην ΠτΔ  ότι «έχει μεγάλη σημασία να κοιτάμε το γεμάτο μέρος του ποτηριού», χωρίς να υπάρχει κανείς να του απαντήσει ότι η Τουρκία είναι αυτή που διεκδικεί το ελληνικό… «ποτήρι», άρα όσο και να γεμίσει αυτό, είναι προς το συμφέρον της γειτονικής χώρας και εις βάρος της Ελλάδας.

Ακόμα και αν πιάσουμε το θέμα, όχι από εθνικής, αλλά από φιλοΝΑΤΟϊκής σκοπιάς, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου είχε απέναντί της έναν αρχηγό κράτους που στηρίζει ανοιχτά την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς, και την χαρακτηρίζει ως… απελευθερωτική δύναμη. Ούτε αυτό ενόχλησε την κ. Σακελλαροπούλου; Εντάξει, τα ελληνικά δίκαια τα έχει πετάξει στα αζήτητα, αλλά ούτε για τον πολυαγαπημένο της δυτικό «άξονα», δεν έχει το σθένος να πάρει μια πιο δυναμική στάση; Τόση υποτέλεια πια;