Μάριος Σουλούκος: Συγκλονίζουν οι περιγραφές στη δίκη για τον 11χρονο που σκοτώθηκε με αδέσποτη σφαίρα από Ρομά – «Είδα το αίμα να τρέχει ποτάμι»

Ένα δράμα με σαφέστατες ευθύνες ενός κράτους που αδυνατεί να προστατέψει τους πολίτες του, ξετυλίγεται αυτές τις μέρες στην αίθουσα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Ο λόγος για την υπόθεση του θανάτου του 11χρονου Μάριου Σουλούκου, που σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα στο κεφάλι το 2017 στο Μενίδι, ενώ βρισκόταν αμέριμνος εντός του σχολείου του.

Ένα έγκλημα που αφορά την ασύδοτη δράση πολλών Ρομά, που πυροβολούν αδιακρίτως στον αέρα όταν οργανώνουν γλέντια σε καταυλισμούς. Μια τριτοκοσμική κατάσταση «φαρ ουέστ» που εδώ και χρόνια ανέχεται η πολιτεία, με θανάτους, τραυματισμούς και δεκάδες αναφορές για αδέσποτες σφαίρες που καρφώνονται σε σπίτια, αυλές ή άλλα σημεία.

Δύο Ρομά που κάθονται στο εδώλιο, αρνούνται έως σήμερα την ενοχή τους, παρότι έχουν ταυτοποιηθεί ως δράστες των πυροβολισμών σε γλέντι που γινόταν εκείνη τη στιγμή. Ο πρώτος κατηγορείται για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, ενώ ο δεύτερος για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο.

Την Τρίτη (21/4) έφτασε η ώρα που οι γονείς του 11χρονου αγγελουδιού, κλήθηκαν να ξαναζωντανέψουν τις εφιαλτικές μνήμες τους για τον τρόπο που έχασαν το παιδί τους. Σαν σενάριο αδιανόητης τραγωδίας, η μητέρα του αδικοχαμένου Μάριου ήταν δασκάλα στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών, δηλαδή εκπαιδευτικός του ίδιου του γιου της στο σχολείο που εκτινάχθηκε το θανατηφόρο βλήμα.

«Κυρία ο Μάριος έπεσε...»

Υποτίθεται ότι ένα σχολείο πρέπει να λειτουργεί ως το απόλυτο καταφύγιο για τους μικρούς μαθητές, κι όμως η ανεξέλεγκτη κατάσταση με τους Ρομά, το μετέτρεψαν σε «εμπόλεμη» ζώνη. Η μητέρα του Μάριου περιέγραψε καταρρακωμένη στο δικαστήριο ότι εκείνη τη μοιραία μέρα στο σχολείο γινόταν καλοκαιρινή γιορτή. Ο Μάριος ήταν χαρούμενος και εντελώς ανύποπτος του τι θα επακολουθούσε από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ξαφνικά κάποιο άλλο παιδάκι φώναξε τη μητέρα του Μάριου: «κυρία ο Μάριος έπεσε». Εκείνη μη μπορώντας να φανταστεί ότι το παιδί της χτυπήθηκε από σφαίρα, νόμιζε ότι κάπου σκόνταψε και χτύπησε. Τρέχοντας να σηκώσει τον Μάριο, είδε αίμα να τρέχει «ποτάμι» από το κεφάλι του. Αρκετά αργότερα ανακαλύφθηκε στο νοσοκομείο ότι το παιδί είχε χτυπηθεί από πυροβολισμό.

Η μητέρα του Μάριου κατέθεσε με βεβαιότητα ότι η μοιραία σφαίρα προήλθε από το όπλο του ενός εκ των δύο κατηγορουμένων. Οι άσκοποι πυροβολισμοί – ιδιαίτερα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές όπως το Μενίδι – είναι μια κυριολεκτική ρώσικη ρουλέτα. Όμως το κράτος φρόντισε με την αμέλεια και την αδιαφορία του, να αποθρασύνει τους «πιστολέρο» των καταυλισμών.

Η χαροκαμένη μάνα σχολίασε απογοητευμένη ότι 9 χρόνια μετά τον θάνατο του γιου της, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Οι αδέσποτοι πυροβολισμοί εξακολουθούν να ακούγονται από τα γλέντια των Ρομά, που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται ως ένα παραβατικό κράτος εν κράτει. Όποιος πυροβολεί σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή «είναι εν δυνάμει δολοφόνος», τόνισε.

Η περιγραφή του εφιάλτη συνεχίστηκε, με την μητέρα να εξηγεί την αρχική άγνοια για την αιτία που σωριάστηκε το 11χρονο αγγελούδι τους. Αρχικά οι γιατροί του νοσοκομείου έκαναν λόγο για αιμορραγικό επεισόδιο, μέχρι να φανεί τελικά ότι ευθυνόταν μια σφαίρα.

«Δεν τους νοιάζει η ανθρώπινη ζωή...»

Τη σύγχυση επιβεβαίωσε και ο πατέρας του παιδιού, Αθανάσιος Σουλούκος:

«Μου έλεγαν ότι ήταν ανεύρυσμα. Πίεσα να μάθω την αλήθεια και την επόμενη ημέρα πληροφορηθήκαμε ότι είχε χτυπηθεί από σφαίρα στο κεφάλι», ανέφερε, περιγράφοντας μια μόνιμη συνθήκη ανομίας στο Μενίδι, όπου οι πυροβολισμοί έχουν γίνει καθημερινός «κανόνας». Παρότι ο πατέρας του παιδιού είχε απευθυνθεί πολλές φορές στην αστυνομία, στην πράξη δεν άλλαξε τίποτα.

Ο κύριος Θανάσης υποστήριξε κι εκείνος ότι το μοιραίο βράδυ γινόταν γλέντι στο σπίτι του ενός από τους κατηγορουμένους, κι από εκεί προέκυψε ο θανάσιμος πυροβολισμός. «Δεν τους νοιάζει η ανθρώπινη ζωή, μόνο να διασκεδάζουν», σχολίασε πικραμένος.

Στο πλευρό των απαρηγόρητων γονιών στο δικαστήριο, βρέθηκαν και συμμαθητές του Μάριου που φορούσαν μαύρα μπλουζάκια με το όνομα του 11χρονου, αλλά και εκπαιδευτικοί – συνάδελφοι της μητέρας του – που διαμαρτύρονται για τις εξοργιστικές συνθήκες που λειτουργούν τα σχολεία που βρίσκονται κοντά σε προβληματικές περιοχές.

Έχουν περάσει δεκαετίες που το έγκλημα των καταυλισμών ταλανίζει τις τοπικές κοινωνίες, κι όμως οι κυβερνώντες δεν έχουν καταφέρει τίποτα, την ώρα που οι νομοταγείς πολίτες πληρώνουν φόρους για να κινδυνεύουν τελικά τα παιδιά τους από αδέσποτες σφαίρες…