Της δηλητηρίασαν το σκυλί επειδή ήταν μιγάδα. Τους απάντησε με 19 Νο1 τραγούδια.

Δεν ήταν το διάσημο μικρόφωνο, ούτε οι φτερωτές νότες που την ανέβασαν εκεί που κανείς δεν φανταζόταν. Ήταν η φωτιά που κουβαλούσε από τότε που της δηλητηρίασαν το σκυλί. Επειδή γεννήθηκε σε μια οικογένεια που δεν χωρούσε ούτε στις φωτογραφίες ούτε στις γειτονιές. Η Μαράια Κάρεϊ ήταν μωρό όταν είδε τη μητέρα της να τιμωρείται για τον έρωτα της με έναν μαύρο άντρα. Ο πατέρας της είχε καταγωγή αφροαμερικανική και βενεζουελάνικη. Η μητέρα της, λευκή Ιρλανδή, αποκληρώθηκε από την οικογένεια της. Οι γείτονες τους δηλητηρίασαν το σκυλί και έβαλαν φωτιά στο αυτοκίνητό τους.

Στην Αμερική των προαστίων, μια οικογένεια σαν τη δική τους δεν ήταν απλώς διαφορετική. Ήταν απαγορευμένη. Η Μαράια έμαθε να τραγουδάει πριν μάθει να περπατά. Έκλαιγε με νότες, αναστέναζε με αρμονίες. Ήταν μόλις τριών χρονών όταν αποστήθιζε άριες από τη Ριγκολέτο. Το έκανε για να ξεχνάει πως ο πατέρας της έφυγε, πως η αδελφή της έφυγε μαζί του και πως το σπίτι τους μύριζε πάντα κάτι καμένο.

Στο σχολείο, τα παιδιά τη φώναζαν «παράξενη», «η μισή». Οι δάσκαλοι δεν ήξεραν πού να τη κατατάξουν. Μα εκείνη ήξερε. Ήταν φωνή. Όχι λευκή, όχι μαύρη. Ήταν ήχος. Και αυτόν τον ήχο τον έστειλε στη Columbia Records με μια κασέτα στα χέρια της Μπρέντα Σταρ, της τραγουδίστριας που τη βοήθησε να επιβιώσει με τα πρώτα background vocals. Ο Τόμι Μοτόλα, ο ισχυρός άντρας της δισκογραφίας, άκουσε το demo της στο αυτοκίνητο και έψαξε δυο βδομάδες να τη βρει.

Τη βρήκε. Την υπέγραψε. Την παντρεύτηκε. Την κλείδωσε.

Της έδωσε δίσκους, δόξα, Grammys, αλλά όχι φωνή. Ήθελε να είναι η λευκή Γουίτνεϊ. Εκείνη ήθελε να είναι η Μαράια. Να τραγουδάει με ραπ, να κάνει βίντεο με τον Ol’ Dirty Bastard, να χορεύει σαν να μη γεννήθηκε ποτέ για να κάθεται ευγενικά στα μπαλκόνια της κλασικής μουσικής. Και όταν επιτέλους χώρισε, πέταξε τα λευκά και φόρεσε τον εαυτό της. Ήταν η αρχή της ελευθερίας. Και η αρχή της τρέλας.

Το 2001, τα media την διέλυσαν. Τη θεωρούσαν τελειωμένη. Η ταινία «Glitter» καταστράφηκε στα ταμεία, η ίδια νοσηλεύτηκε από νευρική κατάρρευση. Την είχαν ξεγράψει. Αλλά η Μαράια ήταν παιδί του σκυλιού που δηλητηρίασαν. Δεν ήξερε τι θα πει υποχώρηση. Το 2005 κυκλοφόρησε το «The Emancipation of Mimi» και έσπασε όλα τα ρεκόρ. Το «We Belong Together» έμεινε στην κορυφή 14 εβδομάδες. Το Billboard την ανακήρυξε καλλιτέχνιδα της δεκαετίας. Οι εχθροί της διάβαζαν στα charts το όνομά της με κεφαλαία.

Σήμερα έχει 19 τραγούδια στο Νο1. Είναι η γυναίκα με τις περισσότερες κορυφές στην ιστορία του Billboard. Κανείς δεν ξεπέρασε τη φωνή της. Κανείς δεν κατάφερε να αποδείξει ότι η μουσική μπορεί να γίνει σπαθί για τα παιδιά που δεν χώραγαν πουθενά.

Η Μαράια δεν γεννήθηκε πλούσια. Γεννήθηκε αναγκαία. Για να απαντήσει σε όλους αυτούς που έκαψαν το αυτοκίνητο, που γέμισαν φόβο το πρόσωπο της μητέρας της, που δηλητηρίασαν το σκυλί της. Τους απάντησε με ήχους. Τους απάντησε με νότες τόσο ψηλές που δεν τις άγγιξε ποτέ κανείς.