Ο Έλληνας που δείχνει τη βία σε μια κοινωνία που έχει κάνει τη φρίκη συνήθεια

Η Ελλάδα έχει πάψει να σοκάρεται. Κάποτε η βία μας αναστάτωνε, τώρα την παρακολουθούμε με ποπ κορν. Ο Δημήτρης Βαβάτσης δεν είναι η εξαίρεση. Είναι το σύμπτωμα. Ένας σκηνοθέτης που γυρίζει εικόνες ωμότητας και τις βαφτίζει τέχνη, μέσα σε μια χώρα που αδυνατεί να ξεχωρίσει την πρόκληση από τη δημιουργία.

Στον Σαρκοβόρο βλέπεις όσα δεν θες να θυμάσαι. Σώματα, αίμα, τιμωρία, παρακμή. Όχι σαν αλληγορία αλλά σαν επίδειξη. Δεν υπάρχει σκιά τρυφερότητας ούτε ένα πλάνο που να αφήνει χώρο για σκέψη. Είναι μια ταινία που δεν θέλει να σε συγκινήσει, θέλει να σε συντρίψει.

Η Ευλάβεια πάει ακόμη πιο πέρα. Θρησκευτικά σύμβολα, φωνές, βλέμματα. Όλα μπλεγμένα σε μια ψευδομυσταγωγία που θυμίζει λιτανεία παραφροσύνης. Ο θεός, το αίμα, ο φόβος γίνονται ένα. Και το κοινό σιωπά γιατί δεν ξέρει αν πρέπει να χειροκροτήσει ή να φύγει.

Οι ταινίες του δεν είναι μόνο έργα ενός ανθρώπου. Είναι καθρέφτης μιας κοινωνίας που έχει ξεχάσει πώς να νιώθει. Που ψάχνει συγκίνηση μόνο όταν πονάει και θεωρεί την κανονικότητα βαρετή. Ο Βαβάτσης δεν φταίει γι’ αυτό. Απλώς το δείχνει.

Στο εξωτερικό οι προβολές του γίνονται δεκτές με περιέργεια. Εκεί όσο πιο διεστραμμένο τόσο πιο καλλιτεχνικό. Στην Ελλάδα απλώς σηκώνουμε τους ώμους. Μιλάμε για πρόκληση και τολμηρό σινεμά, κανείς όμως δεν ρωτά γιατί πρέπει να ξαναδούμε αίμα για να θυμηθούμε ότι είμαστε ζωντανοί.

Δεν είναι ταινίες τρόμου. Είναι μαθήματα αναισθησίας. Και όσο τις χειροκροτούμε τόσο βυθιζόμαστε πιο βαθιά σε αυτή τη σιωπηλή παρακμή που ονομάζουμε πολιτισμό.

Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την ταινία του Δημήτρη Βαβάτση , Σαρκοβόρος εδώ