Όταν ο Μάκης Γιατράς είπε για πρώτη φορά πριν από μερικές εβδομάδες ότι ο Προμηθέας θέλει να κατακτήσει το Κύπελλο και να διεκδικήσει το Πρωτάθλημα, λάβαμε το… τελικό μήνυμα. Τα πρώτα είχαν σταλεί όταν οι Πατρινοί ενίσχυαν το ρόστερ τους και μάλιστα με ποιοτικούς παίκτες. Κι αυτό φυσικά δεν το έκαναν για τη χαρά της συμμετοχής.

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς αν ο Προμηθέας θα κατακτήσει το νταμπλ και το… triple crown αν αναλογιστούμε ότι έχει σηκώσει και το Super Cup. Είναι κάτι πολύ δύσκολο. Είναι αμφίβολο. Το είπε και ο κόουτς Γιατράς live στην ΕΡΤ μετά τη νίκη επί του Παναθηναϊκού: «Θα προσπαθήσουμε δε ξέρω αν θα τα καταφέρουμε». Όμως εδώ υπάρχει ένα δεδομένο: Μετά από πολλά χρόνια το κατεστημένο… αμφισβητείται! Κι αυτό δεν είναι εύκολο να το σκεφτείς πολύ δε περισσότερο να το πεις…

Είναι αλήθεια ότι στο μπάσκετ δεν είναι σύνηθες μια ομάδα από την περιφέρεια να κατακτά τίτλους.

Στο ποδόσφαιρο το έκανε η Καστοριά το 1980 όταν πήρε το Κύπελλο. Ακολούθησε η Λάρισα που πήρε το Πρωτάθλημα κι αρκετά χρόνια μετά και το Κύπελλο. Ο ΟΦΗ που επίσης πήρε ένα Κύπελλο. Στο μπάσκετ των τόσων διακρίσεων σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, φτάσαμε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2020 ώστε να δούμε μια ομάδα εκτός Αθήνας ή Θεσσαλονίκης να κατακτά τίτλο… Το πέτυχε ο Προμηθέας με το Super Cup όταν νίκησε κατά σειρά την ΑΕΚ και το Περιστέρι.

Κατά διαβολική σύμπτωση μια ομάδα από την Πάτρα, ο ιστορικός Απόλλωνας, έγινε η πρώτη από την περιφέρεια που έπαιξε σε τελικό Κυπέλλου το 1997. Απέκλεισε τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό και στον τελικό έχασε από τον Ολυμπιακό με καλάθι στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Ακολούθησε το Ρέθυμνο δέκα χρόνια μετά.

Την περίοδο 2011-2012 ο Κολοσσός κατέκτησε την 3η θέση της βαθμολογίας στην Κανονική Περίοδο και την 4η στην τελική κατάταξη (ηττήθηκε από τον Πανιώνιο στα πλέι οφ για την 3η θέση). Ήταν η καλύτερη θέση που είχε κατακτήσει ποτέ ομάδα από την περιφέρεια μέχρι να εμφανιστεί ο (μαντέψτε) Προμηθέας. Την περίοδο 2018-2019, η ομάδα του Μάκη Γιατρά απέκλεισε την ΑΕΚ στα ημιτελικά (χωρίς να έχει πλεονέκτημα έδρας μάλιστα) λίγες εβδομάδες αφότου τον είχε νικήσει στον τελικό του Κυπέλλου.

Κι έτσι οι Πατρινοί έγιναν η πρώτη ομάδα από την περιφέρεια που αγωνίστηκε σε τελικό πλέι οφ και διεκδίκησε το Πρωτάθλημα. Ενάμιση χρόνο μετά έγινε η πρώτη εκτός Αθήνας ή Θεσσαλονίκης που κατέκτησε τίτλο, το Super Cup.

Όπως αναφέραμε παραπάνω είναι δύσκολο να λες αλλά και ν’ακούς ότι κάποια ομάδα από την περιφέρεια, αμφισβητεί τα πρωτεία σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο. Ο Προμηθέας όμως δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του. Γι’ αυτό άλλωστε από ένα σημείο και μετά άφησε στην άκρη το Eurocup όπου έβαζε τους μικρούς κι ασχολήθηκε με το να φτιάξει την ομάδα. Να την ενισχύσει.

Γιατί; Μα είχε σοβαρότερο κίνητρο από το Eurocup. Αυτά που είπε ο Γιατράς, να πάει να διεκδικήσει κάτι παραπάνω. Τα αδέρφια Τζέριαν και Τζεράι Γκραντ πρόσθεσαν ποιότητα και άλλαξαν επίπεδο την ομάδα. Όπως και ο Τζαούν Έβανς. Ο Γιάννης Αγραβάνης ενίσχυσε το ελληνικό (νεανικό) στοιχείο και ο έμπειρος Αθηναίου έδωσε ποιότητα. Σε μια ομάδα που με Μίλερ, Αγκμπελίς, Δημήτρη Αγραβάνη, Γιαννόπουλο, Λούντζη (που είναι τρομερός σε όλα τα μεγάλα ματς) είχε ήδη μια καλή… μαγιά!

Όταν γίνονται τέτοιες κινήσεις ο στόχος είναι προφανής… Στην Πάτρα βλέπουν ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι πια η άτρωτη ομάδα του παρελθόντος. Η ΑΕΚ επίσης δεν τους τρομάζει. Η φετινή χρονιά είναι η μεγάλη ευκαιρία για την υπέρβαση. Είναι σα να λες «ας δω μήπως μπορέσω να το κάνω φέτος διότι του χρόνου δε ξέρω τι θα βρω μπροστά μου».

Φαντάζεστε για παράδειγμα πόσο θα μπλέξει η κατάσταση στη βαθμολογία αν ο Προμηθέας νικήσει ΚΑΙ στην Πάτρα τον Παναθηναϊκό στην εκκρεμότητα που υπάρχει από τη 2η αγωνιστική;

Σημασία έχει ότι αυτή η δίψα που βγάζουν οι Πατρινοί, ο υψηλός στόχος που έχουν βάλει… εξιτάρει τους πάντες. Εκτός από φιλόδοξο είναι και πολύ ωραίο να ακούς μια ομάδα να λέει ευθέως ότι θέλει Πρωτάθλημα και Κύπελλο.

Κι αυτή η ομάδα να μην είναι κάποια από τις… συνήθεις υπόπτους. Αλλά μια ανερχόμενη δύναμη από την περιφέρεια. Που έπαιξε για πρώτη φορά στην Basket League την περίοδο 2016-2017.

Για να δούμε που θα βγάλει αυτός ο δρόμος…