Απολαύστε τον Άγιαξ που (ήρθε και) φεύγει


    Άγγελος Ρουχωτάς



«Η νίκη κρατά μόνο μια μέρα, η φήμη μπορεί να διαρκέσει μια ζωή». Όχι πως ο Άγιαξ χρειαζόταν κάποια ιδιαίτερη πηγή έμπνευσης από το περίφημο ρητό του Γιόχαν Κρόιφ για τον επαναληπτικό με τη Ρεάλ στο «Μπερναμπέου». Η ιστορία του, μια μικρή Βίβλος του ποδοσφαίρου, είναι γεμάτη από μεγάλες στιγμές, από θρυλικές φιγούρες.

Μία νύχτα στη Μαδρίτη αρκούσε για να καθορίσει εκ νέου τη φήμη μιας ολόκληρης γενιάς του Αίαντα. Η ιστορικότητα της στιγμής είχε χτιστεί πριν από το παιχνίδι, με το απίθανο βίντεο που ανέβασε το ολλανδικό κλαμπ στα social media.

Ακέραιο, εύστοχο στο χιλιοστό. Μια προσωπογραφία των νεαρών παικτών τους, σταρ του μέλλοντος μέσα από τη σχέση τους με το σύλλογο. Σαν να προετοιμάζονταν Φαν ντε Μπέικ, Ντόλμπεργκ, Ζιγέχ (που πρωταγωνιστούν) όλη τους την ζωή για αυτό το μεγάλο βράδυ. Να ζήσουν το όνειρό τους με τη φανέλα του Άγιαξ πριν αποσκιρτήσουν από την αγκαλιά του.

 

Από την παραμονή στην Premier, MVP του Champions League

Για τον μεγάλο πρωταγωνιστή του παιχνιδιού, τον Ντούσαν Τάντιτς «το ποδόσφαιρο είναι κατά 90% θέμα ενθουσιασμού». Διόλου τυχαίο πως εκείνος έκανε το καλύτερο παιχνίδι της ζωής στο γήπεδο όπου μεγαλουργούσε ένα από τα παιδικά του είδωλα, ο Ζινεντίν Ζιντάν. Μπροστά στον Κασεμίρο και την απίθανη «ρουλέτα» που του έσκασε ήταν ένας «Ζιζού». Καθόλου ανεξήγητο επίσης πως κάνει την κορυφαία σεζόν της καριέρας του φορώντας την φανέλα του Άγιαξ.

«Δεν ήταν σωστό να φύγω από την Αγγλία για την καριέρα μου. Αλλά όταν σε θέλει ένα από 10 καλύτερα κλαμπ του πλανήτη δεν μπορείς να αρνηθείς». Στην Premier League είχε δείξει το ταλέντο του, αλλά η ποδοσφαιρική του φύση καταπιεζόταν στην αμυντική Σαουθάμπτον των Πελεγκρίνο και Χιουζ. Με τον Κούμαν ήταν άλλος άνθρωπος γιατί τον καταλάβαινε. Γνώριζε από τις άγουρες μέρες του στην Γκρόνινχεν πως είναι ένα εξτρέμ παλαιάς κοπής και συνάμα χαρακτήρας άκρως… βαλκάνιος.

Ακόμα κι αν αυτός δεν είναι προϊόν των ξακουστών ακαδημιών του Άγιαξ ενσαρκώνει απολύτως το πνεύμα του παιχνιδιού του. Είχε τις σωστές επιρροές από μικρός, ο πατέρας είχε φροντίσει να του εμφυσήσει τον μύθο Κρόιφ κι ας μην τον πρόλαβε ποτέ ο ίδιος να αγωνίζεται. Στις αλάνες της Μπάτσκα Τόπολα όπου μεγάλωσε προσποιούνταν πως ήταν ο «ιπτάμενος Ολλανδός», ξεσηκώνοντας τις κινήσεις του.

Κάπως έτσι ο 30χρονος Τάντιτς έχει 6 γκολ και 4 ασίστ σε 8 παιχνίδια στο Champions League φέτος. Ηγείται μαζί με τους Μπλιντ και Χούντελααρ σε μια (ακόμα) χρυσή γενιά.

 

Υπάρχει χώρος για «Άγιαξ» στην εποχή του κυνισμού;

Πριν από μερικές δεκαετίες, ίσως το 1995 ακόμα ακόμα, θα μιλούσαμε για τον Άγιαξ της νέας εποχής. Αυτόν που θα κυριαρχήσει τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη. Εντούτοις στην σύγχρονη εποχή το ποδόσφαιρο έχει γίνει απολύτως κυνικό. Καθορίζεται από αριθμούς, πωλήσεις και κέρδη. Σε βαθμό που ο ρομαντισμός έχει πάει πολύ πιο πίσω και από τη δεύτερη μοίρα. Στο Champions League συνεπώς που η κούπα αλλάζει χέρια μεταξύ πέντε – έξι ομάδων (ή δεν αλλάζει καθόλου), στοιχεία όπως η φιλοσοφία και η παράδοση έχουν εξαφανιστεί.

Ο Άγιαξ δεν άνηκε στη φάση των «16» βάσει κυνικών δεδομένων κι ας είναι τέσσερις φορές πρωταθλητής Ευρώπης. Υπερβολικό; Είχε να βρεθεί στη φάση των ομίλων από το 2014 και να πάρει πρόκριση στη νοκ άουτ φάση από τη σεζόν 2005/06. Αναζητώντας την τελευταία φορά που πέρασε από νοκ άουτ πάμε ακόμα πιο πίσω, τη σεζόν 2002/03. Δεν έχασαν ξαφνικά την τεχνογνωσία τους στο Άμστερνταμ, απλά τα χρήματα δεν ήταν αρκετά ώστε να ανταγωνιστούν αυτή την κλειστή κάστα των τοπ κλαμπ.

Η απάντηση βρισκόταν βαθιά στα θεμέλια του συλλόγου. Αυτά που έβαλε η χρυσή γενιά των 70s με τον Ρίνους Μίχελς και τον Κρόιφ ως παίκτη και ακολούθησε η δεύτερη έκδοσή της το 1995 με τον Φαν Χάαλ, φτάνοντας στην κορυφή της Ευρώπης. Τότε ο Ολλανδός τεχνικός δεν δίστασε να περάσει αλλαγή ένα 18χρονο πιτσιρικά, με λαμπρό μέλλον μεν, αλλά πόσες φορές ένας (έφηβος ακόμα) Πάτρικ Κλάφερτ κρίνει στη σύγχρονη εποχή μια ευρωπαϊκή κούπα;

 

Trust the process

Φαν ντερ Σάαρ και Όφερμαρς από διοικητικά πόστα πλέον ακολουθούν την ίδια συνταγή και πετυχαίνουν το άκρως απαιτητικό να κάνουν πρωταθλητισμό με παίκτες από τις ακαδημίες. Έδωσαν μια πρώτη γεύση του τι μπορούν να πετύχουν με τον τελικό του Europa League πριν από δύο χρόνια. Τότε παίκτες-κλειδιά ήταν ακόμα πολύ άγουροι. Επέστρεψαν όμως. Παρά την ήττα πίστεψαν στο πλάνο, διότι είχαν ήδη πετύχει. Ντε Λιχτ, Ντε Γιονγκ, Ντόλμπεργκ, Ζιγές, Φαν ντε Μπέικ και Νέρες ήταν όλοι τους εκεί, όπως και στη Μαδρίτη.

Ο Αγιαξ μπορεί να μην έπαιξε το Total Fooball του Κρόιφ (δεν γίνεται με 43% κατοχή) έπαιξε όμως το ποδόσφαιρο της αθωότητας. Μιας άλλης εποχής, ρομαντικής, όντας ταυτόχρονα απολύτως σύγχρονο. Καθολικά καλύτερο με τα δικά του παιδιά από τις ακαδημίες του. Αυτή η τρίτη χρυσή γενιά του Αίαντα είναι μια ιστορία που είχε ανάγκη το ποδόσφαιρο.

 

Ο Άγιαξ που φεύγει

Ωστόσο πέρα από τους έμπειρους Τάντιτς, Μπλιντ, Σένε και τον βετεράνο Χούντελααρ, από του χρόνου κιόλας ο Άγιαξ θα αλλάξει. Ακόμα και σε σύγκριση με τους φιναλίστ του Europa, Κλάασεν, Ντάβιντσον Σάντσες και Κλάιφερτ τζούνιορ πουλήθηκαν. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος επιβίωσης για ομάδες σαν τον Αίαντα πλέον. Ο Ντε Γιονγκ έχει κλείσει στην Μπαρτσελόνα, για τον Ντε Λιχτ προμηνύεται μάχη και η φήμη του Νέρες μετά την ντρίπλα που οριακά δεν… τελείωσε την καριέρα του Καρβαχάλ εκτοξεύτηκε.


Μέχρι το τέλος της σεζόν λοιπόν. Μέχρι το τέλος αυτού του ταξιδιού που εξελίσσεται έτσι όπως στα όνειρά τους είχαν σχεδιάσει οι παίκτες του Τεν Χαχ. Όπου κι αν βρεθούν μετέπειτα, η νοοτροπία του Άγιαξ και αυτή η νύχτα στη Μαδρίτη θα τους ενώνει, θα τους καθορίζει.

Όσο για εμάς τους υπόλοιπους, ας τους απολαύσουμε. Μέχρι την επόμενη χρυσή γενιά. Γιατί σίγουρα θα υπάρξει. Είναι στα γονίδια του κλαμπ.