Ένα ντροπαλό παιδί από το Μπέλφαστ που έπαιζε καλύτερα ποδόσφαιρο απ’ ό,τι μιλούσε

Όταν ο Τζορτζ Μπεστ έφτασε στο Μάντσεστερ το 1961, ήταν ένα ντροπαλό παιδί από το Μπέλφαστ, που έπαιζε καλύτερα ποδόσφαιρο απ’ ό,τι μιλούσε. Μέχρι το 1968, είχε ήδη ανακηρυχθεί «πέμπτος Beatle», είχε χαρίσει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το Κύπελλο Πρωταθλητριών και είχε αφήσει τους Ευρωπαίους αμυντικούς να μαρκάρουν… σκιές. Ο Μπεστ δεν έτρεχε· χόρευε. Δεν ντρίμπλαρε· εξαφανιζόταν. Δεν σούταρε· υπέγραφε έργα τέχνης με το δεξί του πόδι.

Μαζί με τον Μπόμπι Τσάρλτον και τον Ντένις Λόου, αποτέλεσε την πιο μαγική τριάδα της εποχής. Ήταν μόλις 22 ετών όταν σήκωσε το τρόπαιο στην κορυφή της Ευρώπης, και όλοι πίστεψαν ότι ήταν η αρχή μιας θρυλικής καριέρας. Μα δεν υπολόγισαν έναν εχθρό πιο δυνατό κι απ’ την άμυνα της Μίλαν: τον ίδιο του τον εαυτό. Το ποτό, οι γυναίκες, η λάμψη, ο εθισμός στην υπερβολή. Ο Μπεστ δεν ήθελε σταθερότητα. Ήθελε ελευθερία. Και αυτή, την πλήρωσε με ταλέντο.

Ο Τζορτζ Μπεστ αποσύρθηκε πρόωρα και έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του σαν ροκ σταρ που είχε ξεμείνει από σκηνή. Όταν πέθανε το 2005, πάνω από 100.000 άνθρωποι τον αποχαιρέτησαν. Γιατί ήξεραν πως είχαν δει τον πιο χαρισματικό, τον πιο σαγηνευτικό, και ίσως τον πιο θλιβερό ήρωα που γνώρισε ποτέ το ποδόσφαιρο.

Διαβάστε επίσης:

Δεν ήταν απλώς ένας ακόμη αμυντικός αλλά ο φόβος κάθε επιθετικού και ο απόλυτος εκφραστής του ιταλικού τρόπου άμυνας

Τον κορόιδευαν οι συμμαθητές του επειδή δεν έλεγε σωστά ένα όνομα τερματοφύλακα – Μετά το παρατσούκλι του έγινε συνώνυμο του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή που πάτησε στη Γη