Η μέρα που ο Kim Jong-il παραδέχτηκε ότι πράκτορες της Βόρειας Κορέας απήγαγαν Ιάπωνες πολίτες
Το 2002 ο Kim Jong-il παραδέχτηκε ότι η Βόρεια Κορέα απήγαγε Ιάπωνες πολίτες τις δεκαετίες ’70–’80, μετατρέποντας μια «θεωρία συνωμοσίας» σε διπλωματικό εφιάλτη.
Για περισσότερα από είκοσι χρόνια η ιστορία ακουγόταν τόσο παράλογη που κανείς δεν την έπαιρνε στα σοβαρά. Ιάπωνες πολίτες, ανάμεσά τους έφηβοι, ζευγάρια και νέοι εργαζόμενοι, εξαφανίζονταν μυστηριωδώς από τις ακτές της Ιαπωνίας. Οι συγγενείς τους μιλούσαν για μαύρες βάρκες τη νύχτα, για άγνωστους άντρες με κορεάτικη προφορά, για ανθρώπους που χάνονταν χωρίς ίχνος. Οι αρχές απαντούσαν πως μάλλον είχαν φύγει μόνοι τους. Ωστόσο, οι απαγωγές Ιαπώνων πολιτών από Βόρεια Κορέα συνέχιζαν υποσκελίζοντας κάθε άλλο σενάριο.
Η υπόθεση της Megumi Yokota έγινε σύμβολο. Μόλις 13 ετών, περπατούσε προς το σπίτι της στη Niigata τον Νοέμβριο 1977 όταν εξαφανίστηκε λίγα μέτρα πριν τη γωνία. Οι γονείς της αφιέρωσαν τη ζωή τους στην αναζήτησή της, επιμένοντας πως το κορίτσι είχε απαχθεί. Για χρόνια αντιμετωπίζονταν σαν φανατικοί.
Στις δεκαετίες του ’70 και ’80 πολλοί ακόμη χάθηκαν έτσι. Νέοι άνδρες, φοιτήτριες, δάσκαλοι, νοσηλεύτριες. Όλοι άνθρωποι χωρίς καμιά σχέση με πολιτική ή κατασκοπεία. Οι φήμες ότι η Βόρεια Κορέα έστελνε πράκτορες να απαγάγουν Ιάπωνες θεωρούνταν γελοίες. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι τις χαρακτήριζαν «παρανοϊκές». Η ιαπωνική κυβέρνηση απέφευγε να ανακατέψει το θέμα για να μην επιδεινωθούν οι ήδη ανύπαρκτες σχέσεις με την Πιονγκγιάνγκ.
Το 1997 ένας πρώην πράκτορας της Βόρειας Κορέας που αυτομόλησε στη Νότια Κορέα αποκάλυψε ότι είχε δει Ιάπωνες να κρατούνται σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Οι απαγωγές Ιαπώνων πολιτών από Βόρεια Κορέα είχαν αρχίσει πλέον να αποκαλύπτονται και οι πρώτες πληροφορίες για τη Megumi Yokota άρχισαν να εμφανίζονται. Οι οικογένειες ενώθηκαν και ίδρυσαν την Ένωση Θυμάτων Απαγωγών, πιέζοντας το Τόκιο να απαιτήσει απαντήσεις.
Η έκρηξη ήρθε στις 17 Σεπτεμβρίου 2002. Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Junichiro Koizumi έφτασε στην Πιονγκγιάνγκ για μια ιστορική συνάντηση με τον Kim Jong-il. Όταν ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας παραδέχτηκε δημοσίως ότι πράκτορές του είχαν απαγάγει Ιάπωνες πολίτες, η είδηση για τις απαγωγές Ιαπώνων πολιτών από Βόρεια Κορέα προκάλεσε σοκ σε όλο τον κόσμο. Ζήτησε συγγνώμη και υποσχέθηκε ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί ποτέ ξανά.
Η Βόρεια Κορέα αναγνώρισε 13 θύματα, ισχυριζόμενη ότι οι 8 είχαν πεθάνει. Πέντε επέστρεψαν τον Οκτώβριο 2002: οι Yasushi και Fukie Chimura, οι Kaoru και Yukiko Hasuike και η Hitomi Soga. Οι ταυτότητές τους επιβεβαιώθηκαν με DNA. Οι σκηνές στο αεροδρόμιο της Niigata συγκλόνισαν τη χώρα· άνθρωποι που είχαν χαθεί για 24 χρόνια επέστρεφαν στην πατρίδα τους.
Η χαρά όμως σκιάστηκε γρήγορα. Η Βόρεια Κορέα παρέδωσε «λείψανα» και πιστοποιητικά θανάτου για τους υπόλοιπους, όμως οι ιαπωνικές εξετάσεις έδειξαν ότι τα οστά δεν ανήκαν στους δηλωμένους νεκρούς. Οι αιτίες θανάτου που ανέφερε η Πιονγκγιάνγκ ήταν εξωφρενικές – καρδιακή προσβολή σε γυναίκα 27 ετών, πνιγμός, δύο τροχαία σε χώρα χωρίς ιδιωτικά αυτοκίνητα.
Οι αποκαλύψεις φώτισαν το μέγεθος του προγράμματος. Οι απαχθέντες χρησιμοποιήθηκαν για να εκπαιδεύουν Βορειοκορεάτες κατασκόπους στη γλώσσα και τον πολιτισμό της Ιαπωνίας, να παραχωρούν τις ταυτότητές τους για πλαστά διαβατήρια, ακόμα και να διδάσκουν σε στρατιωτικές σχολές. Η Yaeko Taguchi, για παράδειγμα, δίδαξε ιαπωνικά στην Kim Hyon-hui, τη γυναίκα που αργότερα ανατίναξε την πτήση 858 της Korean Air το 1987 σκοτώνοντας 115 ανθρώπους. Οι απαχθέντες μοιράστηκαν την τραγική μοίρα των απαγωγών Ιαπώνων πολιτών από Βόρεια Κορέα.
Το 2014 η Βόρεια Κορέα υποσχέθηκε νέα έρευνα με αντάλλαγμα μερική χαλάρωση κυρώσεων από την Ιαπωνία. Κανένα αποτέλεσμα δεν ήρθε. Από τους 17 επίσημα αναγνωρισμένους απαχθέντες, οι 12 παραμένουν αγνοούμενοι ως σήμερα.
Η υπόθεση είχε και διεθνή αντίκτυπο. Ο ΟΗΕ το 2014 χαρακτήρισε τις απαγωγές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επανέλαβαν το 2025 τη στήριξή τους στις οικογένειες των θυμάτων, με τον Marco Rubio να συναντά τους συγγενείς στη Γιοκοχάμα και να ζητά λογοδοσία από την Πιονγκγιάνγκ.
Για την Ιαπωνία το ζήτημα παραμένει ανοιχτή πληγή. Η εξωτερική πολιτική της συνδέει οποιαδήποτε μελλοντική ομαλοποίηση σχέσεων με την επιστροφή όλων των απαχθέντων. Κάθε χρόνο οι οικογένειες των θυμάτων συγκεντρώνονται και διαβάζουν τα ονόματα όσων λείπουν. Πολλοί από τους γονείς είναι πλέον ενενηντάρηδες και πεθαίνουν χωρίς να μάθουν την αλήθεια.
Δείτε το video: Το επίσημο ντοκιμαντέρ της ιαπωνικής κυβέρνησης Abducted by North Korea: The Endeavors of Japanese Families αφηγείται τη μάχη της οικογένειας Yokota για την επιστροφή της Megumi και τη συνεχή προσπάθεια των συγγενών των απαχθέντων να κρατήσουν ζωντανό το ζήτημα. Με αληθινές μαρτυρίες και αρχειακό υλικό, παρουσιάζει πώς για 45 χρόνια οι οικογένειες μεταμόρφωσαν τον προσωπικό τους πόνο σε συλλογικό αγώνα για δικαιοσύνη και αναγνώριση.
Γιατί οι Ιάπωνες λένε τη χώρα τους Nihon και όλος ο κόσμος την αποκαλεί Japan;
Τι είναι οι εξατμισμένοι άνθρωποι της Ιαπωνίας;
Στην Ιαπωνία οι Ιάπωνες δε χρειάζεται να βάλουν υπογραφή αν έχουν hanko
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
