Economist: Άρθρο – κόλαφος για την ελευθεροτυπία – Παρακολουθήσεις, παρεμποδίσεις και διώξεις δημοσιογράφων στην Ελλάδα

Καλή είναι η τουριστική «βιτρίνα», καλές είναι και οι επενδύσεις, ανεκτίμητης αξίας είναι η αρχαία κληρονομιά από μια χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, άλλα αν δεν υπάρχει ελευθερία λόγου, τίποτα από αυτά δεν έχει ουσιαστική βάση σε μια – υποτίθεται – σύγχρονη δυτική χώρα. Αυτό είναι το πνεύμα του νέου άρθρου – κόλαφος για την ελληνική κυβέρνηση που αυτή τη φορά έρχεται από τον Economist, το μεγάλο Βρετανικό περιοδικό που αφήνει βαρύ αποτύπωμα με τις τοποθετήσεις του.

«Η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει πολύ καλή δουλειά όσον αφορά το να γυαλίζει την εικόνα της, προβάλλοντας τουρίστες και επενδυτές από τότε που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε την πρωθυπουργία το 2019», γράφει ο Economist, και συνεχίζει προσθέτοντας πως «το μήνυμα που περνά η χώρα στην οποία γεννήθηκε η Δημοκρατία παίζει μεγάλο ρόλο. Και όπως γινόταν και στο 5^ο αιώνα π.Χ, η ελευθερία του λόγου (θα έπρεπε να) έχει σημασία».

Ο τίτλος και ο υπότιτλος του άρθρου τα λέει όλα: «Οι διαμάχες για την ελευθερία του Τύπου επισκιάζουν τα πρόσφατα επιτεύγματα της Ελλάδας», «Φυλακίσεις για fake news και δολοφονία ενός ρεπόρτερ».

Αφού γίνεται αναφορά στην έκθεση των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (την οποία το Μαξίμου θεωρεί… μη σοβαρή και μη επιστημονική) η οποία κατατάσσει την Ελλάδα στον πυθμένα της Ευρώπης στην ελευθεροτυπία, στη συνέχεια το άρθρο του Economist περιγράφει μια δυστοπική πραγματικότητα που μόνο σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα δεν θυμίζει.

Παρακολουθήσεις – με εξελιγμένου τύπου λογισμικά – δημοσιογράφων (συγκεκριμένα αναφέρεται στην περίπτωση Θανάση Κουκάκη) που διερευνούν «πιθανή συμπαιγνία μεταξύ τοπικών τραπεζιτών που κατηγορούνται για αδικήματα και εισαγγελέων και δικαστών».

Ανεξιχνίαστες δολοφονίες δημοσιογράφων, απειλή φυλάκισης κατά δημοσιογράφων, αρχισυντακτών και εκδοτών για «διασπορά ψευδών ειδήσεων» με σχετική αλλαγή στον Ποινικό Κώδικα, που έχει ως σκοπό τον πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ.

Επίσης γίνεται λόγος για τη διοχέτευση ενός πακτωλού χρημάτων προς τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, με τις γνωστές λίστες Πέτσα και παρενοχλήσεις δημοσιογράφων που καλύπτουν τις επαναπροωθήσεις μεταναστών. Ενώ το άρθρο – καταπέλτης, κάνει λόγο ακόμα και για τηλεφωνικό εκφοβισμό δημοσιογράφων από το πρωθυπουργικό γραφείο.

Όπως καταλαβαίνει κανείς, η κατάσταση που περιγράφει ο Economist αποτυπώνει ένα οικτρό τοπίο όπου η ελευθερία του Τύπου στραγγαλίζεται μεθοδικά και πολυεπίπεδα. Οι κυβερνητικές πρακτικές που υπογραμμίζει το μεγάλο περιοδικό, αποτελούν πραγματικό διασυρμό όχι μόνο πανευρωπαϊκά, άλλα και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η κυβέρνηση φροντίζει για να διατηρεί την ιλουστρασιόν «βιτρίνα» του τουριστικού θέλγητρου, και να εμφανίζει τη χώρα σαν «γη της επαγγελίας» για επενδύσεις (για τις οποίες ο Άδωνις Γεωργιάδης δηλώνει… περήφανος που οι πολυεθνικές βρίσκουν φθηνούς εργαζόμενους), όμως στην ελευθερία του λόγου η χώρα βαδίζει προς το σκοτάδι του απολυταρχισμού.

Τα όποια επιτεύγματα της κυβέρνησης υπάρχουν σε άλλους τομείς, υπονομεύονται από μια τριτοκοσμική αντίληψη για την ανεξαρτησία του Τύπου. Ο Economist υπογραμμίζει πως η ροή χρημάτων από διάφορες πηγές θα πρέπει να ελέγχεται από «ανεμπόδιστα» Μέσα Ενημέρωσης. «Ένας ανεμπόδιστος Τύπος έχει έναν κρίσιμο ρόλο να διαδραματίσει στο να διασφαλιστεί ότι όλα αυτά τα μετρητά δαπανώνται δίκαια και σωστά», αναφέρει με νόημα ο Economist.

Και το ερώτημα παραμένει: Οι καταγγελίες, τα δημοσιεύματα, οι έρευνες και οι εκθέσεις για την ανελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα πληθαίνουν με γεωμετρική πρόοδο. Η κυβέρνηση πότε θα σταματήσει να κάνει πως δεν τα βλέπει;