Νοοτροπία με μάνατζερ από το Γυμνάσιο, δε χτίζεται

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα είναι το μόνο μέρος στην Ευρώπη όπου ανήλικα παιδιά πρωτίστως έχουν μάνατζερ και μετά λένε ότι παίζουν μπάσκετ!

Είχε γίνει μια έρευνα για τους μάνατζερ από την FIBA το καλοκαίρι του 2019 όταν είχε διεξαχθεί στην Κρήτη ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων. Από τις 16 ομάδες που έλαβαν μέρος, μόνο οι 15 παίκτες είχαν μάνατζερ σε σύνολο 192 παικτών. Απ αυτούς τους 15, οι 10 ήταν Έλληνες!

Πρόκειται για κάτι ανατριχιαστικό που γίνεται ακόμα χειρότερο όταν έξω από κάθε τουρνουά παίδων/εφήβων/ακαδημιών/παμπαίδων (ξέρω ‘γω τι) συγκεντρώνονται οι ατζέντηδες για να προσελκύσουν το νέο παίκτη, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια.

Παρένθεση: Η Εθνική μας ομάδα είχε έρθει 10^η σ’ εκείνη τη διοργάνωση. Πρώτοι ήταν οι Αμερικάνοι που δεν είχαν μάνατζερ οι παίκτες τους, αλλά διαθέτουν πρόγραμμα.

Ένα ολόκληρο σύστημα που αρχίζει από την καθαρά εισπρακτική νοοτροπία της συντριπτικής πλειοψηφίας των ακαδημιών μπάσκετ (άρα καμία δουλειά σε βάθος), συνεχίζεται με «μεταγραφές ανηλίκων» (ευτυχώς η ΕΟΚ έβαλε τους πρώτους περιορισμούς και είμαι βέβαιος ότι θα το σταματήσει) προκειμένου να εξασφαλίζεται η «βιτρίνα» του αποτελέσματος.

Το ότι υπάρχει ομάδα η οποία έχει κάνει «επιχείρηση» τις επιτυχίες σε παίδες κι έφηβους για να «αρπάζει» παίκτες, αλλά ο τελευταίος που έπαιξε στην αντρική της ομάδα «χάνεται» σε βάθος δεκαετίας, είναι κάτι που αποδεικνύει όσα λέμε. Ναι στην Basket League παίζει αυτή η ομάδα.

Ακολούθως περνάμε στον μάνατζερ που εμφανίζεται πάντα πρόθυμος να «εξασφαλίσει» μια θέση σε «μικρή Εθνική» και φυσικά μεταγραφή ενώ η «φάμπρικα» συνεχίζεται με τα personal προγράμματα κτλ.

Η ουσία είναι ότι παράγουμε περισσότερους ατζέντηδες, περισσότερες ακαδημίες και περισσότερους personal trainers απ’ αυτούς που μπορούμε να καταναλώσουμε. Μόνο που δεν παράγουμε παίκτες.

Αλήθεια είναι τόσο δύσκολο για τους γονείς να δουν ότι αυτό που τους παρουσιάζουν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ; Πόσο βοηθά τη νοοτροπία ενός παιδιού, στην ηλικία που ο χαρακτήρας του ακόμα είναι ευμετάβλητος να ξεκινά την πορεία του με πρώτη σκέψη να βρει έναν ατζέντη;

Τι να τον κάνει; Σε αυτή την ηλικία πρέπει να κάνει ένα πράγμα: ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ.

Όταν εμφανίζονται στο YouTube τα βίντεο με scouting report 15χρονων, μου ανεβαίνει η πίεση. Όσο και όταν εταιρείες εκπροσώπησης «καλωσορίζουν» ανήλικα με φανταχτερά γραφήματα.

Αλήθεια, οι γονείς δε βλέπουν ότι έχουμε πιάσει «πάτο» στα πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα των «μικρών»; Τι ακριβώς τους κάνει να πιστεύουν ότι έχουμε το νέο Γιάννη μπροστά μας;

Εκτός αν βλέπουν τα παιδιά τους ως μέσο οικονομικής εξασφάλισης οπότε το θέμα είναι ακόμα χειρότερο! Πολύ χειρότερο. Αλλά και πάλι δε φταίνε τα παιδιά για την κατάντια.

Και κάτι τελευταίο: Μη μου πείτε ότι υπάρχουν «καλοί και κακοί επαγγελματίες». Κανείς μάνατζερ δεν είναι καλός όταν πάει και υπογράφει 15χρονα λέγοντας πράγματα που δεν έχουν σχέση με το μπάσκετ παρά μόνο με «διαδρόμους» και «σύντομες πορείες προς την κορυφή».

Ποια κορυφή;