Το ημερολόγιο του Final-8: Μέρα πρώτη
Τι είδαμε κατά την πρώτη μέρα του Final-8 στα «Δύο Αοράκια»; Πως κατάφερε ο Πανιώνιος να στριμώξει την ΑΕΚ και η ίντριγκα για τον πρώτο τελικό του κόουτς Σπανούλη
Το πρώτο Final-8 στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και σε ό,τι αφορά στο Κύπελλο ακόμα δε μπορεί να συγκριθεί με τα αντίστοιχα άλλων πρωταθλημάτων.
Πρώτον, διότι σε αυτά το Final-8 έχει γίνει θεσμός εδώ και χρόνια, ενώ στην Ελλάδα μέχρι και πριν δύο χρόνια δε μπορούσαμε να διοργανώσουμε με επιτυχία ούτε καν ένα Final-2. Ακόμα και με 600+600 οπαδούς και με το τεράστιο πανό να καλύπτει χιλιάδες θέσεις, τα αποτελέσματα ήταν τραγικά.
Ως εκ τούτου, το πρώτο Final-8 στην ιστορία είναι καλοδεχούμενο, ευπρόσδεκτο και φυσικά το αντιμετωπίζουμε με θετική διάθεση. Πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο για εμάς και θα πρέπει πρωτίστως να γίνει συνείδηση και στη συνέχεια να κριθεί. Αυστηρά κιόλας.
Ως πρώτη εικόνα ασφαλώς και θα θέλαμε να δούμε περισσότερο κόσμο στις εξέδρες. Δεν ανησυχούμε γι’ αυτό, θα γίνει! Όταν- όπως προαναφέραμε- γίνει συνείδηση ότι το μπάσκετ είναι γιορτή και όχι «αιτία πολέμου».
Προς το παρόν η συνύπαρξη οχτώ ομάδων στο ίδιο μέρος, στο ίδιο γήπεδο (για αγώνες ή προπονήσεις) ακόμα και όταν οι εκπρόσωποί τους συναντιούνται στους δρόμους του Ηρακλείου, κοντοστέκονται και μιλούν, είναι πανέμορφη εικόνα.
Φαντάζεστε, βέβαια, τι θα είχε γίνει αν ο Πανιώνιος είχε καταφέρει να ολοκληρώσει την τρομερή του εμφάνιση με μια νίκη επί της ΑΕΚ; Κακά τα ψέματα, η διαφορά ήταν οι ξένοι. Αν ο Πανιώνιος είχε έστω ένα ξένο, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό.
Κατά τα άλλα ούτε ταμπουρώθηκε σε ζώνες κάνοντας προσευχές να αστοχήσει η ΑΕΚ αλλά έπαιξε το παιχνίδι του, αυτό που του δίνει πάνω από 90 πόντους κατά μέσο όρο στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής και ορισμένες φορές «χάθηκε η μπάλα»! Για τον Πανιώνιο ήταν ένα ηχηρό μήνυμα ότι επιστρέφει κι αυτό οφείλεται στη διοικητική σταθερότητα και φερεγγυότητα αλλά και στην πρόσληψη ενός δασκάλου του μπάσκετ, όπως ο Περικλής Ταυρόπουλος στην τεχνική ηγεσία.
Η παρουσία του εμβληματικού Φάνη Χριστοδούλου στον πάγκο αποτελεί ένδειξη συσπείρωσης και ενότητας. Αν ο Φάνης δεν έβλεπε κάτι σοβαρό δε θα επέστρεφε ποτέ!
Στον άλλο αγώνα, ο Βασίλης Σπανούλης παρουσίασε μια ομάδα πανέτοιμη από κάθε άποψη για να κάνει το βήμα στο Final-8 και να δείξει ότι σταδιακά εξελίσσεται σε σπουδαίο προπονητή. Τον βλέπεις πολύ πιο ώριμο και ήρεμο, ταυτόχρονα (απόλυτα φυσιολογικό) από τις πρώτες του εμφανίσεις στον πάγκο!
Θα καταφέρει ο Σπανούλης να οδηγήσει το Περιστέρι στον πρώτο τελικό της ιστορίας του και μάλιστα να το πετύχει ο ίδιος σε λίγους μήνες προπονητικής πορείας; Ενδιαφέρον.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
