Τον θεωρούσαν τόσο επικίνδυνο που αν αυτοί που ανέλαβαν να τον σκοτώσουν δεν τα κατάφερναν, θα εκτελούνταν οι ίδιοι

Αν υπάρχει ένα όνομα που ταυτίζεται με την ελληνική Επανάσταση του 1821, αυτό είναι του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο άνθρωπος που έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων, που κράτησε ζωντανή την ελπίδα για λευτεριά όταν όλα έμοιαζαν χαμένα, και που έδειξε ότι η ψυχή του Έλληνα δεν λυγίζει ποτέ. Τόσο μεγάλη ήταν η δύναμή του, που οι Τούρκοι τον θεωρούσαν θανάσιμη απειλή. Σε τέτοιο βαθμό, που εξέδωσαν φιρμάνι θανάτου εναντίον του: αν αυτοί που αναλάμβαναν να τον σκοτώσουν αποτύγχαναν, τότε θα εκτελούνταν οι ίδιοι.

Η ζωή του Κολοκοτρώνη πριν την Επανάσταση

Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε σε μια Ελλάδα σκλαβωμένη, αλλά ποτέ δεν έσκυψε το κεφάλι. Από μικρό παιδί βρέθηκε στα βουνά με τους κλέφτες, ακολουθώντας τον πατέρα του στον αγώνα ενάντια στους κατακτητές. Σε ηλικία μόλις 15 ετών, έγινε αρματολός στην επαρχία Λεονταρίου. Η φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται και το 1802 είχε γίνει ήδη ο πιο επικίνδυνος Έλληνας για τους Τούρκους.

Οι κατακτητές ήξεραν πως όσο ζούσε, η Πελοπόννησος δεν θα ησύχαζε ποτέ. Έτσι, εξέδωσαν διάταγμα που τον καταδίκαζε σε θάνατο. Οι προεστοί της περιοχής είχαν λάβει εντολή να τον σκοτώσουν, αλλιώς θα έχαναν οι ίδιοι τη ζωή τους. Έτσι ξεκίνησε ένα ανελέητο κυνηγητό: ο Κολοκοτρώνης περνούσε από χωριό σε χωριό, αλλά κανείς δεν τολμούσε να τον προδώσει. Όταν τελικά βρέθηκε σε αδιέξοδο, κατάφερε με τη βοήθεια των Ρώσων να διαφύγει στα Κύθηρα και αργότερα στη Ζάκυνθο, όπου εντάχθηκε στον αγγλικό στρατό και πήρε πολύτιμη εκπαίδευση στη στρατηγική και τη μάχη.

Ο Κολοκοτρώνης στην Επανάσταση

Όταν ήρθε η μεγάλη στιγμή της Επανάστασης, ο Κολοκοτρώνης γύρισε στην Πελοπόννησο αποφασισμένος να οδηγήσει τον ελληνικό λαό στη λευτεριά. Από την άλωση της Τριπολιτσάς μέχρι το έπος στα Δερβενάκια, έδειξε πως δεν ήταν απλά ένας πολεμιστής, αλλά ένας στρατηγικός νους που μπορούσε να αναμετρηθεί με τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της εποχής.

Οι Τούρκοι έτρεμαν στο άκουσμα του ονόματός του. Στα Δερβενάκια, διέλυσε τη στρατιά του Δράμαλη, μια από τις πιο καθοριστικές νίκες του Αγώνα. Εκεί, ο θρύλος λέει ότι η ίδια η γη της Ελλάδας ρούφηξε το αίμα των εχθρών, σε μια μάχη όπου η ελληνική ψυχή απέδειξε την ανωτερότητά της απέναντι στην αριθμητική δύναμη των Οθωμανών.

Ο Κολοκοτρώνης δεν πολέμησε μόνο με το σπαθί, αλλά και με το μυαλό. Κατάλαβε ότι ο αγώνας δεν ήταν μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στην ενότητα του λαού. Προσπάθησε να ενώσει τους Έλληνες, ακόμα και όταν οι διχόνοιες απείλησαν να καταστρέψουν τον Αγώνα.

Ο αθάνατος Γέρος του Μοριά

Ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν απλώς ένας στρατηγός, ήταν ο πατέρας της ελληνικής λευτεριάς. Για αυτό και τον φοβήθηκαν ακόμα και οι δικοί του: τον φυλάκισαν, τον δίωξαν, τον καταδίκασαν. Μα ο λαός δεν τον ξέχασε. Ούτε η Ιστορία.

Αν οι Τούρκοι τον ήθελαν νεκρό, ήταν γιατί ήξεραν πως ένας Έλληνας σαν τον Κολοκοτρώνη μπορούσε να αλλάξει την Ιστορία. Και το έκανε. Σήμερα, το όνομά του δεν είναι απλά χαραγμένο στα βιβλία της Ιστορίας. Είναι χαραγμένο στις καρδιές των Ελλήνων. Γιατί η Ελλάδα δεν θα ήταν ποτέ ελεύθερη αν δεν υπήρχε ο Γέρος του Μοριά.