Ο τραγουδιστής που τίμησε εν ζωή τη Μαρίκα Νίνου

Είχε γεννηθεί το 1922 πάνω στο πλοίο Ευαγγελίστρια που μετέφερε την οικογένειά της και άλλους Αρμένιους πρόσφυγες από τη Σμύρνη στον Πειραιά.

Μέσα σε οκτώ μόλις χρόνια δισκογραφικής διαδρομής κατόρθωσε να δημιουργήσει μύθο αξεπέραστο τον οποίο ενίσχυσε και η βιαστική φυγή της παραμένοντας μέχρι και τις μέρες μας σημείο αναφοράς στο χώρο του λαϊκού, και όχι μόνο, τραγουδιού.

Αντιγράφω απ’ το βιβλίο «Σαν άστρο εβασίλεψα» των Κατερίνας Τσιρίδου και Τάσου Κακλαμάνη κι από το κεφάλαιο «Ο Στέλιος το καλό παιδί»:

«Ένα βράδυ πέρασε από το σπίτι μου ο Στέλιο Καζαντζίδης. Ήταν αυτός ο νεαρός με τη σπουδαία φωνή, ένα ανερχόμενο αστέρι που όλοι έλεγαν ότι θα πάει μπροστά. Τα είχε μπλεγμένα με μια πιτσιρίκα με καλή φωνή, την Καίτη Γκρέυ.

“Ντύσου, κα Μαρίκα, θα σε πάω για φαγητό”. Χάρηκα και απόρησα συνάμα.

Με πήγε σε μια πολυτελή ταβέρνα , Εδέμ τη λέγανε, ακριβώς μεταξύ Παλαιού Φαλήρου και Λεωφόρου Συγγρού.

Μόλις κάτσαμε και παραγγείλαμε του είπα:

“Στέλιο σ’ ευχαριστώ που με σκέφτηκες και θέλησες να με δεις, η αλήθεια είναι ότι με ξέγραψαν οι περισσότεροι συνάδελφοι και φίλοι τώρα που είμαι στα δύσκολα. Μα αναρωτιέμαι, εσύ γιατί;”.

Γέλασε δυνατά και μου είπε:

“Εσύ δεν θυμάσαι κα Μαρίκα μου, μα θυμάμαι εγώ… Τότε , τότε που ήσουν η μεγαλύτερη αρτίστα και ερχόσουν τα ξημερώματα στην Ομόνοια. Εγώ ήμουν φτωχαδάκι ακόμη, πριν ξεκινήσω το τραγούδι, δούλευα οικοδομή. Πολλά βράδια δεν είχα ούτε φράγκο να γυρίσω σπίτι και έπεφτα να κοιμηθώ στις σκάλες του τρένου που έβγαζαν λίγη ζεστούλα. Το ίδιο κι ένας σωρός φίλοι, μπατίρια, όλοι μεροκαματιάρηδες… Ήρθες ξημερώματα Πρωτοχρονιάς με δυο μεγάλες τσάντες γεμάτες τυρόπιτες και… Καλή Χρονιά Παιδιά!, μας φώναξες. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ”

Με γύρισε σπίτι με χίλιες φροντίδες… “Στέλιο, ευχαριστώ και να προσέχεις”»