Γιατί η Υπολοχαγός Νατάσσα, η πιο πετυχημένη ταινία της εποχής, είχε κόψει λιγότερα εισιτήρια από το Υπάρχω με τον Χρήστο Μάστορα;

Η Φίνος Φιλμ ήταν κάτι παραπάνω από μια κινηματογραφική εταιρεία. Ήταν το στούντιο που γέννησε την χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, καθόρισε το ύφος των ταινιών που αγαπήθηκαν από εκατομμύρια θεατές και ανέδειξε δεκάδες πρωταγωνιστές που έγραψαν ιστορία. Από το 1943 μέχρι το 1977, η εταιρεία δημιούργησε συνολικά 196 ταινίες, ενώ διανέμει άλλες 8. Ήταν η μεγαλύτερη κινηματογραφική εταιρεία στην Ελλάδα και μία από τις μεγαλύτερες της Ανατολικής Μεσογείου. Ο ιδρυτής της, Φιλοποίμην Φίνος, δεν αρκέστηκε μόνο στο να παράγει ταινίες, αλλά ήθελε να δημιουργήσει έναν ελληνικό κινηματογράφο που θα μπορούσε να σταθεί επάξια δίπλα στο ευρωπαϊκό και αμερικανικό σινεμά. Εισήγαγε νέες τεχνολογίες, έχτισε σύγχρονα στούντιο και ανέβασε τον πήχη της παραγωγής.

Ανάμεσα στις ταινίες που γυρίστηκαν, καμία δεν συγκρίνεται με την Υπολοχαγός Νατάσσα, που κυκλοφόρησε το 1970. Πρωταγωνίστρια ήταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε έναν ρόλο διαφορετικό από τις ανάλαφρες κομεντί της προηγούμενης δεκαετίας. Η ταινία ήταν η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του ελληνικού κινηματογράφου, κόβοντας 751.117 εισιτήρια και παραμένοντας στην κορυφή για χρόνια. Η ιστορία τοποθετείται στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και συνδυάζει δράμα, ρομαντισμό και ένταση, με τον Νίκο Φώσκολο να σκηνοθετεί μια υπερπαραγωγή που θύμιζε διεθνές σινεμά. Ήταν η απόλυτη απόδειξη ότι ο ελληνικός κινηματογράφος μπορούσε να δημιουργήσει ταινίες μεγάλου βεληνεκούς.

Παρόλο που το 1970 θεωρείται η χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, οι πωλήσεις εισιτηρίων δεν μπορούν να συγκριθούν με τις σημερινές επιτυχίες, όπως το “Υπάρχω” με τον Χρήστο Μάστορα, το οποίο έκοψε 840.185 εισιτήρια. Η βασική διαφορά έγκειται στο μέγεθος του κοινού και την προσβασιμότητα. Στη δεκαετία του ’70, η τηλεόραση δεν είχε ακόμα κυριαρχήσει, αλλά η ψυχαγωγία ήταν περιορισμένη και οι κινηματογράφοι αποτελούσαν βασική έξοδο διασκέδασης. Ωστόσο, ο πληθυσμός ήταν μικρότερος και ο αριθμός των κινηματογράφων περιορισμένος.

Σήμερα, παρότι οι επιλογές ψυχαγωγίας είναι πολλαπλάσιες και οι πλατφόρμες streaming κυριαρχούν, οι κινηματογραφικές αίθουσες έχουν προσαρμοστεί σε ένα νέο μοντέλο. Οι σύγχρονες αίθουσες είναι μεγαλύτερες, πιο άνετες, με state-of-the-art τεχνολογία, ενώ οι προωθητικές ενέργειες μιας ταινίας αξιοποιούν τα social media και το ψηφιακό μάρκετινγκ, φτάνοντας σε πολύ μεγαλύτερο κοινό. Επιπλέον, τα multiplex κινηματογραφικά συγκροτήματα μπορούν να προβάλλουν μια ταινία σε πολλαπλές αίθουσες ταυτόχρονα, αυξάνοντας τον αριθμό των εισιτηρίων σε μικρότερο χρονικό διάστημα.

Το “Υπάρχω” με τον Χρήστο Μάστορα κατάφερε να εκμεταλλευτεί αυτήν τη νέα πραγματικότητα. Με μεγαλύτερη διαφημιστική προβολή, περισσότερες αίθουσες και ένα κοινό που είχε τη δυνατότητα να αγοράσει εισιτήρια διαδικτυακά και να κάνει κρατήσεις εκ των προτέρων, η ταινία έφτασε πιο εύκολα στον κόσμο. Αντίθετα, η Υπολοχαγός Νατάσσα προβαλλόταν σε μια εποχή που οι κινηματογράφοι ήταν περιορισμένοι αριθμητικά, ενώ το κοινό έπρεπε να σχηματίσει ουρές για να προμηθευτεί εισιτήρια. Παρόλο που για την εποχή της ήταν ένα απόλυτο blockbuster, οι αριθμοί των εισιτηρίων είναι λογικό να μην φτάνουν τα σημερινά μεγέθη.

Η σύγκριση μεταξύ του ελληνικού κινηματογράφου των δεκαετιών του ’60 και του ’70 με το σύγχρονο σινεμά δείχνει ότι, παρά τις αλλαγές στην τεχνολογία και τη διανομή, το ενδιαφέρον του κοινού για το καλό ελληνικό σινεμά παραμένει ζωντανό. Οι αριθμοί μπορεί να αλλάζουν, αλλά η αγάπη του κόσμου για τις ταινίες που τον αγγίζουν δεν επηρεάζεται από τις δεκαετίες που περνούν.