Ισχύει ότι δεν βγαίνουν πια ωραία τραγούδια ή είμαι boomer;

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή του καθενός όπου, ξαφνικά, η μουσική παύει να τον εκπλήσσει. Εκεί που κάποτε περίμενες με αγωνία να παίξει το αγαπημένο σου τραγούδι στο ραδιόφωνο, τώρα βρίσκεσαι να αλλάζεις σταθμούς, να πατάς “skip” και να αναρωτιέσαι: “Τι είναι αυτά που ακούμε σήμερα;”

Αυτό το συναίσθημα δεν είναι καινούργιο. Το είχαν οι γονείς σου, το είχαν οι παππούδες σου και, αν κλείσεις τα μάτια και ακούσεις προσεκτικά, θα ακούσεις ακόμα και τον Σωκράτη να παραπονιέται ότι η μουσική της εποχής του δεν έχει ψυχή όπως παλιά. Το ερώτημα λοιπόν είναι: όντως η μουσική έχει αλλάξει προς το χειρότερο ή απλώς εμείς αλλάξαμε;

Ο ήχος της νοσταλγίας
Η μουσική έχει μια μοναδική ικανότητα: κουβαλάει μέσα της τις αναμνήσεις μας. Τα τραγούδια που άκουγες στα παιδικά σου χρόνια ή στην εφηβεία σου, όταν ανακάλυπτες τον κόσμο, έχουν χαραχτεί μέσα σου. Δεν είναι απλώς μελωδίες – είναι μυρωδιές, καλοκαίρια, φιλίες, ανομολόγητοι έρωτες. Γι’ αυτό, όταν ακούς σήμερα ένα τραγούδι από τη νεότητά σου, δεν ακούς μόνο μουσική. Ακούς ποιος ήσουν τότε.

Αυτός είναι και ο λόγος που μας φαίνεται πως “παλιά τα τραγούδια ήταν καλύτερα”. Δεν ήταν απλώς καλύτερα – ήταν το soundtrack μιας εποχής όπου τα πάντα ήταν καινούργια.

Άλλαξαν τα τραγούδια ή αλλάξαμε εμείς;
Η αλήθεια είναι ότι η μουσική αλλάζει διαρκώς. Δεν είναι ότι “παλιά έβγαιναν καλύτερα τραγούδια” – είναι ότι τότε ήσουν πρόθυμος να τα ακούσεις ξανά και ξανά, να τα μάθεις απέξω, να τα αφήσεις να γίνουν κομμάτι της ζωής σου. Σήμερα, η μουσική υπάρχει παντού και πουθενά. Εκατομμύρια τραγούδια βρίσκονται σε μια οθόνη μακριά, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί παίζουν λίστες που φτιάχνουν αλγόριθμοι, και το streaming έχει αλλάξει τον τρόπο που συνδεόμαστε με τη μουσική.

Παλιότερα, ένα τραγούδι έμενε. Έπαιζε για μήνες, γινόταν κομμάτι της ποπ κουλτούρας. Τώρα, ένα κομμάτι μπορεί να γίνει viral και να εξαφανιστεί μέσα σε μια εβδομάδα. Δεν προλαβαίνεις να το αγαπήσεις – ήδη έχει αντικατασταθεί από το επόμενο.

Μήπως δεν ψάχνουμε αρκετά;
Η μουσική δεν σταμάτησε να είναι όμορφη. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν εξαφανίστηκαν. Το θέμα είναι ότι δεν φτάνουν πια στα αυτιά μας όπως παλιά. Δεν ακούμε πλέον τους ίδιους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, δεν βλέπουμε μουσικές εκπομπές στην τηλεόραση, δεν αγοράζουμε δίσκους και CD. Τώρα, πρέπει να ψάξεις, να χαθείς μέσα στις ατελείωτες επιλογές του streaming και να ανακαλύψεις μουσική – κάτι που κάποτε γινόταν για εμάς.

Μήπως δεν είναι η μουσική… αλλά εμείς;
Όταν λες “δεν βγαίνουν πια ωραία τραγούδια”, ίσως αυτό που εννοείς είναι “μου λείπει ο τρόπος που ζούσα τη μουσική”. Μου λείπει το να βάζω έναν δίσκο και να τον ακούω από την αρχή μέχρι το τέλος. Μου λείπει το να περιμένω να παίξει το αγαπημένο μου κομμάτι στο ραδιόφωνο. Μου λείπει να ακούω μουσική με φίλους, χωρίς να χαζεύουμε τα κινητά μας.

Η μουσική δεν έγινε χειρότερη. Ίσως απλά εμείς σταματήσαμε να την αφήνουμε να μας σημαδέψει.