Είχαν ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας τα δόντια τους;

Περπατάς στους σκονισμένους δρόμους της αρχαίας Αθήνας, ο ήλιος καίει, και μπροστά σου στέκονται τρεις γίγαντες της σκέψης: ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης. Τους φαντάζεσαι με λευκές χιτώνες, σοβαρά πρόσωπα και βαθιά λόγια—αλλά τα δόντια τους; Πώς ήταν η οδοντοστοιχία αυτών των αντρών που άλλαξαν τον κόσμο; Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχαν οδοντίατροι με αστραφτερά εργαλεία. Αν ο Σωκράτης, που πέθανε στα 70 το 399 π.Χ., είχε πονόδοντο, δεν θα έβρισκε εύκολα λύση. Οι δίαιτες της εποχής, γεμάτες ψωμί, ελιές και κρασί, άφηναν τα δόντια εκτεθειμένα σε φθορές, ειδικά χωρίς βούρτσες ή pastes όπως τις ξέρουμε σήμερα.

Ο Πλάτωνας, που έζησε μέχρι τα 80 γύρω στο 347 π.Χ., ίσως να είχε καλύτερη τύχη. Οι πλούσιοι Αθηναίοι, σαν αυτόν, είχαν πρόσβαση σε μαστίχα από τη Χίο—μια ρητίνη που μασούσαν για να καθαρίσουν τα δόντια και να φρεσκάρουν την αναπνοή τους. Ήταν το μυστικό όπλο των αρχαίων, σαν φυσικό τσιγκό, και οι γιατροί της εποχής το συνιστούσαν για υγιεινά ούλα. Όμως, ακόμα κι έτσι, τα γηρατειά πιθανότατα του στέρησαν μερικά δόντια—τα οστά που βρίσκουν οι αρχαιολόγοι δείχνουν ότι η οδοντική φθορά ήταν συνηθισμένη μετά τα 40, ακόμα και στους ελίτ.

Ο Αριστοτέλης, που πέθανε στα 62 το 322 π.Χ., είχε ταξιδέψει πολύ και έγραφε για τα πάντα, από ζώα μέχρι φιλοσοφία. Αλλά για τα δόντια του; Οι ερευνητές λένε ότι οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν μερικές φορές κλαδιά ή πανιά για να τρίψουν τα δόντια τους, αλλά δεν υπήρχε τίποτα σαν σύγχρονη οδοντιατρική. Αν είχε χαλασμένα δόντια, ίσως τα έβγαζαν με αμβλύ εργαλεία—μια επώδυνη σκέψη για έναν άνθρωπο που μάλλον προτιμούσε να σκέφτεται παρά να grimaces από πόνο. Η ζωή τους, γεμάτη σοφία, μάλλον έκρυβε και μερικά κενά χαμόγελα.