Πώς θα ήταν η Ελλάδα αν πρωτεύουσά της ήταν η Κωνσταντινούπολη;

Αν η Κωνσταντινούπολη ήταν η πρωτεύουσα της Ελλάδας, το ελληνικό κράτος θα είχε διαμορφωθεί εντελώς διαφορετικά σε γεωπολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο. Ας εξετάσουμε τις πιθανές επιπτώσεις αυτής της εναλλακτικής ιστορικής πραγματικότητας.

Η Κωνσταντινούπολη ως πρωτεύουσα θα σήμαινε ότι το ελληνικό κράτος θα είχε επεκταθεί πολύ περισσότερο στα εδάφη της Μικράς Ασίας. Θα περιλάμβανε πιθανότατα τη Θράκη, τη Μικρά Ασία και ίσως την Καππαδοκία.

Ο Ελληνισμός της Ανατολής θα είχε διατηρηθεί και δε θα είχε συμβεί η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.

Η Ελλάδα θα ήταν μεγάλη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο, ελέγχοντας το Βόσπορο και τα Δαρδανέλια, δηλαδή τη ναυτιλιακή πύλη προς τη Μαύρη Θάλασσα και θα είχε διαφορετικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τις δυτικές χώρες.

Αν η Κωνσταντινούπολη ήταν ελληνική, πιθανόν η Τουρκία να είχε περιοριστεί σε μικρότερα εδάφη ή να είχε διαφορετική πολιτική εξέλιξη.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα είχαν διαμορφωθεί αλλιώς, με λιγότερες συγκρούσεις αλλά ίσως περισσότερη ένταση λόγω εδαφικών διαφορών.

Η Κωνσταντινούπολη υπήρξε μία από τις πλουσιότερες πόλεις της ιστορίας. Ως ελληνική πρωτεύουσα, θα είχε μετατρέψει την Ελλάδα σε μεγάλο εμπορικό και ναυτιλιακό κόμβο ενώ η ελληνική ναυτιλία και εμπόριο θα κυριαρχούσαν στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα.

Ο έλεγχος των Στενών του Βοσπόρου θα έδινε στην Ελλάδα τεράστια οικονομική δύναμη από τους εμπορικούς δασμούς και τις ναυτιλιακές συναλλαγές και θα ήταν ένα κέντρο χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, όπως η Ελβετία ή το Ντουμπάι σήμερα.

Με τη Μικρά Ασία ως μέρος της Ελλάδας, η χώρα θα είχε τεράστιες γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανία και πληθυσμό.
Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια πολυεθνική αυτοκρατορία, διατηρώντας τις ελληνικές, αρμενικές, εβραϊκές και άλλες κοινότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Κωνσταντινούπολη θα ήταν το πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, με πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες και θρησκευτικά ιδρύματα που θα συνέχιζαν τη βυζαντινή παράδοση.

Μια ελληνική Κωνσταντινούπολη θα σήμαινε και μεγάλη εθνοτική ποικιλομορφία. Οι Έλληνες, οι Τούρκοι, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι θα έπρεπε να συνυπάρχουν.