Γιατί μερικά ζώα τρώνε τα παιδιά τους; Είναι τόσο αδίστακτα;

Ο άνθρωπος σοκάρεται όταν ακούει ότι υπάρχουν ζώα που τρώνε τα μικρά τους. Σου φαίνεται αδιανόητο. Πώς μια μητέρα ή ένας πατέρας μπορεί να στραφεί ενάντια στο ίδιο του το παιδί; Και όμως, στη φύση, τίποτα δεν γίνεται τυχαία.

Ορισμένα ζώα προχωρούν στον λεγόμενο γονεϊκό κανιβαλισμό. Δεν πρόκειται για επιθετικότητα ή… ψυχολογικό τραύμα. Είναι στρατηγική επιβίωσης. Όταν η τροφή είναι περιορισμένη, το ένστικτο λέει: “Ζήσε τώρα. Αναπαράγεσαι πάλι αργότερα.” Στην άγρια φύση, η πείνα δεν επιτρέπει συναισθηματισμούς.

Σε άλλα είδη, όπως κάποιες σαλαμάνδρες, τα αρσενικά καταναλώνουν ένα ποσοστό των αυγών όχι γιατί πεινάνε, αλλά γιατί μειώνουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των νεογνών. Αν επιβιώσουν λιγότερα, θα τραφούν καλύτερα, θα αναπτυχθούν δυνατότερα και θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να φτάσουν στην ενηλικίωση. Είναι το ίδιο το είδος που φροντίζει για τη σκληρή του επιλογή.

Υπάρχουν και πιο περίπλοκες περιπτώσεις. Σε κάποια είδη ψαριών ή αμφιβίων, τα αρσενικά που βρίσκουν φωλιές με αυγά από άλλα αρσενικά, τα τρώνε όλα. Όχι από μίσος. Αλλά για να “καθαρίσουν” τη φωλιά, να την κάνουν δική τους, και να πείσουν το θηλυκό να ξαναζευγαρώσει μαζί τους. Ο ανταγωνισμός είναι σιωπηλός, αιματηρός και σχεδόν αόρατος για τον παρατηρητή.

Η φύση δεν γνωρίζει ηθική. Ούτε καλό, ούτε κακό. Γνωρίζει μόνο επιβίωση και αναπαραγωγή. Στον κόσμο των ενστίκτων, το να θυσιάσεις λίγα για να σωθούν τα υπόλοιπα, είναι λογικό. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να φας… το ίδιο σου το παιδί.