Ο πιο όμορφος άντρας του κόσμου πέθαινε και δεν του το είπαν ποτέ. Ήταν αστέρι του σινεμά και πίστευε ότι θα γίνει καλά

Το καλοκαίρι του 1926, η Νέα Υόρκη είχε ζέστη και φήμη. Στο νοσοκομείο Polyclinic, σε ένα δωμάτιο γεμάτο λουλούδια, βρισκόταν ξαπλωμένος ο άντρας που όλος ο κόσμος λάτρευε. Ο Rudolph Valentino, το απόλυτο είδωλο του βωβού κινηματογράφου, ήταν 31 χρονών και νοσηλευόταν με έντονους πόνους στην κοιλιά. Κανείς δεν του είπε ότι πέθαινε.

Η πρώτη διάγνωση μιλούσε για έλκος. Ένα επείγον χειρουργείο προσπάθησε να ανακόψει την καταστροφή, αλλά η περιτονίτιδα είχε ήδη προχωρήσει. Οι γιατροί ήξεραν ότι η κατάστασή του ήταν μη αναστρέψιμη. Η σηψαιμία είχε εξαπλωθεί. Η ιατρική ηθική της εποχής όμως υπαγόρευε σιωπή. Δεν του είπαν τίποτα.

Ο Βαλεντίνο συνήλθε για λίγο. Μίλησε στους γιατρούς, αναφέρθηκε σε σχέδια για νέες ταινίες, αστειεύτηκε. Ρώτησε αν θα βγει σύντομα από το νοσοκομείο. Ένας από τους γιατρούς του του έδωσε το χέρι και του είπε «θα τα καταφέρεις». Ήταν ψέμα. Λίγες ώρες μετά, έπεσε σε κώμα.

Πέθανε στις 23 Αυγούστου 1926. Η είδηση προκάλεσε υστερία. Στους δρόμους της Νέας Υόρκης χιλιάδες θαυμαστές λιποθυμούσαν, έκλαιγαν, φώναζαν. Κάποιοι αυτοκτόνησαν. Οι Αρχές αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν ιππικό για να ελέγξουν τα πλήθη. Ποτέ μέχρι τότε δεν είχε πεθάνει κάτι τόσο όμορφο, τόσο απόμακρο και τόσο ανθρώπινο μαζί.

Οι γιατροί του κράτησαν το μυστικό μέχρι το τέλος. Στην τελευταία του συνομιλία, ο Valentino μίλησε για το μέλλον του, με πίστη. Πέθανε όπως έζησε: μέσα σε έναν μύθο που έφτιαξαν άλλοι για εκείνον.