Γιατί ο Αχιλλέας Θεοφίλου έκανε τη διαφορά ως δισκογραφικός παραγωγός

Ο Αχιλλέας Θεοφίλου δε μένει πια εδώ. Τα τραγούδια όμως με τα οποία συνέδεσε την παρουσία του ως δισκογραφικός παραγωγός θα μας συντροφεύουν παντοτινά. Το ίδιο ισχύει και για τις όμορφες μνήμες που άφησε σε όσους τον συναναστράφηκαν μιας και αναφερόμαστε σε έναν καλοσμιλεμένο άνθρωπο.

Το απόσπασμα που ακολουθεί φέρει την υπογραφή του εξαιρετικού ερευνητή Δημήτρη Βάκη.

Προλογίζει τη συνέντευξη που του παραχώρησε ο Αχιλλέας Θεοφίλου στο μουσικό περιοδικό Όασις του οποίου είχα τη διεύθυνση.

Θέλαμε τότε με το Δημήτρη να φωτίσουμε τις προσωπικότητες της δισκογραφίας που «κρύβονταν» πίσω από τους δίσκους που έγραψαν και γράφουν ιστορία.

Ο Βάκης «καδράρει» υποδειγματικά τη διαφορετικότητα του Αχιλλέα Θεοφίλου:

Οι πρέσες κόβουν αφειδώς lp, ο ανταγωνισμός μεγάλος και η ζυγαριά ανάμεσα στην Columbia και την Odeon-Parlophone, που μόλις έχει γίνει Minos, γέρνει προς τη δεύτερη. Η φιλοσοφία της αγοράς αλλάζει, όροι εισαγόμενοι επιβάλλονται, διαφήμιση, μάρκετινγκ, στόχοι και διαγράμματα πωλήσεων, και στη μέση το «προϊόν», με νέους «τεχνοκράτες» σε κάθε στρατόπεδο να επιστρατεύονται για να το βελτιώσουν. Απ’ όσους έκτοτε υπέγραψαν δίσκους ως παραγωγοί, είναι πραγματικά ελάχιστοι αυτοί που κράτησαν στ’ αλήθεια αυτόν τον ρόλο. Και ακόμα λιγότεροι όσοι κατόρθωσαν να γράψουν ιστορία πλάι στους δημιουργούς με τις αισθητικές –και όχι μόνο– παρεμβάσεις τους. Ο Αχιλλέας Θεοφίλου συνδέθηκε όχι μόνο με τη διαδρομή τής εταιρείας Minos, από το ξεκίνημά της έως το 2005, αλλά γενικότερα με την άνθηση του νεότερου ελληνικού τραγουδιού. Παραγωγός με στόφα λογοτέχνη, υπέγραψε εκατοντάδες δίσκους, φέρνοντας στην αγορά όρους της ποίησης, και στην ποίηση όρους της αγοράς.

*Στη φωτογραφία ο Αχιλλέας Θεοφίλου με τους Χρήστο Νικολόπουλο, Γιώργο Νταλάρα και Χάρις Αλεξίου με τους οποίους συνεργάστηκε στενά και αποδοτικά για πάρα πολλά χρόνια. Μάλιστα με την τελευταία υπήρξαν και ζευγάρι στη ζωή.