Το μεγαλύτερο ναυάγιο στην ιστορία των ΗΠΑ δεν το θυμάται κανείς. Έσκασε σαν βόμβα στον αέρα και κάηκε ενώ ταξίδευε αντίθετα στο ποτάμι.

Ήταν ξημερώματα της 27ης Απριλίου 1865, όταν ένα πλοίο γεμάτο ανθρώπους ανηφόριζε τον φουσκωμένο Μισισιπή. Επέστρεφε στον Βορρά. Οι επιβάτες του ήταν στρατιώτες του Ένωσης που είχαν επιζήσει από τα χειρότερα στρατόπεδα αιχμαλώτων του εμφυλίου. Είχαν δει φίλους να πεθαίνουν, είχαν λιμοκτονήσει και τώρα πήγαιναν σπίτι. Αλλά η τελευταία τους μετακίνηση θα ήταν και η τελευταία τους μέρα.

Το πλοίο λεγόταν Sultana. Είχε σχεδιαστεί για 376 επιβάτες. Εκείνο το βράδυ, με τη βοήθεια ενός διεφθαρμένου λοχαγού και ενός λαδωμένου μηχανικού, είχε πάνω του 2.127 ανθρώπους. Οι περισσότεροι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, αποδυναμωμένοι από την πείνα, ξαπλωμένοι σε σανίδες που έτριζαν από το βάρος.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η υπεράριθμη επιβίβαση. Η μία από τις τέσσερις λέβητες του πλοίου είχε ήδη παρουσιάσει ρήγμα. Αντί να αλλάξουν τη λαμαρίνα, οι υπεύθυνοι απλώς χτύπησαν την πρησμένη μεταλλική ραφή με σφυριά και την κάλυψαν με λεπτότερο σίδερο. Το πλοίο σάλπαρε έτσι: γεμάτο ανθρώπους, με πλωτό καζάνι που έβραζε εσωτερικά και ταξίδευε κόντρα στο δυνατό ρεύμα της άνοιξης.

Στις 2:00 τα ξημερώματα, χωρίς καμία προειδοποίηση, τρεις λέβητες εξερράγησαν ταυτόχρονα. Η έκρηξη ακούστηκε σαν βροντή στον αέρα. Το πάνω κατάστρωμα διαλύθηκε. Οι φουσκωτοί σωλήνες που μετέφεραν ατμό έσπασαν, ο καυτός ατμός έβρασε τους επιζώντες, τα φουγάρα σωριάστηκαν επάνω σε ανθρώπους. Η φωτιά άρπαξε αμέσως το ξύλινο κουφάρι της Sultana. Το νερό του Μισισιπή ήταν γεμάτο κορμιά. Όσοι δεν σκοτώθηκαν από την έκρηξη, κάηκαν ή πνίγηκαν στα παγωμένα νερά του ποταμού.

Το πλοίο βυθίστηκε μέσα σε πέντε ώρες, σε έναν λασπωμένο αγρό που σήμερα δεν έχει πια νερό. Οι νεκροί ήταν τουλάχιστον 1.169, ίσως και περισσότεροι. Μερικά πτώματα βρέθηκαν εβδομάδες μετά, ως το Βίκσμπεργκ. Άλλοι χάθηκαν για πάντα. Ήταν το χειρότερο ναυτικό δυστύχημα στην ιστορία των ΗΠΑ.

Και παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν τιμωρήθηκε. Ο καπετάνιος κάηκε μαζί με το πλοίο. Ο αξιωματικός που φόρτωσε τους αιχμαλώτους είχε φύγει. Ο λοχαγός που κανόνισε τη μίζα εξαφανίστηκε. Ο πόλεμος είχε τελειώσει. Ο Λίνκολν είχε μόλις δολοφονηθεί. Και μια μέρα πριν, ο Τζον Γουίλκς Μπουθ είχε σκοτωθεί από σφαίρα στο στήθος. Οι εφημερίδες ασχολούνταν με αυτό.

Η Sultana έμεινε θαμμένη στον βυθό ενός ποταμού που μετακινήθηκε. Το κουφάρι της βρέθηκε το 1982 κάτω από χωράφια σόγιας στο Άρκανσο. Ένα πρόχειρο μουσείο, μια λίστα με ονόματα, και μερικά σκόρπια μνημεία είναι το μόνο που θυμίζει τη μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία των Ηνωμένων Πολιτειών.