Το αυτοκίνητο που μπορούσε να λειτουργήσει και με έξτρα παρθένο ελαιόλαδο

Το 1963, η Chrysler αποφάσισε να φτιάξει ένα αυτοκίνητο που θα άλλαζε τα πάντα. Ξέχασε τις βαλβίδες, τα μπουζί και τη βενζίνη. Αντί γι’ αυτά, έβαλε έναν αεριοστρόβιλο, σαν κι αυτούς που έχουν τα αεροπλάνα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα κομψό, εξωπραγματικό όχημα που μπορούσε να καίει… σχεδόν τα πάντα. Από τεκίλα και άρωμα μέχρι ξίδι και φυσικά — ναι, έξτρα παρθένο ελαιόλαδο.

Δεν ήταν θεωρία. Το δοκίμασαν. Σε δημόσιες επιδείξεις, πολιτικοί και επιχειρηματίες έβαζαν ό,τι υγρό έβρισκαν και το Chrysler Turbine Car συνέχιζε απτόητο. Σε μια από τις πιο διάσημες στιγμές, ο πρόεδρος του Μεξικού έριξε τεκίλα στο ρεζερβουάρ και έφυγε κανονικά. Η Chrysler το είχε σχεδιάσει έτσι: ο τουρμπίνας δεν ήθελε βενζίνη. Ήθελε απλώς καύσιμο. Και το λάδι ελιάς, ειδικά το καθαρό, έπιανε τέλεια θερμοκρασία καύσης.

Το αυτοκίνητο έμοιαζε βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Σχεδόν αθόρυβο. Δεν χρειαζόταν λάδια για λίπανση ούτε νερό για ψύξη. Δεν ήθελε σασμάν και δεν μασούσε κανένα πρόβλημα εκκίνησης. Σαν jet. Κυριολεκτικά. Ήταν γυαλιστερό, χάλκινο και υπήρχαν μόνο 55 κομμάτια. Όσα δόθηκαν σε επιλεγμένους πολίτες, τα επέστρεψαν μετά από δοκιμή. Η εταιρεία δεν τους τα πούλησε ποτέ.

Από τα 55, σώζονται μόνο εννιά. Και κανένα δεν κυκλοφορεί. Τα υπόλοιπα καταστράφηκαν — όχι επειδή χάλασαν, αλλά γιατί η κυβέρνηση φοβήθηκε ότι το project θα ανατρέψει το ενεργειακό στάτους. Κάποιοι λένε ότι το λάδι δεν ήταν απλώς πειραματισμός. Ήταν επανάσταση που θάφτηκε. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Η τουρμπίνα δεν χρειάστηκε ποτέ το τέλειο καύσιμο. Και το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο — προϊόν αρχαίων πολιτισμών — απέδειξε ότι δεν είναι μόνο για σαλάτες. Μπορεί να κινήσει και έναν θρύλο.