Έσωσε τις ελληνικές πόλεις από τους Πέρσες. Τελικά όμως το μετάνιωσε.

Γεννημένος σε μία από τις πλουσιότερες οικογένειες της Αθήνας, ο Καλλίας Β’ μεγάλωσε ανάμεσα σε δούλους, άργυρο και επιρροή. Ήταν δαδούχος στα Ελευσίνια μυστήρια, συγγενής του Αριστείδη και γαμπρός του ίδιου του Μιλτιάδη. Είχε τα πάντα: καταγωγή, πλούτο, εξουσία και δόξα. Το μόνο που του έλειπε, όπως φάνηκε στο τέλος, ήταν αναγνώριση.

Υπήρξε τρεις φορές Ολυμπιονίκης στο τέθριππο, κατακτώντας επίσης νίκες στους Ίσθμιους, τους Νέμεους και τους Πύθιους αγώνες. Κι όμως, το όνομά του έμεινε στην Ιστορία όχι για τα άλογα, αλλά για την ειρήνη. Το 450 π.Χ., λίγο μετά τον θάνατο του Κίμωνα, αναλαμβάνει μία αποστολή που λίγοι μπορούσαν να φέρουν εις πέρας: να διαπραγματευτεί με την πανίσχυρη Περσική Αυτοκρατορία.

Ταξιδεύει στα Σούσα και επιστρέφει με τη συμφωνία που θα μείνει γνωστή ως Ειρήνη του Καλλία. Οι Πέρσες αποσύρονται από την Ιωνία, οι ελληνικές πόλεις απαλλάσσονται από τις επιδρομές και οι Ελληνοπερσικοί Πόλεμοι τυπικά τελειώνουν. Ήταν μια ιστορική επιτυχία, ένα διπλωματικό θαύμα.

Και τότε αρχίζουν όλα να καταρρέουν. Ο Καλλίας κατηγορείται για δωροληψία. Φημολογείται ότι δέχθηκε δώρα από τον Αρταξέρξη. Οι Αθηναίοι, που του χρωστούσαν την ειρήνη, του επιβάλλουν πρόστιμο 50 ταλάντων. Ό,τι έχτιζε μια ζωή, αμφισβητήθηκε σε λίγες μέρες.

Ήταν φίλος του Περικλή, συγγενής με τους πιο ένδοξους στρατηγούς της εποχής του, είχε υπάρξει ολυμπιονίκης και διπλωμάτης, και όμως στο τέλος αντιμετώπισε την καχυποψία, την μικροπρέπεια και τη φθορά της δημοκρατίας που υπηρετούσε.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του παραμένουν ασαφή. Λέγεται ότι του έστησαν βωμό. Ίσως για να εξιλεωθούν. Ίσως για να ξεχάσουν. Ο ίδιος, αν είχε μιλήσει, ίσως να έλεγε απλώς πως το μετάνιωσε. Όχι που έσωσε την Ιωνία. Αλλά που πίστεψε πως θα τον θυμούνται για αυτό.