Το μπλουζάκι με τον γιακά που το φόρεσαν πρώτοι στις Ινδίες. Και έγινε παγκόσμιο σύμβολο εξουσίας, casual και εργατιάς.

Το 1859, σε μια αποικιακή Ινδία που ακόμα βράζει από τη βρετανική επέμβαση, οι παίκτες του πόλο φορούν για πρώτη φορά ένα περίεργο μπλουζάκι. Είναι κοντομάνικο, έχει γιακά, και η ιδέα είναι πρακτική: να μην ανεμίζει το ύφασμα καθώς τρέχουν με το άλογο. Χρησιμοποιούν βαριά βαμβακερά Oxford shirts, τα κουμπώνουν στον λαιμό, και έτσι γεννιέται ο πρόγονος του σημερινού polo shirt.

Έναν αιώνα μετά, ο ίδιος γιακάς κοσμεί τον Mark Zuckerberg, τους υπαλλήλους της Amazon και τα μπλουζάκια κάθε delivery στην Ασία.

Το πραγματικό μπαμ έγινε από το τένις. Ο René Lacoste, ένας Γάλλος πρωταθλητής με παρατσούκλι «ο Κροκόδειλος», θεώρησε ντροπή να παίζει φορώντας λευκό πουκάμισο και γραβάτα. Έφτιαξε κάτι νέο, με βαμβάκι petit piqué, κοντά μανίκια, “τενιστική ουρά” στο πίσω μέρος για να μην βγαίνει από το παντελόνι, και γιακά που σηκώνεται για τον ήλιο. Το φορούσε το 1926 στο US Open. Το 1933 έγινε μπίζνα. Και φυσικά, έβαλε το κροκοδειλάκι στο στήθος.

Όταν ο Ralph Lauren θέλησε να λανσάρει τη δική του αμερικανική φαντασίωση του “λευκού άντρα με γούστο και εξουσία”, αντέγραψε το σχέδιο Lacoste, έβαλε έναν καβαλάρη με πόλο στο στήθος, και το βάφτισε polo shirt, ακόμα κι αν δεν το φορούσαν στο άθλημα. Μέσα από τον μύθο της αγγλοσαξονικής αριστοκρατίας, η λέξη “polo” έγινε πιο εμπορική απ’ το “tennis”.

Στο μεταξύ, οι πραγματικοί παίκτες πόλο είχαν ήδη μεταπηδήσει από Oxford πουκάμισα σε κάτι πιο ελαφρύ. Το 1896, ένας πρόεδρος της Brooks Brothers βλέπει στην Αγγλία παίκτες να κουμπώνουν τον γιακά τους για να μη φεύγει από τον αέρα. Και μεταφέρει την ιδέα στην Αμερική.

Μέσα στον 20ό αιώνα, το polo shirt έγινε το ρούχο που φοράει ο “άντρας της διπλανής πόρτας”, ο “country club man”, ο τεχνικός υπολογιστών, ο φοιτητής του Χάρβαρντ και ο delivery στο Βιετνάμ. Εκεί, μπήκε μέσω της γαλλικής αποικιοκρατίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Παλιά το φορούσε η ελίτ· σήμερα είναι το 20% της αγοράς t-shirt στη χώρα και μέρος της στολής για χιλιάδες υπαλλήλους.

Το μπλουζάκι αυτό, που φτιάχτηκε για πρακτικότητα και όχι για στυλ, έχει συνδεθεί με εξουσία, εργασία και ταυτόχρονα ανεμελιά. Δεν υπάρχει brand που να μην το έχει. Δεν υπάρχει ήπειρος που να μην το φορά. Από τα βασιλικά πόλο στο Λονδίνο, στις φτωχογειτονιές του Ανόι, από τα clubs της Σιγκαπούρης στα σπίτια του Μπρονξ — όλοι φοράνε το ίδιο μπλουζάκι. Με γιακά.