Ο ηθοποιός που σπούδασε με Ηρόδοτο και σκότωσε τον Αβραάμ Λίνκολν

Όταν ήταν παιδί, του έλεγαν ότι έχει την ομορφιά του Απόλλωνα και την ψυχή του Σαίξπηρ. Ήταν ο μικρός αστέρας μιας θεατρικής αυτοκρατορίας, ο γιος του πιο διάσημου ηθοποιού των Ηνωμένων Πολιτειών. Όλοι περίμεναν να γίνει θρύλος της σκηνής. Κι έγινε. Αλλά για έναν λόγο που κανείς δεν φαντάστηκε.

Στο στρατιωτικό σχολείο του Μέριλαντ, ανάμεσα στα μαθήματα πειθαρχίας, θρησκευτικής αγωγής και ξιφομαχίας, διδάχθηκε και Ηρόδοτο. Οι καθηγητές του πίστευαν στη δύναμη της κλασικής παιδείας. Ο Μπουθ έμαθε για τις μάχες των Ελλήνων, για τον Ξέρξη, για τις πόλεις που καταστράφηκαν και αναστήθηκαν. Ο Ηρόδοτος δεν ήταν απλώς ένα μάθημα. Ήταν το πρώτο του όπλο.

Όταν ανέβηκε στη σκηνή στα 17 του, τον αποδοκίμασαν γιατί ξέχασε τα λόγια του. Τους επόμενους μήνες όμως, άρχισε να υποδύεται με μανία χαρακτήρες από τη ρωμαϊκή και ελληνική ιστορία. Έπαιζε τον Βρούτο — τον άντρα που σκότωσε τον Καίσαρα στο όνομα της Δημοκρατίας. Έλεγε στους φίλους του πως μόνο έτσι πέφτουν οι τύραννοι.

Το 1865, η σκηνή δεν του έφτανε πια. Η Αμερική είχε αλλάξει. Η Συνομοσπονδία ηττήθηκε, οι σκλάβοι απελευθερώθηκαν και ο Αβραάμ Λίνκολν επανεκλέχθηκε. Ο Μπουθ έβλεπε έναν νέο τύραννο να γεννιέται. Και πίστεψε πως η μοίρα τον καλούσε. Όχι να παίξει τον Βρούτο. Να γίνει ο Βρούτος.

Στις 14 Απριλίου, κατά τη διάρκεια κωμωδίας στο Ford’s Theatre, μπήκε στο θεωρείο του Προέδρου και τον πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Έπειτα φώναξε «Sic semper tyrannis!» — το ίδιο που φώναζε ο Βρούτος στη σκηνή. Ήταν το πιο θεατρικό έγκλημα στην ιστορία.

Δραπέτευσε πάνω σε άλογο, πέρασε νύχτες σε βάλτους και σιτηρέσια, διάβαζε εφημερίδες με τίτλους που τον αποκαλούσαν «τέρας». Δώδεκα μέρες αργότερα, κρύφτηκε σε έναν αχυρώνα στη Βιρτζίνια. Όταν περικυκλώθηκε, αρνήθηκε να παραδοθεί. «Δεν θα με πιάσουν ζωντανό!», φώναξε. Ο αχυρώνας πήρε φωτιά. Και μέσα από τις φλόγες, ένας στρατιώτης τον πυροβόλησε στον αυχένα.

Πεθαίνοντας, ψιθύρισε: «Πες στη μητέρα μου ότι πέθανα για την πατρίδα μου». Ήταν παράλυτος. Ζήτησε να δει τα χέρια του. Ψιθύρισε: «Άχρηστα… άχρηστα». Και πέθανε με το βλέμμα στραμμένο πάνω τους.

Είχε σπουδάσει με Ηρόδοτο. Πίστευε ότι ακολουθεί τον δρόμο των ηρώων. Μα έμεινε στην Ιστορία ως ο άντρας που σκότωσε τον Λίνκολν. Κι όχι ως ηθοποιός.