Ο διάδοχος που δεν πρόλαβε να γίνει βασιλιάς. Είχε νικήσει τους Πέρσες αλλά η μοίρα του γράφτηκε αλλιώς

Ήταν ο πρώτος γιος ενός ανίκητου ηγεμόνα της Ανατολής. Είχε επιλεγεί δημόσια ως διάδοχος, είχε ήδη φορέσει το στέμμα και είχε νικήσει στρατό των Περσών στον ποταμό Ορόντη. Το όνομά του ήταν γνωστό σε όλη την Παλμύρα. Κι όμως, λίγο πριν γίνει πραγματικός βασιλιάς, δολοφονήθηκε μαζί με τον πατέρα του σε μια διπλή εκτέλεση που ακόμα και σήμερα παραμένει ανεξιχνίαστη. Και κάποιοι λένε ότι πίσω απ’ όλα ήταν η μητριά του.

Ο πατέρας του ήταν ο Οδαίναθος, το αληθινό «τείχος της Ανατολής» απέναντι στη δύναμη των Σασσανιδών. Αν και επίσημα ήταν σύμμαχος της Ρώμης, στην πραγματικότητα είχε φτιάξει τη δική του μικρή αυτοκρατορία με κέντρο την Παλμύρα. Είχε νικήσει τους Πέρσες, είχε φτάσει μέχρι τα ερείπια της Κτησιφώντα και γύρισε πίσω σαν αυτοκράτορας χωρίς τίτλο. Για να διασφαλίσει τη συνέχεια, έστεψε τον γιο του διάδοχο όσο ακόμη ζούσε. Το αγόρι ονομαζόταν Χαϊράν — ή όπως καταγράφηκε σε ελληνικές επιγραφές: Ηρωδιανός.

Σε μια επιγραφή που βρέθηκε στην Παλμύρα, ο Ηρωδιανός εμφανίζεται νικητής σε μάχη κατά των Περσών, ήδη στεμμένος βασιλιάς από τον ίδιο του τον πατέρα. Όμως λίγα χρόνια μετά, και οι δύο —πατέρας και γιος— βρέθηκαν δολοφονημένοι. Όχι στο πεδίο της μάχης, αλλά μέσα στην ίδια την επικράτειά τους. Μέσα στο παλάτι. Κάποιοι λένε πως τους σκότωσε ο Μαίώνιος, εξάδελφος και αντίζηλος. Κάποιοι άλλοι ότι ήταν εντολή από τη Ρώμη. Κι άλλοι ακόμα ψιθυρίζουν ότι πίσω από όλα βρισκόταν η ίδια η Ζηνοβία.

Η Ζηνοβία, δεύτερη σύζυγος του Οδαίναθου, είχε τους δικούς της γιους. Αν ο Ηρωδιανός έπαιρνε τον θρόνο, ο δικός της γιος δεν θα γινόταν ποτέ βασιλιάς. Κι όμως, μόλις λίγους μήνες μετά τη διπλή δολοφονία, η ίδια εμφανίστηκε στην εξουσία ως βασίλισσα και αντιβασίλισσα για λογαριασμό του μικρού της γιου. Η διαδοχή έγινε χωρίς αντίσταση. Χωρίς ερωτήσεις. Σαν όλα να είχαν προβλεφθεί.

Οι ιστορικοί διαφωνούν. Οι πηγές μπερδεύονται, κάποιες είναι εχθρικές προς τη Ζηνοβία, άλλες αποθεωτικές. Αλλά το βέβαιο είναι ότι ο πρώτος διάδοχος της Παλμύρας, αν και νικητής στη μάχη, δεν έζησε για να φορέσει το στέμμα αληθινά. Και η βασιλεία πέρασε σε χέρια που, ίσως, δεν περίμεναν απλώς — αλλά την είχαν σχεδιάσει.