Η μόνη φορά που οι φωνές ενός σχιζοφρενή μίλησαν ήρεμα, διέγνωσαν όγκο και μετά εξαφανίστηκαν

Η ψυχιατρική γνωρίζει πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που άκουγαν φωνές. Οι περισσότερες είναι σκληρές, απειλητικές, γεμάτες καχυποψία, ενοχή ή παράνοια. Συνήθως, οι φωνές αυτές οδηγούν σε απομόνωση, πανικό ή ακόμα και αυτοκαταστροφή. Μία όμως ιστορία έμεινε για πάντα μοναδική στα ιατρικά χρονικά. Η ιστορία της ασθενούς “Α.Β.”, που άκουσε φωνές – και εκείνες της έσωσαν τη ζωή.

Η γυναίκα, Βρετανίδα, διαγνώστηκε με σχιζοφρενική ψύχωση και εμφάνιζε ακουστικές ψευδαισθήσεις. Οι φωνές ξεκίνησαν χωρίς επιθετικότητα. Τη φώναζαν με το μικρό της όνομα και της μιλούσαν με ήρεμο, φιλικό τόνο. Σε αντίθεση με κάθε άλλη παρόμοια περίπτωση, δεν την πρόσβαλαν, δεν την εκφόβισαν. Την προειδοποίησαν.

Σύμφωνα με το ίδιο της το αφήγημα, οι φωνές τής είπαν:
«Πρέπει να πας στο νοσοκομείο. Έχεις όγκο στον εγκέφαλο, αλλά μην φοβάσαι. Μπορεί να αφαιρεθεί».

Η ασθενής το εκμυστηρεύτηκε στον γιατρό της, που με έκπληξη αλλά και επαγγελματική ψυχραιμία πρότεινε να γίνουν εξετάσεις. Μια αξονική αποκάλυψε όγκο στο αριστερό ημισφαίριο, ακριβώς εκεί που “έδειχναν” οι φωνές.

Η χειρουργική επέμβαση έγινε με επιτυχία. Το πιο παράξενο όμως συνέβη μετά. Οι φωνές επανήλθαν μία μόνο φορά. Είπαν:
«Χαιρόμαστε που όλα πήγαν καλά. Αντίο»
Και εξαφανίστηκαν για πάντα.

Η υπόθεση καταγράφηκε το 1997 στο ιατρικό περιοδικό The Lancet από τον ψυχίατρο Dr. Quinton Deeley, και χαρακτηρίστηκε η μόνη γνωστή περίπτωση στην οποία ακουστικές ψευδαισθήσεις έδωσαν διάγνωση, έδειξαν ενδιαφέρον, αποχαιρέτησαν και δεν επανήλθαν ποτέ.

Οι ψυχίατροι μιλούν για “παραίσθηση με περιεχόμενο ζωής”, οι ερευνητές του εγκεφάλου για απίθανο συντονισμό του υποσυνείδητου. Άλλοι μιλούν για “ενστικτώδη αυτοδιάγνωση που εκφράστηκε μέσω του ψυχωτικού μηχανισμού”. Κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει πλήρως.

Η Α.Β., μέχρι το τέλος της ζωής της, έλεγε πως δεν θεωρούσε τις φωνές εχθρούς. Τις θεωρούσε σωτήρες. Ήρθαν, της μίλησαν, την οδήγησαν στην ίαση και έφυγαν. Δεν τις ξανάκουσε ποτέ.