Στις γειτονιές του Βύρωνα υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν αθόρυβα, χωρίς να επιζητούν τη δημοσιότητα ή τις τιμές. Άνθρωποι που έχουν μάθει να προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα, να είναι εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα, χωρίς φανφάρες, χωρίς φωτογραφίες. Ένας από αυτούς είναι ο Δημήτρης Νικολιάς. Όχι απλώς ένας κάτοικος του Βύρωνα, αλλά ένας αυθεντικός εκπρόσωπος της τοπικής ψυχής. Ένας άνθρωπος που εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια έχει δώσει σώμα και ψυχή στον ιστορικό Αθηναϊκό, την ομάδα που αγαπά και υπηρετεί πιστά από τα διοικητικά της μετόπισθεν.
Ο Δημήτρης δεν μπήκε ποτέ στο ποδόσφαιρο για να κάνει καριέρα ή να φανεί. Μπήκε γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Από μικρός, στα πέριξ του γηπέδου, βίωνε την αύρα της ομάδας, την ιστορία που κουβαλούσαν οι φανέλες με το βαθύ κόκκινο και το κίτριν0, και αισθανόταν πως αυτό ήταν κάτι μεγαλύτερο από ένα απλό σωματείο. Ήταν μια κοινότητα, μια μεγάλη οικογένεια. Ήταν ο Αθηναϊκός, οι «λόρδοι» του Βύρωνα. Από τότε, ως έφηβος ακόμα, μπήκε στη διοίκηση, κι εκεί έμεινε. Ακούραστος εργάτης, σιωπηλός ήρωας, μετρημένος και συνεπής, έφτασε να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του συλλόγου.
Η λέξη «σταθερότητα» είναι αυτή που χαρακτηρίζει τον Δημήτρη. Στον κόσμο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, όπου οι διοικήσεις αλλάζουν σαν τις εποχές και οι περισσότεροι κοιτούν πώς να φύγουν με τα λιγότερα δυνατά προβλήματα, ο Δημήτρης είναι εκεί. Ακλόνητος, επίμονος, με βαθιά αγάπη για τον σύλλογο και με απέραντη υπομονή. Ξέρει πώς να στέκεται όταν οι καιροί είναι δύσκολοι. Πώς να συγκρατεί μια ομάδα όταν οι χρηματοδοτήσεις λιγοστεύουν, όταν οι εθελοντές σπανίζουν, όταν η κερκίδα αδειάζει. Πάντα βάζει πλάτη. Πάντα δίνει το παρών. Ποτέ δεν λέει «όχι» όταν του ζητηθεί να βοηθήσει.
Αυτό που τον ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η συνέπεια, αλλά και το ήθος. Σε έναν χώρο που συχνά δοκιμάζεται από μικροπολιτικές, εγωισμούς και ανταγωνισμούς, ο Δημήτρης διατηρεί μια σπάνια καθαρότητα χαρακτήρα. Ποτέ δεν μπήκε στο παιχνίδι της προσωπικής προβολής. Ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να εξυπηρετήσει συμφέροντα. Ποτέ δεν μίλησε άσχημα για άλλους. Η ταπεινότητά του είναι παράδειγμα. Ο τρόπος που κινείται, σαν να είναι πάντα ο λιγότερο σημαντικός στο δωμάτιο, αποδεικνύει το αντίθετο: πως είναι, στην πραγματικότητα, ένας από τους πιο σημαντικούς.
Όμως η προσφορά του Δημήτρη Νικολιά δεν σταματά στο ποδόσφαιρο. Είναι ενεργό μέλος της κοινωνίας του Βύρωνα, με μια καρδιά ανοιχτή στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Χρόνια τώρα, συμμετέχει στα συσσίτια της γειτονιάς, προσφέροντας φαγητό, όχι μια φορά, αλλά κάθε φορά και κάθε στιγμή που οργανώνονται (συσσίτια). Και δεν το κάνει για τη φωτογραφία ή για το χειροκρότημα. Το κάνει γιατί έτσι έχει μάθει να ζει. «Αν μπορείς να βοηθήσεις, έχεις υποχρέωση να το κάνεις», λέει, συχνά – πυκνά. Και το πιστεύει. Δεν θα τον δεις ποτέ να ποστάρει φωτογραφίες από φιλανθρωπίες. Δεν θα τον δεις να μιλάει για όσα προσφέρει. Κι όμως, δεκάδες άνθρωποι στον Βύρωνα έχουν φάει ένα πιάτο φαγητό χάρη στον Δημήτρη. Δεκάδες οικογένειες έχουν νιώσει πως κάποιος τους νοιάζεται.
Κάθε χρόνο, η παρουσία του είναι διακριτικά έντονη. Δεν χρειάζεται να φωνάξει για να ακουστεί. Τον σέβονται όλοι, γιατί τον έχουν δει στα δύσκολα. Τον έχουν δει να σηκώνει βάρη που δεν του αναλογούσαν. Τον έχουν δει να δακρύζει όταν η ομάδα ανεβαίνει κατηγορία, αλλά και να σφίγγει τα δόντια στις ήττες και τις απογοητεύσεις. Για εκείνον, κάθε επιτυχία είναι μια αφετηρία. Ποτέ ένα τέλος. Πάντα κοιτάει μπροστά. Και γι’ αυτό τον σέβονται όχι μόνο οι δικοί του άνθρωποι στον σύλλογο, αλλά και οι αντίπαλοι. Γιατί ξέρουν ότι απέναντί τους έχουν κάποιον που αγαπά τον αθλητισμό με την ψυχή του.
Ο Δημήτρης Νικολιάς δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο με προσφορά. Είναι ένα σύμβολο. Ένας άνθρωπος που δείχνει τι σημαίνει να αγαπάς τον τόπο σου και την ομάδα σου χωρίς όρους. Ένας ζωντανός φάρος ήθους, συνέπειας και αγάπης για τον συνάνθρωπο. Δεν έχει ανάγκη τις τιμές. Η καθημερινότητά του είναι η απόδειξη. Αλλά εμείς έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε γι’ αυτόν. Γιατί τέτοιοι άνθρωποι αξίζουν την αναγνώριση. Γιατί τέτοιοι άνθρωποι κρατούν όρθιες τις γειτονιές μας. Γιατί χωρίς αυτούς, ούτε ο αθλητισμός, ούτε η κοινωνία έχουν ελπίδα.
Στον Βύρωνα, όσοι γνωρίζουν, ξέρουν. Κι όσοι δεν ξέρουν, αρκεί να σταθούν ένα απόγευμα στο γήπεδο ή σε μια δράση αλληλεγγύης και να τον δουν από μακριά. Δεν θα τον ακούσουν να μιλάει δυνατά. Αλλά θα καταλάβουν. Γιατί κάποιοι άνθρωποι μιλούν πιο δυνατά με τη σιωπή τους.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
