Η φιλοδοξία του Καραχάλιου βαφτίστηκε στήριξη – Νοσηρό το αφήγημά του, αλλά η αλήθεια της Καρυστιανού δεν λυγίζει

Η δημόσια στάση του Νίκου Καραχάλιου τις τελευταίες ημέρες δημιούργησε ένα τεχνητό αφήγημα γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού, επιχειρώντας να μετατρέψει προσωπική φιλοδοξία σε δήθεν πολιτική στήριξη. Ωστόσο, απέναντι σε θόρυβο, παρερμηνείες και σκιώδεις προθέσεις, η αλήθεια παραμένει αμετακίνητη.

«Αν έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς», λέει το εύστοχο λαϊκό ρητό και ένας τέτοιος άσπονδος «φίλος» είναι σίγουρα ο Νίκος Καραχάλιος με όσα διαδίδει το τελευταίο διάστημα για τη Μαρία Καρυστιανού.

Αυτό που δεν κατάφεραν οι αυτουργοί της συγκάλυψης με τόνους λάσπης και στρατευμένης προπαγάνδας, θέλησε να το καταφέρει… φιλικά ο πρώην επικοινωνιολόγος της ΝΔ. Διασπείροντας μια ακατάσχετη φημολογία, μόνο και μόνο για να επιπλεύσει στην επιφάνεια της επικαιρότητας. Φαίνεται όμως ότι ο επικοινωνιολόγος κάπου χάθηκε στην επικοινωνία.

Όμως έτσι είναι αυτά. Αν ζητάς αγωνιωδώς να βγεις στον αφρό του «κύματος» που φαντασιώνεσαι, δεν θέλει πολύ να αρχίσεις να καταλαβαίνεις ό,τι σου κατέβει ή ότι σε βολεύει. Ακόμα και ότι η κα Καρυστιανού σε όρισε «κομματάρχη». Μόνο ψηφοδέλτια δεν είχε βγει να μοιράσει ο επικοινωνιολόγος για το υποτιθέμενο κίνημα που σχεδίαζε μαζί της. Και τώρα κρεμάει στα μανταλάκια όλες τις συζητήσεις, όλες τις επαφές, όλες τις ιδέες που απλά κατατέθηκαν. Φιλικά πάντα!

Έτσι, συμπλήρωσε μόνος του τα κενά, έβαλε το κάρο μπροστά απ’ το άλογο και τράβηξε για τον δρόμο της αυτοδικαίωσης, μάλλον γιατί η δικαίωση των 57 νεκρών του φαίνεται υποδεέστερο ζήτημα.

Ο Νίκος Καραχάλιος θα έπρεπε να σιωπήσει μπροστά στην ιερότητα του σκοπού

Ο κ. Καραχάλιος στο παρελθόν υπήρξε επικοινωνιακό «γρανάζι» των κέντρων εξουσίας, αλλά σήμερα επιχειρεί να πλασάρει τον εαυτό του ως «αντισυστημικό». Τον διακατέχει ένας εμμονικός ρεβανσισμός εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη, όχι τόσο λόγω των πολιτικών διαφορών – όσο γιατί δεν μπορεί να χωνέψει ότι αφέθηκε στο περιθώριο. Και τώρα, κάθε δημόσια παρέμβασή του μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να λογαριαστεί με το παρελθόν του, παρά με γνήσια πολιτική αναζήτηση.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό το πώς κάποιοι άνθρωποι που μιλούσαν άψογα τη γλώσσα του συστήματος, σήμερα το καταγγέλλουν με πάθος. Μόνο που με τα απωθημένα δεν χτίζεις πολιτική ταυτότητα. Ο καταγγελτικός λόγος ούτε σε εξαγνίζει – ούτε αποτελεί ιδεολογία από μόνος του.

Η αλήθεια απαιτεί συνέπεια και η συνέπεια ορίζεται από το αίσθημα ευθύνης. Το να κάνεις δημόσιο κουτσομπολιό για τα ενδότερα των χαροκαμένων οικογενειών δείχνει ανύπαρκτη συναίσθηση ευθύνης. Ανάλογη με αυτή που διαθέτουν οι πρωτομάστορες της συγκάλυψης. Πραγματικά δεν έχω ξαναδεί ποτέ επικοινωνιολόγο να κάνει βούκινο όλα τα υποτιθέμενα «χαρτιά» του, καταφέρνοντας το ακριβώς αντίθετο από αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκει. Αντί να βοηθά τις οικογένειες, τον έχουν κάνει «σημαία» όλα τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ.

Οι φλύαρες αφηγήσεις του, είναι βούτυρο στο ψωμί του συστήματος ώστε να φθείρεται ο αγώνας για τα Τέμπη. Δημιουργούν σύγχυση και κόπωση. Το μπαγιάτικο επικαλύπτει το φρέσκο και κινδυνεύει να μεταδοθεί σαν πολιτική μούχλα. Ακόμα και αν έχουν κάποια δόση αλήθειας τα όσα υποστηρίζει ο Καραχάλιος, μπροστά στην ιερότητα του σκοπού θα έπρεπε να σιωπήσει. Αντιθέτως τώρα δείχνει ότι δεν έχει ιερό και όσιο. Διότι δεν είναι μόνο ότι πλήττονται τα πρόσωπα του αγώνα για τη δικαίωση. Βλάπτεται και η ελπίδα για έναν καθαρό πολιτικό λόγο που κινείται έξω από κομματικές βεντέτες και προσωπικές ατζέντες.

Μαρία Καρυστιανού – Η ακαταμάχητη αξία της αλήθειας

Η Μαρία Καρυστιανού δεν χρειάζεται υπεράσπιση από επαγγελματίες επικοινωνιολόγους της σειράς και του ανεμοδαρμένου «κύματος». Έχει στο πλευρό της την πιο ακαταμάχητη αξία: την αλήθεια. Μόνο και μόνο με αυτό το όπλο, εκατομμύρια Ελλήνων κατέβηκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν οξυγόνο για το αύριο των παιδιών τους. Και αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί, γιατί μπροστά στα πραγματικά θύματα της τραγωδίας των Τεμπών, μοιάζουν γραφικοί και φαφλατάδες όσοι ψάχνουν ρόλο ως «θύματα του συστήματος».

Ο λόγος που θίγω όλα αυτά είναι για να τονίσω ότι το σύστημα δεν φοβάται εκείνους που φωνάζουν δυνατά, αλλά εκείνους που δεν του ανήκουν. Ή ακόμα καλύτερα εκείνους που δεν του ανήκαν ποτέ. Είναι εκείνοι που δεν φοβούνται να πουν «όχι» στο λάθος, όταν όλοι οι κόλακες χειροκροτούν. Είναι εκείνοι που συνεχίζουν να μιλούν με αγωνιστική
αξιοπρέπεια, ακόμα κι όταν δέχονται ειρωνεία, επιθέσεις και απαξίωση. Αυτοί είναι οι πραγματικοί τιμητές της αλήθειας. Και όχι εκείνοι που πουλάνε στήριξη μέχρι την απομάκρυνση από το ταμείο ή μέχρι να ματαιωθεί το ψώνιο τους.

Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να αναβαπτιστεί πολιτικά πατώντας πάνω σε άλλους, δείχνει ότι ποτέ δεν έπαψε να είναι μέρος του συστήματος γιατί ακολουθεί την ίδια πρακτική με εκείνο. Όμως οι άνθρωποι δεν είναι εργαλεία. Το πολιτικό φρόνημα που αναζητά απεγνωσμένα ο λαός δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Είναι στάση ζωής. Γι’ αυτό πρέπει να φυλάμε ως κόρη οφθαλμού καθετί αγνό πηγάζει από τον λαό. Να μην το εκθέτουμε σε πολιτικάντικα τερτίπια αλλά να φρουρούμε πάση θυσία την αξιοπρέπειά του. Γιατί η αξιοπρέπεια δεν είναι ούτε αδυναμία – ούτε επικοινωνιακό χαρτί. Είναι το αξίωμα του ανεπιτήδευτου και η τελευταία άμυνα απέναντι στην τοξικότητα του συστήματος.

Προσωπικά έχω κουραστεί να βλέπω την αλήθεια να χάνεται μέσα σε προσωπικές φιλοδοξίες και μικρούς πολέμους χαρακωμάτων. Δεν με νοιάζει ποιος «δικαιώνεται» στα πάνελ ή στα social. Με νοιάζει ποιος κρατάει την πρόθεση του καθαρή. Σε τελική ανάλυση αν κάτι αξίζει να υπερασπιστούμε, δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά την καθαρότητα και την αξιοπρέπεια.

Αν και παραγκωνισμένος από τα περασμένα «μεγαλεία» του, ο Καραχάλιος μιλάει σαν υπερόπτης βετεράνος για «νέους στην πολιτική» και «πρωτάρηδες», θέλοντας να δείξει πόσο… μπροστά είναι η σκέψη του σε σχέση με την Καρυστιανού. Τόσο «μπροστά» που ανέβηκε στο καλάμι, έφτιαξε μόνος του και κίνημα, και περιμένει με το κλειδί στο γραφείο για τα εγκαίνια. Ώρα λοιπόν να ξεπεζέψει γιατί παρακούρασε. Προτιμώ χίλιες φορές πρωτάρηδες με λάθη αλλά αλήθεια στο βλέμμα τους, παρά φθαρμένους οπορτουνιστές που παρασύρονται όπου τους πάει το «Κύμα» της μεγαλομανίας τους.