Παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς: Κανένα μικροπρεπές γινάτι δεν πρέπει να στερεί σε έναν άξιο πατέρα την αγκαλιά του παιδιού του!

Αν και οι παγκόσμιες ημέρες που έχουν καθιερωθεί, συνήθως τιμούν ψυχρά και επιδερμικά τις αξίες που καταπιάνονται, η παγκόσμια μέρα αγκαλιάς μπορεί να φέρει τροφή για κάποιες εποικοδομητικές σκέψεις. Συλλογισμούς για κάποιες αγνές και άδολες αγκαλιές που τα φέρνει η ζωή να χωρίζονται άδικα και προξενείται μεγάλη οδύνη στις ψυχές που ξεμακρύνονται.

Μια τέτοια αγκαλιά είναι και αυτή ενός πατέρα με το παιδί του, που για διάφορους λόγους δεν μπορεί να το δει όσο συχνά θα επιθυμούσε ή – ακόμα χειρότερα – δεν μπορεί να το δει καθόλου. Είναι μια θλιβερή πραγματικότητα πως τα διαζύγια κάνουν θραύση στην κοινωνία μας, και η ακέραια οικογένεια τείνει να γίνει θεσμός υπό εξαφάνιση.

Όμως τα κομμάτια της οικογένειας, ακόμα και αν είναι χωρισμένα, συνεχίζουν να κρατούν την ευλογημένη συνεκτική ουσία, την μονάκριβη αγάπη του γονιού για το παιδί. Η αγάπη της μάνας είναι ανεκτίμητη και δεδομένη σαν υπεραξία. Άλλα ας εξετάσουμε τώρα και αυτή του πατέρα για το σπλάχνο του. Μια αγάπη που κατά κάποιο τρόπο αντικαθρεφτίζει σε ανθρώπινα μέτρα την αγάπη του θεού Πατρός προς τον άνθρωπο. Η ανθρώπινη πατρότητα είναι καθ’ ομοίωσιν της Θείας Πατρότητας. Φοβερή τιμή και ευθύνη αν το αναλογιστεί κανείς!

Η αγκαλιά είναι γιατρικό αγάπης για το παιδί, όσο και για τον πατέρα

Παράλληλα υπάρχει και η αστείρευτη ανάγκη του παιδιού να βλέπει τον πατέρα του ως συμπρωταγωνιστή (μαζί με τη μητέρα του) στη ζωή του, και όχι σαν παραγκωνισμένο «κομπάρσο». Να έχει στην προκοπή της ψυχούλας του παρούσα την ήρεμη δύναμη του πατέρα, τη σιγουριά και την προστασία που αποπνέει, τη στοργικότητα του, το πρότυπο του.

Να έχει στο πλευρό του τον πατέρα που συμβουλεύει, καθοδηγεί, νουθετεί, παιδαγωγεί. Που είναι ο πρώτος φίλος του άλλα όχι το φιλαράκι του. Μαζί με την μητρική αγάπη, να έχει την έτερη βάση (την πατρική) όπου θα ισορροπήσει ο ευαίσθητος (και τραυματισμένος από το διαζύγιο) ψυχισμός του.

Ένα αγεφύρωτο χάσμα της σχέσης μεταξύ των ψυχραμένων γονιών και κάποιες μακρόσυρτες και επώδυνες νομικές διαδικασίες, πολλές φορές στερούν στον πατέρα την πολυτιμότερη αγκαλιά του κόσμου. Αυτή του παιδιού του ή των παιδιών του.

Τι βραχυκύκλωμα ψυχικό γίνεται όταν ένας πατέρας δεν μπορεί να προσφέρει την αγάπη του στο παιδί του, ενώ το επιθυμεί με όλη του την καρδιά! Τι τεράστιο κενό δημιουργείται στην ψυχή του! Πόσο άδικο είναι να μετράει σαν κατάδικος τις μέρες μέχρι την επόμενη αγκαλιά! Ξέρεις τι θα πει να περιμένεις σαν τρελός τη μία ή τις δύο μέρες για να ξανανιώσεις έμπρακτα τον βιολογικό και ψυχικό ρόλο σου; Που θα ενώσεις για λίγο τα σπασμένα κομμάτια της ψυχής σου, με μια και μόνο αγκαλιά!

Ο χωρισμός από τον σύντροφο λένε πως είναι ένας μικρός θάνατος. Καλώς ή κακώς συμβαίνει όμως. Άλλα τι να πούμε για τον χωρισμό από το αίμα σου, το παιδί σου; Σε πόσους ψυχικούς θανάτους αντιστοιχεί αυτό το δράμα; Και πόσο άδικο είναι να στερείται και το αθώο παιδάκι τον πατέρα του, σε καταστάσεις που οι μητέρες συμπεριφέρονται σα να έφεραν μόνες τους το παιδί στον κόσμο;

Δεν μιλάμε βέβαια για περιπτώσεις ανάξιων συζύγων – πατεράδων που η παρουσία τους δίπλα στο παιδί μόνο κακό προξενεί. Άλλα για πατεράδες που αγαπούν γνήσια το παιδί τους και λαχταρούν να χαρίσουν όλη την ψυχή τους γι’ αυτό, άλλα δεν τους επιτρέπεται. Και δεν είναι καθόλου λίγες αυτές οι περιπτώσεις.

Δεν είναι σπάνιες οι φορές που μητέρες λειτουργούν εκδικητικά και εγωιστικά, και για τις διαφορές τους με τον πρώην σύζυγο προτιμούν να την πληρώνει το παιδί και ασφαλώς και ο παραγκωνισμένος πατέρας. Είναι απάνθρωπο το να στερείς την πατρική φιγούρα από το παιδί σου μόνο και μόνο για να «τιμωρήσεις» τον πρώην σύζυγο ή επειδή ξεκίνησες μια νέα ζωή και έχεις την πλάνη πως θα καλύψεις τα συντρίμμια που άφησες με το πέπλο της αδιαφορίας.

Κάθε τέτοιο ινάτι, κάθε εγωισμός, κάθε ψωροπερηφάνια, κάθε τάση εκδικητικότητας είναι τόσο τιποτένια για να σταθούν δίπλα στην ανόθευτη αγκαλιά ενός πατέρα με το παιδί του. Εφόσον υπάρχει αληθινή πατρική αγάπη, πρέπει να φροντίζουμε αυτό το κανάλι να μένει πάντοτε ορθάνοιχτο. Δεν μας έφταναν τα χαλάσματα που αφήνουν οι κατεστραμμένες οικογένειες, θα δημιουργούμε και χαλάσματα επί χαλασμάτων, στις διαπροσωπικές σχέσεις πατέρα – παιδιού;

Ας εκλείψουν από την κοινωνία μας αυτές οι αδικίες που δημιουργούν μόνο πόνο και ψυχικά προβλήματα. Αν ένας πατέρας λαχταρά να γίνει θυσία για το παιδί του, να του ανοίγεται ο δρόμος για να χαρίζει την ανιδιοτελή προσφορά του. Να υπάρχει κατανόηση και συνεννόηση στο πρώην ανδρόγυνο, κυρίως χάριν του παιδιού, άλλα και του αδικημένου γονέα.

Μια ζεστή πατρική αγκαλιά δημιουργεί μια θαυμαστή ροή επικοινωνίας που θωρακίζει τον ψυχισμό του παιδιού και αποζημιώνει με χαρά και τους δύο. Εκεί, στο μικρό καθημερινό θαύμα μιας αγκαλιάς βρίσκεται ο προθάλαμος για να εκκολαφθεί ο σεβασμός, η ισορροπημένη επικοινωνία, η αίσθηση ασφάλειας, η αυτοπεποίθηση, το χτίσιμο μιας προσωπικότητας και η ανατροφή ενός παιδιού που θα αντιλαμβάνεται με υγεία τις ανθρώπινες σχέσεις.

Μια αγκαλιά είναι τόσο απλή και εύκολη σαν κίνηση. Άλλα συνάμα τόσο δύσκολη και ακριβοθώρητη για πολλούς συνανθρώπους μας. Ας φροντίσουμε λοιπόν να μην την στερούμε ποτέ από αυτούς που την έχουν ανάγκη. Μικρούς και μεγάλους…