Η αναγέννηση από τις στάχτες

Τις τελευταίες μέρες, η χώρα μας έπιασε επισήμως πάτο. Oι πυρκαγιές στην Ελλάδα, είναι φαινόμενο συχνό, σχεδόν ενιαύσιο. Ένας κρατικός μηχανισμός αναποτελεσματικός στο οτιδήποτε, ένα ξερό κλίμα και ορισμένοι ασυνείδητοι κάφροι, οδηγούν σχεδόν κάθε χρόνο μια περιοχή της στην δίνη του πύρινου ολέθρου.

Φυσικά, ακόμη και μπροστά σε αυτή την παροιμιώδη και δίχως προηγούμενο καταστροφή, κανείς δεν θα παραιτηθεί. Η κυβερνητική ανυπαρξία, ανικανότητα και αναισχυντία θα επιβεβαιωθούν με τρόπο σκληρό και κυνικό για άλλη μια φορά. Η επιτομή της Ελλάδας του 2018, είναι ο πρωθυπουργός της να βραβεύεται σε μια βαλκανική χώρα για το ξεπούλημα της Μακεδονίας ενώ οι κάτοικοι στην Αττική φλέγονται αβοήθητοι.

Ακόμη και να ήθελα να περιγράψω το δράμα της ανθρώπινης απώλειας από μία θεομηνία, δεν θα μπορούσα. Ποιος μπορεί άλλωστε να μπει στη θέση της μάνας εκείνης, που ξέμεινε στην Αθήνα δουλεύοντας και ΄ έμαθε από τις ειδήσεις για τον απανθρακωμένο άντρα της και την κόρη της που βρήκε τραγικό θάνατο πηδώντας από τα βράχια για να σωθεί;

Ο ελάχιστος σεβασμός στην θλίψη των ανθρώπων εκείνων που έχασαν την περιουσία τους, ή ακόμη χειρότερα κάποιον δικό τους, εκφράζεται με το χαμήλωμα του βλέμματος και τη σιωπή. Κανένα post στο facebook ή στο Instagram, δεν θα φέρει πίσω τον άνθρωπο τους.

Θέλω όμως να σταθώ στη μοναδική αχτίδα φωτός μέσα σε όλη αυτή την ανείπωτη τραγωδία των τελευταίων ημερών.

Στην Ελλάδα του 2018, στην Ελλάδα της κρίσης, σε μία κοινωνία που μαστίζεται από τη μισαλλοδοξία, το φθόνο, την κακεντρέχεια και την ιδιοτέλεια, η αντίδραση μιας συγκλονιστικά μεγάλης μερίδας του κόσμου μπροστά στην τραγωδία, ήταν συγκινητική.

Τα επιτεύγματα που μπορούν να έρθουν μέσα από την ομοψυχία των Ελλήνων, πίστευα μέχρι σήμερα ότι αποτελούν ένα ενοχλητικό, βαρετό κλισέ. Μία φενάκη που υπάρχει μονάχα στη σφαίρα της συλλογικής φαντασίας ενός λαού μονίμως διχασμένου.

Οι δεκάδες εθελοντές που έσπευσαν σε βοήθεια στην Αττική, τα κέντρα συλλογής ειδών ανάγκης που πλημμύρισαν από τρόφιμα και φάρμακα και οι γιατροί που προσέφεραν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για το αντίθετο. Άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, γνωστοί ή άγνωστοι, με μικρότερα ή μεγαλύτερα πορτοφόλια, έδωσαν ο καθένας τον καλύτερο του εαυτό για τον συνάνθρωπο τους. Ο καθένας προσέφερε ό,τι είχε. Άλλος στέγη, άλλος υπηρεσίες, άλλος τρόφιμα.

Η αυθόρμητη συλλογική προσπάθεια κατάφερε να υποκαταστήσει την τραγική ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού στην αντιμετώπιση των ειδικών αυτών καταστάσεων.

Και όταν όλα αυτά τελειώσουν, στην πραγματικότητα δεν θα αλλάξει επί της ουσίας τίποτα. Η Ελλάδα θα ξανακαεί, ο κόσμος θα υποφέρει ξανά, οι πληγέντες θα αποζημιωθούν με ψίχουλα για τις απολεσθείσες περιουσίες τους και το κυριότερο, οι πληγές των συγγενών που άφησαν πίσω τα θύματα της πυρκαγιάς, θα μείνουν για πάντα ανεπούλωτες.

Η μόνη ικμάδα αισιοδοξίας στις στάχτες των πυρκαγιών του 2018, είναι τα αλτρουιστικά αντανακλαστικά που ταχύτατα επέδειξε σύσσωμη η ελληνική κοινωνία. Και σε μία χώρα, της οποίας οι πολίτες είναι ανυπεράσπιστοι και μόνοι, αυτό δεν είναι καθόλου μικρή υπόθεση.

ΚυρΣάββας

#κατιμαγικο