Για να προβληθεί η Κόρη μου η σοσιαλίστρια έπρεπε να κοπεί η σκηνή που ο αστυνομικός ισιώνει το μουστάκι του

Ήταν 1966. Η Ελλάδα βρισκόταν σε μια περίοδο έντονης πολιτικής πόλωσης, λίγους μήνες πριν από τη Χούντα. Η ταινία Η κόρη μου η σοσιαλίστρια ετοιμαζόταν να βγει στις αίθουσες. Ένα έργο ελαφρύ, με ρομαντική πλοκή, αλλά και με φόντο το πολιτικό χιούμορ, τις ιδεολογικές διαφορές και το πείραγμα των «στρατοπέδων» της εποχής.

Ο Σακελλάριος έγραψε μια ταινία όπου η κόρη ενός εργοστασιάρχη ερωτεύεται έναν εργάτη. Πίσω από τα γέλια και τις ρομαντικές ατάκες, υπήρχαν σκιές. Και μία από αυτές ήταν ο τρόπος που παρουσιαζόταν η Αστυνομία. Σε μία σκηνή, ένας αστυνομικός κοιτάζεται στον καθρέφτη και ισιώνει το μουστάκι του με φροντίδα, σα να προετοιμάζεται για ραντεβού. Είναι στιγμιότυπο χιουμοριστικό, μα συνάμα αιχμηρό.

Η σκηνή αυτή θεωρήθηκε υπαινικτική. Υπονοούσε ότι ο αστυνομικός νοιάζεται περισσότερο για την εμφάνισή του παρά για την υπηρεσία του. Ότι ασχολείται με το ύφος, όχι με το καθήκον. Η λογοκρισία της εποχής δεν έψαχνε βαθύτερες αναλύσεις. Έβλεπε μόνο τον κίνδυνο να γελοιοποιηθεί ένα σύμβολο της κρατικής εξουσίας. Και το ψαλίδι έπεσε.

Η σκηνή κόπηκε. Δεν έφτασε ποτέ στην αίθουσα. Δεν υπάρχει στην κόπια που είδαμε και ξαναείδαμε στην τηλεόραση. Όπως κόπηκαν κι άλλες μικρές λεπτομέρειες σε άλλες ταινίες. Κάποιες δεν τις καταλάβαμε ποτέ. Κάποιες έμειναν στη μνήμη των συντελεστών. Ήταν οι εποχές που και μια κίνηση στον καθρέφτη μπορούσε να ενοχλήσει το κράτος.

Σήμερα η σκηνή με το μουστάκι ακούγεται αθώα, ίσως και αστεία. Τότε όμως ήταν αρκετή για να θεωρηθεί πολιτική σάτιρα. Ήταν μια εποχή που το χιούμορ περνούσε από έλεγχο. Και οι ταινίες χρειαζόταν να σβήσουν λίγη αλήθεια, για να φτάσουν μέχρι την οθόνη.