Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
Ένας ποιητής που μίλαγε με σιωπή και πέθανε χωρίς να ακουστεί. Ο Τέλλος Άγρας έγραψε για τις λεπτές φθορές της ζωής — κι αυτές δεν χάνονται ποτέ.
Μιλούσε μόνο με σημειώματα, δεν άφηνε κανέναν να τον κοιτάξει, και πέθανε χωρίς να πει ποτέ τι είχε ανακαλύψει.
Μπροστά σε επιστήμονες και κοινό, αψηφούσε τη φωτιά. Δεν φορούσε τίποτα προστατευτικό. Και μετά, χάθηκε χωρίς ίχνος.
Ήταν 45 κιλά, αλλά μπορούσε να φάει μια γάτα, ένα φίδι ή ένα πτώμα. Δεν χόρταινε ποτέ. Και όταν πείναγε, μεταμορφωνόταν σε τέρας.
Η αηδία ξεκινά από το φαγητό και καταλήγει στην κάλπη. Δεν είναι αστείο: είναι το πιο επικίνδυνο εργαλείο χειραγώγησης.
Στις 13 Νοεμβρίου 1093, ο Μάλκολμ Γ’ της Σκωτίας σκοτώθηκε μαζί με τον γιο του. Η σύζυγός του, Αγία Μαργαρίτα, πέθανε από τη λύπη εννιά μέρες αργότερα.
Ήταν ναύαρχος, λόγιος, στρατηγός, εγκυκλοπαιδιστής. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος έγραφε διαρκώς, διάβαζε ασταμάτητα και πέθανε κυνηγώντας την έκρηξη ενός ηφαιστείου.
Χρειάστηκε σχεδόν ένας αιώνας για να χτιστεί. Σήμερα, το Παλάτι Ισάκ Πασά είναι ερειπωμένο, γεμάτο χαρακιές, μπουντρούμια και μυστηριώδεις μορφές στις πύλες του.
Μίλησαν για Ηνωμένα Κράτη της Ευρώπης έναν αιώνα πριν τον ΟΗΕ. Τελικά, το μόνο που κατάφεραν ήταν να τσακωθούν μεταξύ τους.
Δεν το έβλεπαν. Το άκουγαν. Ένας πλωτός σωλήνας στο νερό αποκάλυπτε τη θέση κάθε υποβρυχίου. Ακόμα και από τον ήχο του τιμονιού.