Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
Η Βουλιαγμένης δεν είναι απλώς μία λεωφόρος.
Το Flying Dutchman τρόμαξε ναύτες, βασιλιάδες και συγγραφείς. Το είδαν να πλέει με φουσκωμένα πανιά, αλλά χωρίς άνεμο.
Το Isonami έφερε την επανάσταση στο ιαπωνικό ναυτικό και πρωταγωνίστησε σε όλα τα μέτωπα του πολέμου στον Ειρηνικό.
Ο Παύλος, βαθιά γνώστης της ελληνικής, χρησιμοποίησε τη λέξη «φιλότιμο» τρεις φορές στις επιστολές του.
Το γήπεδο Προσφυγικών στην Πάτρα το έφτιαξαν με τα χέρια τους οι Μικρασιάτες πρόσφυγες. Έπαιξαν, πανηγύρισαν, δάκρυσαν.
Την έλεγαν “άτακτη πριγκίπισσα”, αλλά εκείνη μεγάλωσε με το τραύμα ότι ίσως να φταίει για τον θάνατο της μητέρας της, Γκρέις Κέλι.
Τους έπνιξε στη φυλακή, κατηγορήθηκε ότι έκανε παιδί με ευγενή και κυβέρνησε με βία και ίντριγκες.
Η Ιαπωνία έχει μπλε φανάρια. Όχι από λάθος, αλλά λόγω γλώσσας.
Δεν τον έκλεψε. Του έδωσε τα λεφτά πίσω και τον έπεισε να του χαρίσει 5.000.
Δεν της άρεσε το βιβλίο και το έγραψε. Ο συγγραφέας την εντόπισε, ταξίδεψε εκατοντάδες χιλιόμετρα και την τραυμάτισε σοβαρά.