Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
Δεν παίζει ρόλο αν τα έγραψε ή όχι. Τώρα του ανήκουν. Ο Πασχάλης τραγουδάει παγκόσμια διαμάντια όχι για να τα θυμίσει. Αλλά για να τα νιώσει ξανά. Με τη φωνή της ζωής του.
Παντρεύτηκε για εξουσία και σκότωσε για να την κρατήσει. Ο θρόνος του Πτολεμαίου κράτησε λιγότερο από είκοσι μέρες.
Διαπραγματεύτηκε την ειρήνη με την Περσία, έσωσε τις ελληνικές πόλεις και αναγνωρίστηκε ως διπλωματικός ήρωας.
Ένας άντρας που γνώριζε τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, τη μουσική και τη θεολογία καλύτερα απ’ όλους. Οι Έλληνες τον θεωρούσαν επικίνδυνο. Οι Ρώσοι τον έκαναν αρχιεπίσκοπο.
Στο Μουντιάλ του 1938 η Ευρώπη έπαιζε ποδόσφαιρο με τον πόλεμο πάνω από το κεφάλι της. Και κάποιοι δεν ήξεραν ότι παίζουν για τελευταία φορά.
Ένα κομμάτι μέταλλο στο Παρίσι όριζε το κιλό για όλο τον κόσμο. Αν το έχανες, έχανες τα πάντα. Μέχρι το 2019.
Αν ο Γκαν Γινγκ δεν είχε τρομάξει, η Κίνα και η Ρώμη ίσως να είχαν γίνει σύμμαχοι. Μια χαμένη ευκαιρία που άλλαξε τον ρου της ιστορίας.
Δεν το ήθελε κανείς όταν εμφανίστηκε. Ήταν αμήχανο, αχρείαστο, ακόμη και προσβλητικό. Το καρότσι αγορών έγινε τελικά το πιο χρησιμοποιημένο αντικείμενο του σύγχρονου καταναλωτισμού.
Δεν τις έφεραν οι Άραβες. Ούτε ήρθαν για τουρισμό. Οι καμήλες περπάτησαν στο ελληνικό τοπίο με πολεμοφόδια στην πλάτη και εξαφανίστηκαν με τρόπο που σχεδόν κανείς δεν θυμάται.
Δεν την δέχτηκαν γιατί δεν ταίριαζε σε κανένα στερεότυπο. Κι εκείνη διάλεξε να απαντήσει με ρεκόρ, όχι λέξεις.