Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ περιγράφει πώς έστειλε στρατεύματα και τεθωρακισμένα στο κέντρο της Αθήνας για να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ. Ένας εμφύλιος με ξένο υποβολέα.
Ένας εύζωνας με φουστανέλα στάθηκε δίπλα σ’ έναν κουρασμένο Άγγλο στρατιώτη και έγινε ο ήρωας μιας φωτογραφίας που ταξίδεψε ως τη Νέα Ζηλανδία.
Ένα κομμάτι ψωμί κόστιζε 45 δισεκατομμύρια. Και τα παιδιά το κοίταζαν σαν θαύμα.
Δεν μπορούσε να φυσήξει. Κι όμως, έγραψε τη μουσική που ακούγεται μέχρι σήμερα. Ο Βιβάλντι δίδαξε ορφανά κορίτσια, έπαιξε για αυτοκράτορες και πέθανε χωρίς τίποτα δικό του.
Τον έσφαξαν, έσυραν το σώμα του και το πέταξαν στο ποτάμι. Ο θρόνος πέρασε σε ένα παιδί 13 ετών.
Μπορείς να ξέρεις τη λέξη, να την προφέρεις σωστά, και να μην μπορείς να τη γράψεις. Το φαινόμενο αυτό πλήττει εκατομμύρια Κινέζους εξαιτίας του πληκτρολογίου.
Δεν ήταν δηλητήριο. Ήταν μόνο κρέας. Κι όμως, όσοι το έτρωγαν μέρες ολόκληρες πέθαιναν από πείνα. Το “rabbit starvation” είναι από τις πιο τρομακτικές αλήθειες της φύσης.
Δεν τον έπαιξαν τα πρωινά, δεν τον έκαναν ήρωα τα media. Κι όμως, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδά 50 χρόνια και τρεις γενιές τον ακολουθούν παντού.
Το Σερβικό βασίλειο έφτασε να ελέγχει τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία, αλλά λίγα χρόνια μετά διαλύθηκε χωρίς ν’ αφήσει πίσω του τίποτα.
Τις πέρασαν για ψεύτικες. Ήταν οι πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες της Ρωσίας και είχαν τραβηχτεί πριν από το 1917