Ολυμπιακός: Ο Μιλουτίνοφ και ο άσος που λείπει στα δύσκολα

Η κουβέντα για τον Μιλουτίνοφ είναι λογική, όμως ο Ολυμπιακός μοιάζει να κρύβει το βασικό, την ανάγκη για γκαρντ που να τελειώνει φάσεις όταν το σκορ κολλά.

Ο Ολυμπιακός έχασε από τη Φενέρμπαχτσέ στην Τουρκία, σε ματς λεπτών ισορροπιών και η συζήτηση άναψε ξανά γύρω από το ίδιο σημείο, αν είχε στο παρκέ έναν πόιντ γκαρντ που να απειλεί σταθερά με πόντους, θα άλλαζε η ροή του αγώνα ή απλώς θα βρίσκουμε άλλη μία φορά δικαιολογία ότι φταίει ο τραυματισμός του Μιλουτίνοφ.

Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό, είναι πρακτικό. Όταν οι άμυνες αλλάζουν στα σκριν, κλείνουν διαδρόμους και σε σπρώχνουν σε εκτελέσεις υπό πίεση, χρειάζεσαι έναν δημιουργό που να απειλεί και με το σκορ. Όχι απλώς να μοιράζει σωστά την μπάλα, αλλά να τραβά πάνω του δεύτερο παίκτη και να ανοίγει χώρο για τους υπόλοιπους. Κόντρα στη Φενέρ υπήρξαν κατοχές όπου μπάλα βάρυνε και το «εύκολο» καλάθι δεν εμφανίστηκε ποτέ από ντρίμπλα. Εκεί φαίνεται η διαφορά ανάμεσα στον γκαρντ που ελέγχει το παιχνίδι και στον γκαρντ που το σπάει.

Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο και ο τραυματισμός του Νίκολα Μιλουτίνοφ, μόνο που υπάρχει κίνδυνος να γίνει το άλλοθι που βολεύει. Ο Σέρβος έλειπε και έλειπαν τα ριμπάουντ του, οι δεύτερες κατοχές, τα screen, τα ασφαλή τελειώματα και κυρίως το τραβά επάνω του την άμυνα στο χαμηλό ποστ. Ήταν τεράστια η απουσία του Μιλουτίνοφ. Όμως το έλλειμμα στο σκοράρισμα από τον άσο προϋπήρχε. Ο Μόντε Μόρις είναι αναβάθμιση στη διαχείριση και στην άμυνα, δεν είναι όμως ο τύπος που θα βάλει οκτώ πόντους σε τρία λεπτά όταν όλα γύρω από την ομάδα έχουν παγώσει. Ο Γουόκαπ είναι ιδανικός δίπλα σε έναν τέτοιο παίκτη, όχι ο παίκτης που θα το κάνει μόνος του.

Άρα ναι, ο Μιλουτίνοφ είναι κομβικός, αλλά αν μείνουμε μόνο σε αυτό, τότε απλώς… σπρώχνουμε το πραγματικό πρόβλημα κάτω από το χαλί.