Ο… μετανάστης Μπλατ

Ενημερώθηκε στις 27 Ιούν 2018 - 23:02 Η απίστευτη προσωπική ιστορία του νέου προπονητή του Ολυμπιακού

Συντάκτης: Αναστάσης Καραμουσαδάκης Χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά

Ο Ολυμπιακός μετά από τέσσερα χρόνια με τον Γιάννη Σφαιρόπουλο άλλαξε σελίδα. Ο Ντέιβιντ Μπλατ αναλαμβάνει τα ηνία με στόχο να επαναφέρει τους «ερυθρολεύκους» στην κορυφή σε Ελλάδα κι Ευρώπη και το Sportime.gr σας παρουσιάζει τη ζωή του Αμερικανοϊσραηλινού τεχνικού μέσα από τα… λεγόμενα του!

Ο Μπλατ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μασαχουσέτη της Βοστώνης το 1959, όμως από το 1981 άφησε τις σπουδές του και την Αμερική με σκοπό να ζήσει και να παίξει μπάσκετ στο Ισραήλ. Ο 59χρονος τεχνικός σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει παλαιότερα στην ιστοσελίδα haaretz.com και στον δημοσιογράφο Niv Raskin είχε πει πως «Σαν αγόρι στη Βοστώνη οι γονείς μου με πήγαιναν τα Σαββατοκύριακα στη συναγωγή. Πήγαινα σε εβραϊκό σχολείο δύο φορές την εβδομάδα και στο τέλος κάθε μαθήματος μας ζητιόταν να δωρίζουμε χρήματα στο Ισραήλ. Αυτά λίγο ή πολύ συνόψιζαν όλη την επαφή που είχα με τη χώρα μέχρι τότε. Η μητέρα μου βέβαια περίμενε μία Εβραία νύφη (μία ευχή που τελικά πραγματοποιήθηκε). Δεν ήρθα στο Ισραήλ για σιωνιστικούς λόγους, αλλά ήμουν τυχερός γιατί στο Ισραήλ έγινα πιο πολύ Εβραίος».

Γνωρίζει να γράφει εβραϊκά, όμως με δυσκολία καθώς «μετανιώνω που έχασα το μάθημα εντατικών εβραϊκών που οι μετανάστες παραδοσιακά παρακολουθούν. Το λέω αυτό με μία δόση ντροπής».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο βρέθηκε να μένει μόνιμα στο Ισραήλ. ‘Όντας στο Κολέγιο του Πρίνσετον έπειτα από έναν αγώνα κόντρα στο Κολούμπια τον προσέγγισε ο Αμερικανός προπονητής, Bob Gonen, ο οποίος του είπε «Δεν παίζεις τόσο άσχημα. Θα ήθελα να έρθεις μαζί μου εθελοντικά στο Ισραήλ για ένα καλοκαίρι στο Kibbutz και το Gan Schmuel και να δεις το μπάσκετ πως παίζεται εκεί». Για πολλούς μία τέτοια πρόταση θα ακουγόταν… τρελή, όμως ο ίδιος όχι μόνο δεν αρνήθηκε την προσφορά αλλά το αντιμετώπισε κι ως μία καλή ευκαιρία.

Η μητέρα του, όπως είναι φυσικό, δεν συμφωνούσε, όμως ο ίδιος δεν ήταν από εκείνους που… ακούνε τη μαμά! «Η μητέρα μου ήθελε να συνεχίσω τις σπουδές μου πάνω στη νομική και να μην πάω στο Ισραήλ. Παρ’ όλα αυτά ήρθα και όλοι μου συμπεριφέρθηκαν πολύ θερμά. Είχα μία οικογένεια τους Levys που με φιλοξένησαν όπως μόνο οι Ισραηλινοί μπορούν».

Πέρασε ένας χρόνος από τότε και το 1981 θα επιστρέψει στο Ισραήλ όπου ως παίκτης των ΗΠΑ θα κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στους Μακκαβαίους Αγώνες. Αυτή ήταν μόνο η αρχή μίας νέας… ζωής, καθώς μετά από αυτό δεν θα δυσκολευόταν να βρει μία ομάδα από το Ισραήλ με την Μακάμπι Χάιφα να γίνεται ο πρώτος του μόνιμος σταθμός.

Μιλώντας σε ένα συνέδριο για τη μετανάστευση ο Ντέιβιντ Μπλατ μεταξύ πολλών αξιοπρόσεκτων είχε πει: «Μπορείς να κάνεις φίλους εδώ και να περάσεις μέρες χωρίς να μιλήσει εβραϊκά ή να συνδεθείς με την γλώσσα και την κουλτούρα, όμως θα ήταν θανάσιμο λάθος να χάσεις την ευκαιρία να γίνεις μέρος της ισραηλινής κοινωνίας, να συνεισφέρεις σε αυτή και να νιώσεις Ισραηλινός. Δεν είσαι εδώ μόνο γι’ αυτά που μπορεί να σου δώσει η χώρα, αλλά κυρίως γι’ αυτά που μπορείς να δώσεις εσύ σε αυτή».