Όταν ο εγωισμός επισκιάζει το ταλέντο: Ο Μπαρτζώκας, ο Βεζένκοφ και το μοντέλο που δεν αλλάζει
Τι μήνυμα στέλνεται σε οποιονδήποτε άλλο θέλει να έρθει; Γι αυτό ακόμα... τρέχει ο Τζέιμς;
Η επιστροφή του Σάσα Βεζένκοφ στον Ολυμπιακό, που θα μπορούσε να θεωρηθεί «δώρο εξ ουρανού» για οποιαδήποτε ομάδα στην Ευρώπη, μοιάζει να φιλτράρεται μέσα από το πρίσμα του εγωισμού και της «τακτικής ακαμψίας» του Γιώργου Μπαρτζώκα. Αντί ο προπονητής να επαναφέρει έναν παίκτη που ήταν, την προηγούμενη χρονιά του στον Ολυμπιακό, ο MVP της EuroLeague στο αγωνιστικό του περιβάλλον, φαίνεται να επιχειρεί να εντάξει τον Βεζένκοφ σε ένα σύστημα που σχεδιάστηκε… ερήμην του, επειδή ο ίδιος είχε φύγει.
Η άποψη που φέρεται να κυκλοφορεί —ότι το μπάσκετ που έπαιζε ο Ολυμπιακός χωρίς τον Βεζένκοφ ήταν το «καλύτερο»— δεν είναι απλώς συζητήσιμη. Είναι επικίνδυνη, γιατί μειώνει τη σημασία της ατομικής ποιότητας, και κυρίως δηλώνει ότι το σύστημα προηγείται του παίκτη. Κι όταν αυτός ο παίκτης λέγεται Βεζένκοφ, το αποτέλεσμα είναι να νιώθει «ξένος» σε μια ομάδα που χτίστηκε και απογειώθηκε πάνω στο παιχνίδι του.
Το πρόβλημα δεν σταματά εδώ. Αν ένας τόσο ποιοτικός και προσαρμόσιμος παίκτης πρέπει να αλλάξει για να χωρέσει σε μια φιλοσοφία που δεν κάνει βήμα πίσω, τι μήνυμα στέλνεται σε οποιονδήποτε άλλο θέλει να έρθει; Πως θα πρέπει να παραδοθεί στο “σύστημα”, όχι να το εμπλουτίσει. Κι έτσι, ο εγωισμός του προπονητή παύει να είναι δύναμη καθοδήγησης και γίνεται εμπόδιο εξέλιξης – για την ομάδα, για τους παίκτες και για το ίδιο το παιχνίδι.
Διαβάστε επίσης:
Διονύσης Αντωνέλλος
Δημοσιογράφος με εμπειρία σε blogging, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Γράφω και μιλάω για όσα με απασχολούν καθημερινά και τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά. Πιστεύω στις ιστορίες που κάνουν τον άνθρωπο καλύτερο.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
