Τολιόπουλος – Παναθηναϊκός: Η Euroleague, το στάτους και το δίλημμα της Θεσσαλονίκης με Άρη και ΠΑΟΚ

Ο Βασίλης Τολιόπουλος έκανε μια επιλογή το περασμένο καλοκαίρι. Αυτή ήταν να φορέσει τα πράσινα του Παναθηναϊκού. Μια επιλογή που δεν ήταν απλώς μια μεταγραφή. Ήταν μια δήλωση πρόθεσης. Μετά από ένα εξαιρετικό καλοκαίρι με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, όπου ήταν πρωταγωνιστής στην κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου.

Ήταν κατανοητό αυτό που έκανε ο Τολιόπουλος. Δεν διάλεξε ομάδα ακριβώς, διάλεξε πίστα. Και αυτή τη στιγμή η πίστα λέγεται Euroleague.

Στον Παναθηναϊκό, βέβαια, τα πράγματα δεν είναι ρομαντικά και σίγουρα δεν έχουν πάει όπως θα ήθελε ο διεθνής point guard. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, τα λεπτά μετρημένα και ο Αταμάν δεν δείχνει διατεθειμένος να «πειραματιστεί» με ρόλους. Ο Τολιόπουλος το ξέρει. Ξέρει ότι δεν θα ήταν εύκολο να μπει στο rotation ως πρωταγωνιστής. Αλλά αποδέχεται το ρίσκο, γιατί θέλει να δει μέχρι πού μπορεί να φτάσει σε αυτό το επίπεδο.

Έως τώρα, δεν του έχει βγει από το ρίσκο. Αδικείται. Αυτή είναι η αλήθεια. Το απέδειξε ο ίδιος και με την απόδοσή του κόντρα στον ΠΑΟΚ για τη Basket League, το είχε δείξει και στο ΣΕΦ απέναντι στον Ολυμπιακό. Γενικώς, όταν παίρνει χρόνο δείχνει πράγματα. Άντε όμως να βρει χρόνο με τον Αταμάν να έχει Σλούκα, Ναν, Γκραντ και Σορτς στο 1-2.

Ο Τολιόπουλος, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ…

Και εδώ ακριβώς αρχίζει να μπαίνει στη συζήτηση η Θεσσαλονίκη.

ΠΑΟΚ και Άρης, αυτή τη στιγμή, κοιτάνε την περίπτωσή του από απόσταση. Περιμένουν. Μια κίνηση του Παναθηναϊκού. Ένα σημάδι δυσαρέσκειας. Ένα πρώτο «άνοιγμα» από τον ίδιο τον παίκτη. Όμως, πριν φτάσουμε εκεί, υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο που δεν πρέπει να αγνοηθεί:  Τολιόπουλος δεν θα φύγει απλώς επειδή δεν παίζει όσο θέλει.

Αν φύγει, θα φύγει με σχέδιο.

Το πρώτο ερώτημα είναι ξεκάθαρο: πόσο θέλει πραγματικά να επιμείνει στην Euroleague; Γιατί το να παλεύεις κάθε μέρα απέναντι σε παίκτες κορυφαίου επιπέδου δεν είναι μόνο θέμα ταλέντου, είναι και θέμα ψυχολογικής αντοχής. Αν νιώσει ότι αυτός ο αγώνας δεν του προσφέρει αυτά που θέλει, τότε το σκηνικό αλλάζει.

Το δεύτερο, όμως, είναι ακόμα πιο καθοριστικό: ο ρόλος.
Ο Τολιόπουλος δεν πρόκειται να επιστρέψει σε ΠΑΟΚ ή Άρη για να είναι απλώς ένας από τους πολλούς καλούς στο ροτέισον. Αν γίνει αυτή η κίνηση, θα γίνει μόνο αν του πουν καθαρά:
«Η ομάδα είναι δική σου».

Τα χρήματα…

Και εδώ μπαίνει και το κομμάτι των χρημάτων. Το συμβόλαιό του στον Παναθηναϊκό, 1,5 εκατ. ευρώ για τρία χρόνια, δεν είναι απαγορευτικό. Το ερώτημα είναι άλλο: είναι διατεθειμένοι Μυστακίδης ή Σιάο να πληρώσουν όχι απλώς περισσότερα, αλλά να πληρώσουν για έναν ηγέτη; Για έναν παίκτη που δεν έρχεται απλώς να βοηθήσει, αλλά να γίνει το πρόσωπο του πρότζεκτ;

Γιατί τα χρήματα εδώ δεν αγοράζουν μόνο υπογραφή. Αγοράζουν στάτους. Ο Μυστακίδης δείχνει πιο κοντά στο να έφτανε σε ένα πραγματικά μεγάλο ποσό. Το κρατάμε…

Ο Παναθηναϊκός ήταν η επιλογή του ονείρου. Ο ΠΑΟΚ και ο Άρης, αν θέλουν να τον πάρουν κάποια στιγμή, πρέπει να του προσφέρουν κάτι άλλο: βεβαιότητα, πρωταγωνιστικό ρόλο και την αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.

Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούν. Είναι αν είναι έτοιμοι να το κάνουν.