Τρεις ήττες και ο φόβος της τρίτης χρονιάς Αταμάν

Οι τρεις συνεχόμενες ήττες του Παναθηναϊκού έφεραν ξανά στην επιφάνεια ένα σενάριο που κανείς στο ΟΑΚΑ δεν θέλει να ακούει, την πιθανότητα να «γυρίσει» η σεζόν σε μοτίβο που θυμίζει την τρίτη χρονιά του Εργκίν Αταμάν στην Αναντολού Εφές, τότε που ένα γεμάτο ρόστερ έχασε τη συνοχή του και έμεινε εκτός οκτάδας παρά τις μεγάλες φιλοδοξίες.

Η συζήτηση δεν γίνεται για να δημιουργηθεί πανικός. Γίνεται επειδή το μοτίβο είναι γνώριμο σε όσους παρακολουθούν προσεκτικά την Ευρωλίγκα. Όταν μια ομάδα με ποιότητα και εγωισμούς μπει σε σερί αποτυχιών, το πρώτο που κινδυνεύει δεν είναι το ταλέντο της αλλά η εσωτερική της ισορροπία.

Το ιστορικό της Εφές έχει συγκεκριμένο βάρος. Εκείνη η τρίτη σεζόν του Αταμάν ξεκίνησε με άσχημο κλίμα, συνέχισε με εσωτερικές εντάσεις και έκλεισε χωρίς καν οκτάδα, παρότι υπήρχε εμπειρία και λύσεις. Δεν ήταν μια χρονιά που «δεν έμπαιναν τα σουτ». Ήταν χρονιά που άρχισε να θολώνει το πού τελειώνει το πλάνο και πού ξεκινά η προσωπική πρωτοβουλία. Όταν το γκρουπ σταμάτησε να λειτουργεί ως μηχανισμός και μετατράπηκε σε άθροισμα ρόλων, κάθε ματς γινόταν μια διαφορετική ιστορία.

Ο Παναθηναϊκός δεν βρίσκεται εκεί. Όμως οι τρεις ήττες λειτούργουν σαν προειδοποίηση. Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι χάθηκαν παιχνίδια, είναι ότι σε κομβικά λεπτά η ομάδα δείχνει να χάνει την υπομονή της, να βιάζεται, να παρασύρεται σε επιθετικές επιλογές χωρίς δεύτερη σκέψη. Στην Ευρωλίγκα αυτό τιμωρείται. Ο αντίπαλος δεν χρειάζεται να είναι ανώτερος στο σύνολο, αρκεί να είναι πιο ψύχραιμος όταν το παιχνίδι μπαίνει στις τελευταίες κατοχές.

Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση, εξίσου επικίνδυνη. Όταν ένα σύνολο που έχει χτίσει αυτοπεποίθηση αρχίζει να χάνει, ανοίγει αναπόφευκτα το ζήτημα των ρόλων. Ποιος τελειώνει φάσεις. Ποιος διαχειρίζεται την πίεση. Ποιος δίνει το σήμα όταν η μπάλα βαραίνει. Αν αυτό δεν ξεκαθαρίσει γρήγορα, η κούραση δεν μένει μόνο στα πόδια, περνά και στο μυαλό. Και τότε το κλίμα γίνεται πιο εύφλεκτο, ειδικά σε μια ομάδα με πολλά πρόσωπα και μεγάλες προσδοκίες.

Αυτό που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός τώρα δεν είναι μια «επανάσταση». Είναι η επανεκκίνηση. Καθαρότερες αποφάσεις, λιγότερο ένστικτο στις δύσκολες κατοχές, περισσότερη πειθαρχία στο πότε χτυπάς και πότε κρατάς τη μπάλα ζωντανή. Και ίσως το πιο σημαντικό, να επιστρέψει η αίσθηση ότι όλοι παίζουν για την ίδια φάση, όχι για την επόμενη ατομική στιγμή.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται υποχρεωτικά και ο Παναθηναϊκός έχει αρκετό χρόνο και αρκετή ποιότητα για να μην επιτρέψει να επαναληφθεί το μοτίβο της τρίτης χρονιάς του Αταμάν.