Η μαγκιά των Πανθήρων και η διοίκηση που εκτίθεται

Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται πλέον ο Πανιώνιος δεν προκαλεί εντύπωση σε κανέναν. Φαινόταν από νωρίς φέτος το… έργο. Και όποιος πίστευε ότι κάτι θα αλλάξει με τον νέο προπονητή, εκτέθηκε.

Από τη μέρα που ανακοινώθηκε ο Νίκκι Παπαβασιλείου είχαμε γράψει για το θέμα του κόουτς. Όχι μόνο δεν ήταν το πρόβλημα ο Άκης Μάντζιος, αλλά δε γίνεται να τον διώχνεις για να φέρεις έναν προπονητή χωρίς παραστάσεις από τη Super League 1.

Στο ντεμπούτο του ήρθε η νίκη επί της ΑΕΛ. Πιο συγκυριακή δύσκολα γινόταν. Δύο φάσεις έκανε ο Πανιώνιος, στη μία βρήκε γκολ. Μόνη της έπαιζε η ΑΕΛ και δεν μπορούσε να σκοράρει. Ακολούθησε ο μάγκικος βαθμός στη Λαμία. Εκεί που οι παίκτες έβγαλαν ψυχή και τελικά επιβραβεύτηκαν. Κάπου εκεί άρχισαν να λένε διάφοροι -δεν αναφέρομαι στους οπαδούς- πως η ποινή θα σβήσει αμέσως.

Για να το πιστέψεις, όμως, ή έπρεπε να εθελοτυφλείς ή να μη βλέπεις τα ματς. Έκαναν μπαμ οι αδυναμίες και τις είδε ο καθένας στην πορεία. Ήρθαν οι ήττες η μία μετά την άλλη. Ο Πανιώνιος μοιάζει με φτωχός συγγενής του πρωταθλήματος αυτή τη στιγμή και το μόνο που τον σώζει προς το παρόν είναι η ανυπαρξία του Παναιτωλικού. Ο τελευταίος, όμως, πήρε σοβαρό προπονητή και θα κάνει και μεταγραφές τον Ιανουάριο. Μίνιμουμ τέσσερις απ’ ό,τι λέγεται. Πιο πιθανό, λοιπόν μοιάζει να ανοίξει η ψαλίδα.

Για build-up έλεγε ο Παπαβασιλείου και επιθετικό ποδόσφαιρο και ακόμα το ψάχνουμε. Αλλά δεν φταίει εκείνος. Όλη η ευθύνη βαραίνει αυτόν που τον επέλεξε. Και ξαναλέμε, το θέμα δεν είναι ο προπονητής και εδώ που έχουμε φτάσει δεν είναι ούτε οι παίκτες (που έχουν βέβαια σημαντικό μερίδιο για την εικόνα του Πανιωνίου), είναι η διοίκηση.

Η αλήθεια των Πανθήρων και η σιγή…

Είτε τους πας είτε όχι, είτε συμφωνείς με τις απόψεις τους και την πολιτική τους είτε όχι, για μένα οι «Πάνθηρες» είναι κάτι ξεχωριστό. Για πολλούς λόγους που έχουν αναφερθεί και σε εκτενές αφιέρωμα της έντυπης έκδοσης του Sportime. Και όποιος το διαβάσει και δεν είναι Πανιώνιος, θα αρχίσει κατευθείαν για το σκαμμένο γήπεδο και την κόντρα με την ΑΕΚ. Ελλάδα είμαστε, μας αρέσει να μένουμε στα αρνητικά. Έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα η ίδια καραμέλα. Και ας έχουν γίνει τόσα καλά (αιμοδοσίες, συνεννόηση με οπαδούς άλλων ομάδων για μετακινήσεις χωρίς να υπάρχουν παρατράγουδα κλπ).

Πόσοι οπαδοί λένε αλήθειες γι’ αυτό που βλέπουν; Πόσοι φωνάζουν για να αλλάξει αυτό που γίνεται στην ομάδα τους; Πόσοι θα πήγαιναν σε εκτός έδρας ματς να δουν την καψούρα τους γνωρίζοντας πως έτσι όπως παίζει, οι ήττες θα διαδέχονται η μία την άλλη;

Θέλει μαγκιά να φωνάζεις να αλλάξει αυτό που δε σου αρέσει, να λες τα πράγματα όπως είναι. Και να μην κλείνεις τα μάτια απλά για συναισθηματικούς λόγους. Αυτό έκαναν, λοιπόν, οι Πάνθηρες. Για άλλη μία φορά φέτος έβγαλαν τη διοίκηση  στη σέντρα. Μίλησαν σε σκληρή γλώσσα και με σπόντες εύστοχες. Γιατί πολλά είχε τάξει ο Νίκος Ζαμάνης (ότι θα κυνηγήσει τους πρώην, θα σταματήσει η ομάδα να χρωστάει παντού, δε θα έχει εξαρτήσεις, θα κάνει προπονητικό) και όλα έμειναν στα λόγια.

Παρεμπιπτόντως, οι Πάνθηρες μίλησαν ξανά. Πήραν θέση, είπαν αυτά που πιστεύουν. Η διοίκηση πότε θα το κάνει; Περιμένουμε όλοι την προαναγγελθείσα συνέντευξη Τύπου του Ζαμάνη μήπως μάθουμε όλοι πόσο είναι το χρέος, ποιες είναι οι προθέσεις του, ποιο είναι το πλάνο για να εξυγιανθεί το μαγαζί. Αν και κάτι μου λέει πως θα μείνουν αναπάντητα τα περισσότερα ερωτήματα…