Ακραία παρακμή: Νόμος ΙΧ για την Όλγα Κεφαλογιάννη – «Πριβέ» τροπολογίες για υπουργούς σε ένα καθεστώς «Τσιφλικοκρατίας»!

Σάλο έχει προκαλέσει η αποκάλυψη ότι η υπουργός Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη, φέρεται να μετέτρεψε τη θεσμική θέση της σε εργαλείο επίλυσης προσωπικών της θεμάτων κατά το σκεπτικό: νομοθετώ ό,τι με συμφέρει και με συμφέρει ό,τι νομοθετώ. Μια είδηση που δείχνει ότι η αυθαιρεσία της σημερινής εξουσίας έχει εκτοξευθεί σε χειρότερα επίπεδα και από την επταετία της χούντας.

Όλα ξεκίνησαν με την αποκάλυψη ότι λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, ένα εντελώς «ξεκάρφωτο» νομοσχέδιο που αφορούσε την ενσωμάτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, μετετράπη σε… «μπουφέ» ουρανοκατέβατων τροπολογιών (ένα πολύ συχνό φαινόμενο επί κυβέρνησης Μητσοτάκη). Μία από αυτές αφορούσε τη γονική μέριμνα και επιμέλεια ανηλίκων σε περίπτωση διάστασης ή διαζυγίου των γονέων, αλλάζοντας τα στάνταρτ του οικογενειακού δικαίου.

Η συγκεκριμένη ρύθμιση προβλέπει ότι αν ο ένας από τους δύο γονείς δεν είναι σύμφωνος με την πρωτόδικη απόφαση για τη γονική μέριμνα των ανήλικων παιδιών του, έχει πλέον το δικαίωμα να καταθέσει νέα αγωγή για να εκδικαστεί ξανά σε πρώτο βαθμό.  Ω του θαύματος, η πρώτη που φέρεται να έκανε χρήση της φωτογραφικής (ν)τροπολογίας, ήταν η Όλγα Κεφαλογιάννη, ενώ εντελώς… τυχαία, λίγες μέρες πριν την ξαφνική τροπολογία είχε χάσει στο δικαστήριο την αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών της, ύστερα από διαζύγιο με τον Μίνωα Μάτσα.

Εδώ προκύπτει μέγιστο θεσμικό ζήτημα, εφόσον οι υπουργοί της κυβέρνησης έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο αποθράσυνσης που έχουν μετατρέψει τη νομοθετική εξουσία σε προσωπικό τους «τεφτέρι» για να τακτοποιούν τις ατομικές τους επιδιώξεις. Το συγκεκριμένο σκάνδαλο αποτελεί ευθεία προσβολή στην αρμοδιότητα των εξουσιών και το συνταγματικό ρόλο των κυβερνώντων. Οι νόμοι «κατά παραγγελία» θα μπορούσαν κάλλιστα να εντοπίζονται σε καθεστώτα τύπου Βόρειας Κορέας, αλλά σε μια ευρωπαϊκή χώρα που θέλει να αποκαλείται «δημοκρατική», θα έπρεπε να συνεπάγεται με παραιτήσεις. Αλλά ο εκφυλισμός της εξουσίας στις μέρες μας είναι τέτοιος, που ακόμα και αν η κα Κεφαλογιάννη φορούσε δικαστική τήβεννο για να εκδικάσει η ίδια την υπόθεση που την αφορά και πάλι δεν θα είχε την ντροπή να παραιτηθεί.

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που η υπουργός Τουρισμού απασχολεί την επικαιρότητα με φαινόμενα κατάχρησης της θέσης της, αφού το 2024 είχε ξεσπάσει σάλος με την είδηση ότι είχε αγοράσει με απευθείας ανάθεση δύο περσικά χαλιά αξίας 17.980 για το υπουργικό της γραφείο, φορτώνοντας το «ψώνιο» της στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου.

Η μετατροπή του κοινοβουλευτικού αξιώματος σε χρυσορυχείο που παράγει κρατικό χρήμα και «ιδιωτικούς» νόμους, σίγουρα δεν αποτελεί ανακάλυψη της… Αμερικής για την παρούσα κυβέρνηση. Άφθονοι οι… υπηρέτες του λαού που υπηρετούν μόνο την πάρτη τους, άλλος για να ζει στα λούσα, άλλος για να πάρει επιδοτήσεις, άλλος για να τακτοποιήσει τα περιουσιακά του, άλλος για να κάνει την «inside-job» των funds (βλέπε σκάνδαλο Πάτση), άλλος για να έχει προβολή στα ΜΜΕ, άλλος για να κάνει εταιρικές «κουμπαριές» με απευθείας αναθέσεις και τελειωμό δεν έχει η ρουσφετολογία.

«Σιδερένιοι» νόμοι για το λαό – «Σουρωτήρι» για την εξουσία

Το πιο εξοργιστικό – όπως σχολιάζεται και στον… χαμό που γίνεται στα social media – είναι ότι δεν κρατιούνται πλέον ούτε τα προσχήματα στον σφετερισμό της εξουσίας, όπου κάποιοι λειτουργούν με όρους ιδιωτικού «τσιφλικιού» και οικογενειοκρατίας.

Πέρα από όλα τα παραπάνω, η κα Κεφαλογιάννη για ίδιον συμφέρον υπονόμευσε το δικαίωμα του (κάθε) πατέρα στη συνεπιμέλεια, βάζοντας μια επιπλέον κοινωνική «βόμβα» στις ισορροπίες των οικογενειών. Ανελέητα δικαστήρια επί δικαστηρίων. Αντί να προωθείται η συνεννόηση και οι συμβιβαστικές λύσεις μεταξύ των διαζευγμένων ζευγαριών, νομοθετούν υπέρ της έριδας, της δικαστικής διαμάχης και του ξεκατινιάσματος των γονιών, με θύματα τα αθώα παιδιά που νοιώθουν σαν αντικείμενα προς διεκδίκηση.

Και για να μην προσωποποιούμε μόνο στην Όλγα Κεφαλογιάννη αυτό το νομοθετικό «μπουρλότο» στα ανδρόγυνα, το ψήφισε ολόκληρη η ΝΔ μαζί με το ΚΚΕ και 3 ανεξάρτητους βουλευτές. Κατά τ’ άλλα θίχτηκε το πολιτικό σύστημα από τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, με επίκληση στον… κραταιό νόμο του 1986, την ώρα που ανενόχλητοι υπουργοί της κυβέρνησης κάνουν σουρωτήρι το δίκαιο για να λύσουν τα οικογενειακά τους.

Οι αγρότες ξεροστάλιαζαν δυο μήνες σχεδόν στα μπλόκα, με την κυβέρνηση να τους βγάζει το λάδι με διαπραγματεύσεις για ενισχυτικά «φραγκοδίφραγκα» την ώρα που παίζεται το μέλλον ολόκληρης της πρωτογενούς παραγωγής μας, ενώ οι γαλάζιοι ευρωβουλευτές σκάβουν τον λάκκο της αγροτιάς στηρίζοντας τη συμφωνία με τη Mercosur. Από την άλλη η ελίτ της «Αριστείας» μπορεί να παίρνει αμέσως αυτό που θέλει, ακόμα και για προσωπικά χατίρια που όχι μόνο δεν ωφελούν τη χώρα – αλλά τη ζημιώνουν περεταίρω.

Αυτή είναι η κατάσταση της «δημοκρατίας» μας, ας την κοιτάξουμε κατάματα στον καθρέφτη με όλη την αποκρουστική ασχήμια της. Μια καταρρέουσα «Τσιφλικοκρατία» όπου ο νόμος γίνεται ΙΧ της εξουσίας…