«Δεν υπάρχει χειρότερη βία από την αδικία» – Η καταδίκη του π. Αντωνίου και το κοινό αίσθημα που κραυγάζει

Δεν υπάρχει χειρότερη μορφή βίας από την αδικία. Η αδικία της εξουσίας είναι εκείνη που έφτασε μέχρι και να σταυρώσει τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Χριστό. Τόσο οι φυσικοί όσο και οι πνευματικοί νόμοι προέρχονται από τον ίδιο Νομοθέτη, τον Θεό, και κάθε αδικία διαταράσσει την τάξη της δημιουργίας.

Η αδικία γεννά κατάρα και όταν αυτή η αδικία ασκείται ως θεσμός, παίρνει μορφή εθνικού αναθέματος. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι μια λειτουργία αρχέγονη όσο ο άνθρωπος. Πριν τους ποινικούς κώδικες και τα συντάγματα, η συνείδηση ήταν εκείνη που διαχώρισε τον δρόμο της αρετής και της κακίας.

Βλέποντας την δευτεροβάθμια καταδίκη του πατρός Αντωνίου, κάθε υγιής Έλληνας συλλογίζεται με πίκρα ότι ποτέ ξανά στα χρόνια του ελληνικού κράτους δεν πείνασε ο λαός για δικαιοσύνη όσο σήμερα. Ο λαός δεν χρειάζεται καμία δικονομική γνώση για να δει ότι οι «Λιγνάδηδες» κυκλοφορούν έξω ελεύθεροι, και οι ευεργέτες των παιδιών εξουθενώνονται με φυλακές και πρόστιμα.

Από το 2022 ο πατέρας Αντώνιος έκανε δεύτερο σπίτι του τα δικαστήρια, χωρίς να έχει πλέον πρώτο. Πετροβολήθηκε ανηλεώς με υποθετικές καταγγελίες, έμεινε πάμφτωχος, του έστυψαν τα υπερασπιστικά του δικαιώματα σαν λεμονόκουπες, έψαχνε μάταια κάποια ψίχουλα δικανικής λογικής, αγωνίστηκε μέρα με τη μέρα για να αποδείξει τη σκευωρία ενάντια στην Κιβωτό και όμως το αποτέλεσμα έμοιαζε ως προκαθορισμένο.

Μια σειρά από κατήγοροι ομολόγησαν ότι τους έβαλαν να συκοφαντήσουν τον π. Αντώνιο κι όμως η ελληνική δικαιοσύνη δεν ένιωσε την υποχρέωση ούτε καν να σηκώσει το φρύδι της. Όταν έχεις έναν και μόνο ψευδομάρτυρα ας πούμε ότι μπορείς να το προσπεράσεις, αλλά όταν έχεις 10 τρόφιμους να λένε ότι εκτελούσαν συγκεκριμένες εντολές εξόντωσης, μιλάμε για σχέδιο. Αλλά ούτε αυτό δεν στάθηκε αρκετό για να εξεταστεί το προφανές. Ούτε οι παραιτήσεις των συνήγορων του π. Αντωνίου που απηυδισμένοι σήκωσαν τα χέρια ψηλά με την κακοδικία. Ούτε οι μαρτυρίες δεκάδων παιδιών της Κιβωτού που επώνυμα δήλωσαν ότι όλες οι συκοφαντίες είναι ψέματα.

«Ένοχος» ο παπα-Αντώνης καθόσον η Κιβωτός έχει σαλπάρει για κρατικά πελάγη και η αναγνωρισμένη αθωότητά του θα σήμαινε καθεστωτικό «ναυάγιο». Με μια ποινή στο Εφετείο που μοιάζει εκδικητική αφού σχεδόν διπλασιάστηκε. Και ποιος από αυτούς υπολογίζει έναν σταυρωμένο παπά; Ποιος υπολογίζει τα ορφανεμένα παιδιά; Ποιος νοιάζεται για τα ανθρώπινα δράματα που θα καταλήξουν στον δρόμο; Η Κιβωτός να διασύρεται πάνω απ’ όλα και ο κατακλυσμός δυστυχίας στα παιδιά καλώς να έρθει!

«Ένοχος» ο παπα- Αντώνης για «ηθική αυτουργία για σωματική βλάβη ανηλίκων» γιατί «αποκλείεται να μην ήξερε» ότι ο τάδε και ο τάδε συνεργάτης του κάποια στιγμή χτύπησε (;) κάποιον έφηβο στη δομή του… Βόλου. Συμπεράσματα μέσα από αμφίβολες καταθέσεις, ενώ μιλάμε για μια δομή γεμάτη από παραβατικά και προβληματικά παιδιά. Και αν υπάρχουν χίλιες δικανικές ανορθογραφίες, το μαύρο του ράσου φαίνεται ιδανικό για να μη τονίζονται οι μουτζούρες της δικαιοσύνης.

Υπουργοί προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν τίποτα ενώ οι άμεσοι υφιστάμενοί τους πιάνονται με γίδες στην πλάτη μέσα σε σκάνδαλα που συνεχίζονταν για χρόνια, και ο π. Αντώνιος καταδικάστηκε επειδή δεν ήταν πανταχού παρών. Άλλος υπουργός ωρυόταν για την ασφάλεια των τραίνων και 57 άνθρωποι σκοτώθηκαν στον τομέα ευθύνης του, και όχι μόνο ξαναβγήκε βουλευτής, όχι μόνο βγαίνει λάδι με «ταβάνι» ποινής το πλημμέλημα, αλλά χειροκροτήθηκε και απ’ όλη την κυβέρνηση ως υπόδειγμα πολιτικού. Ανισότητες αστρονομικών διαστάσεων και εξουσιαστική βία χωρίς προηγούμενο.

Οι ίδιοι ασπόνδυλοι δημοσιογραφίσκοι που έπαιζαν νυχθημερόν ρεπορτάζ για… Πόρσε, για βίλες, για κρουαζιέρες και για άλλες τερατολογίες, τώρα βγήκαν από το γλιτσερό καβούκι τους και ζητούν το «κεφάλι» του πατρός Αντωνίου, αντί να ντρέπονται για τη δολοφονία χαρακτήρος που έπραξαν. Ποιος τολμάει από όλους αυτούς να κάνει ένα ρεπορτάζ για τα χάλια που βρίσκεται τώρα η Κιβωτός, υπό την – δήθεν εγγυητική – εποπτεία του κράτους; Ποιος τολμά να δώσει μικρόφωνο στα παιδιά για να τα ρωτήσει πώς ήταν τότε και πώς είναι τώρα;

Είναι διάχυτη η αίσθηση του κόσμου ότι η καταδίκη του πατρός Αντωνίου αποτελεί μια κατάφωρη αδικία. Χιλιάδες άνθρωποι προτίθενται να προσφέρουν κάτι από το υστέρημα τους για να καλυφθεί το χρηματικό πρόστιμο των 60.000 ευρώ που επιβλήθηκε στον ιερέα. Κανείς δεν θα έδινε ούτε δεκάρα για να βοηθήσει αμφίβολους «αθώους», κι όμως είναι έτοιμοι να συνδράμουν γι’ αυτόν τον «ένοχο».

Χάσμα μέγα διαμορφώνεται μεταξύ της ελληνικής δικαιοσύνης και του κοινού αισθήματος γι’ αυτήν. Ποτέ ξανά οι πνευματικοί νόμοι δεν έμοιαζαν τόσο ξέμακροι από τους κοσμικούς. Ίσως το τελευταίο σωτήριο ταξίδι της Κιβωτού είναι η αγάπη του λαού για την αλήθεια που κλείνει μέσα της, ως είδος που δεν πρέπει να εξαφανιστεί. Και αυτή η αγάπη δεν γίνεται να μην έρθει μέρα που θα βρει κλαδί ελαίας και ειρήνης…