Η «χαβούζα» του Πατρινού Καρναβαλιού 2026 – 600 περιστατικά μέθης και τραυματισμών – Είστε περήφανοι γι’ αυτόν τον «πολιτισμό»;

Το θλιβερό αποτύπωμα που άφησε πίσω του το φετινό καρναβάλι, δείχνει και την πολιτιστική «ποιότητα» αυτού του αξιοθρήνητου εθίμου. Τις μέρες της Αποκριάς όπου ολόκληρη η χώρα μετατρέπεται σε καρναβαλικό ρεντίκολο, βλέπεις τους Δημάρχους να κάνουν παρέλαση από τα κανάλια, ανταγωνιζόμενοι ποιος θα καμαρώσει πιο πολύ για τα μασκαριλίκια της πόλης του. Και τι επακόλουθα έχει αυτό το… καμάρι;

Δείτε τι έγινε φέτος στην Πάτρα. Εξακόσια περιστατικά μέθης και τραυματισμών. Λιποθυμίες από το αλκοόλ. Ξυλοδαρμοί. Συμπλοκές. Κρίσεις πανικού. Δεκάδες μεθυσμένοι ανήλικοι κατέληξαν στο νοσοκομείο σε ημιλυπόθυμη κατάσταση. Κλιμάκια του Ερυθρού Σταυρού είχαν στηθεί σε διάφορα σημεία για να δέχονται περιστατικά, λες και είχαμε να κάνουμε με εμπόλεμη ζώνη. Νέα παιδιά σωριάζονταν στα φορεία στα ειδικά περίπτερα πρώτων βοηθειών. Μέχρι και σωστική λέμβος με διασώστη και εκπαιδευμένο σκύλο ήταν «standby» στο λιμάνι της Πάτρας, μήπως και πέσουν άτομα στη θάλασσα την ώρα της κορύφωσης του οργιαστικού καψίματος του «βασιλιά καρνάβαλου» που – μάλιστα φέτος – ήταν ο ίδιος ο Διόνυσος, σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα για να δείξουν την παγανιστική υπόσταση αυτού του αίσχους.

Και τα παραπάνω έκτροπα είναι μόνο τα φανερά και τα δηλωμένα. Τις οίδε άραγε πόσοι βιασμοί και πόσες οργιαστικές καταστάσεις συνέβησαν, πόσες ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες προέκυψαν και σε πόσες εκτρώσεις θα οδηγήσουν, πόσα αφροδίσια νοσήματα μεταδόθηκαν, πόσοι γάμοι μαγαρίστηκαν και πόσα δράματα ξεχύθηκαν πίσω από αναψοκοκκινισμένες μάσκες.

Το ίδιο το προσωπικό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, δήλωσε ότι η φετινή χρονιά ήταν η χειρότερη από όλες τις προηγούμενες, από πλευράς επεισοδίων και περιστατικών. Μάλιστα τόνισαν ότι φέτος συμμετείχαν στο καρναβάλι περισσότεροι ανήλικοι, και ότι κάθε χρόνο η κατάσταση ξεφεύγει όλο και περισσότερο.

Ώστε αυτό είναι το πολιτιστικό καύχημα των Δημάρχων για τα καρναβάλια τους; Γι’ αυτήν τη Διονυσιακή χαβούζα καμαρώνουν; Είναι περήφανοι για το παράδειγμα που δίνουν στα παιδιά; Για το χάος, για το όργιο βίας, για τη μέθη, για τα γεμάτα νοσοκομεία, για το ξεγύμνωμα, για τις υστερικές συμπεριφορές, για τους περιφερόμενους φαλλούς και τις αισχρολογίες του υπονόμου, είναι όλα αυτά δείγματα… πολιτισμού ή είναι σημάδια μιας αποκτηνωμένης κοινωνίας που ακολουθεί – κατ’ αναλογίαν – τον εωσφορισμό της ελίτ;

Δεν είναι να απορεί κανείς που η εξαχρείωση εντείνεται στα καρναβάλια της χώρας μας, αφού αυτός ακριβώς είναι ο προορισμός τους από αρχαιοτάτων χρόνων: η αποθηρίωση του ανθρώπου μέσω της αναίρεσης των ηθικών φραγμών του. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Απόκριες ξεκίνησαν σαν εκδηλώσεις τοπικών παραδόσεων, στη συνέχεια πήραν μορφή σατυρικού ξεφαντώματος, για να φτάσουμε στο σήμερα όπου μας εγκαταλείπουν όλες οι πολιτιστικές προφάσεις και μένει ωμό και ανόθευτο το όργιο.

Με τι «μούτρα» ξεκινούμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας;

Κι εμείς τώρα με το τέλος των Καρναβαλιών, πορευόμαστε ως λαός μαγαρισμένος να απευθύνουμε χαιρετισμούς στην Παναγία. Για να της πούμε τι; Χαίρε φλογός παθών απαλλάττουσα, χαίρε το στέφος της εγκρατείας, χαίρε η στήλη της παρθενίας, χαίρε βυθού αγνοίας εξέλκουσα, χαίρε κατάπτωσις των δαιμόνων, χαίρε των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα…

Το ασύμβατο του πράγματος, ξεπερνά τα όρια της βλασφημίας. Πάμε να προσεγγίσουμε το πάναγνο όντας πανάθλιοι ως εικόνα χώρας. Να λοιπόν που ο πραγματικός καρνάβαλος δεν καίγεται το βράδυ πριν τη Καθαρά Δευτέρα, αλλά συνεχίζει να υπάρχει καταγέλαστος. Καίγεται πνευματικά από την υποκρισία και την ασέβεια του. Ο καρνάβαλος είμαστε εμείς οι ίδιοι ως λαός που περιμένουμε χαΐρι από την Παναγία ενώ έχουμε επιδοθεί σε ειδωλολατρικά ξεφαντώματα από άκρη σε άκρη της επικράτειας.

Ακόμα και πολλοί χριστιανοί συμμετέχουν σε καρναβαλικές γιορτές, με τη δικαιολογία ότι κρατούν ένα «μέτρο» και ότι το κάνουν για να «ξεσκάσουν λίγο βρε αδερφέ» ή το κάνουν για το «καλό» του εθίμου; Μα ποιο καλό;

Πέρα από το πνευματικό ασυμβίβαστο το οποίο είναι σαφέστατο στους ιερούς κανόνες, η συμμετοχή σε μια τέτοια εκδήλωση είναι και μια πολιτική πράξη με συγκεκριμένο αντίκτυπο. Η παρουσία μας σε ένα δημόσιο δρώμενο είναι μια μορφή άυλης «ψήφου», όπως και η απουσία μας. Περισσότερη συμμετοχή σημαίνει περισσότερα ανίερα κέρδη, περισσότερη διαφήμιση, περισσότερη προώθηση από τους Δήμους, περισσότερη πίεση από τους καταστηματάρχες να μη φθίνει το «έθιμο», και όλη αυτή η αλυσίδα διαιωνίζει μια κατάσταση που φτάνει ως τα κορυφαία έκτροπα της Πάτρας.

Και κάθε πόλη και χωριό τώρα, οραματίζεται να γίνει «Πάτρα» και ακούς τους Δημάρχους να λένε συνεχώς: «το καρναβάλι μας δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την Πάτρα». Για να ζηλέψει μπορεί να μην έχει κάτι αγαπητέ, αλλά για να θρηνήσει έχει πάρα πολλά και θα είναι αργά όταν θα έρθουν τα πρώτα δάκρυα. Πηγαίνουμε – όσοι πηγαίνουμε – στις εκκλησιές, με άδεια χέρια για δέηση υπέρ ειρήνης και «υπέρ της πόλεως ταύτης», την ώρα που η πόλη πριν λίγες μέρες ήταν αλώνι των δαιμόνων.

Δυστυχώς δεν χαμπαριάζουμε τίποτα ως λαός, όσο περιθώριο μετανοίας και να μας δώσει ο Θεός. Αντί να επιστρέψει επιτέλους ο Άσωτος στον Πατέρα, ξεκίνησε να ασωτεύει μέχρι λιποθυμίας μη στερηθεί και το τελευταίο ξυλοκέρατο. Η Παναγία σαφώς και δεν παραβλέπει τις προσευχές του μικρού ποιμνίου που σηκώνουν το βάρος αυτού του χάους. Αλλά ως πότε θα κάνει έλεος για εμάς, με τόσο λειψά δικαιώματα και τόσο κραυγαλέα πρόκληση;