Η Υπαπαντή του Κυρίου: Η μητρότητα, η αγκαλιά του Συμεών και το θαύμα της ζωής

Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου σήμερα, που είναι η αληθινή γιορτή της μητέρας καθώς σε αυτό το γεγονός λάμπουν σαν χρυσάφι όλες οι αξίες της μητρότητας. Στη Δεσποτική εορτή της Υπαπαντής ανακαλούμε τη σκηνή της Παρθένου Μαρίας που όταν σαράντισε, πήγε στο Ναό της Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ιωσήφ για να αφιερώσει τον Χριστό ως πρωτότοκο (και μοναδικό) τέκνο της, προσφέροντας στον Θεό μια θυσία 2 τρυγονιών ή 2 περιστεριών, όπως προέβλεπε ο μωσαϊκός νόμος.

Παράδοξο μυστήριο πώς ο νομοθέτης των πάντων Χριστός, ταπεινώνεται για να υπακούσει στην τάξη του δικού Του νόμου. Το ίδιο και η Παναγία που θαυματουργικώς και αδιαφθόρως συνέλαβε και γέννησε τον Χριστό, αλλά παραμερίζει όλους τους λόγους που την δικαίωναν ενώπιον Θεού και ανθρώπων και ακολουθεί πρόθυμα το τυπικό του καθαρισμού. Γιατί ο Θεός δεν ήρθε στον κόσμο για να καταργήσει, αλλά να εκπληρώσει τον νόμο τελειοποιώντας τον με το πάνσοφο σχέδιο της θείας ενανθρώπησης.

Ο Χριστός γίνεται δεκτός στον Ναό από τον υπέργηρο προφήτη Συμεών και σε εκείνο το υπέροχο πνευματικό σταυροδρόμι ανταμώνει η Παλαιά Διαθήκη με την Καινή. Ο μωσαϊκός νόμος θαμπώνεται από δέος και υποκλίνεται μπροστά στην τελειότητα του Ευαγγελίου που έμελλε να αποκαλύψει στον κόσμο ο Χριστός.

«Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου, Δέσποτα, κατά τό ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου…» (Λουκ.2, 29-32) αναφωνεί εκστασιασμένος ο Δίκαιος Συμεών, βλέποντας να πραγματώνεται μέσα στην αγκαλιά του η αρχαία επαγγελία όλων των Προφητών, σε αυτό το ευλογημένο βρέφος που εμφανίστηκε στον ορίζοντα των Γραφών σαν ανατέλλων ήλιος που φώτισε κάθε «σκιά» και κάθε «γράμμα» του νόμου.

Ατενίζοντας ολόκληρη την ενσαρκωμένη θεότητα στον μικρό Χριστό, ο συγκλονισμένος Συμεών μας δείχνει πόσο σημαντική είναι και η κάθε νεογέννητη ζωή που έρχεται σε αυτόν τον κόσμο. Τίποτα δεν ανήκει στην τυχαιότητα. Κάθε άνθρωπος που καλείται στην ύπαρξη είναι και μια αποστολή αγιότητας, μια ζωή που έχει νόημα και αντίκτυπο και μέρος στο σχέδιο του Χριστού, αρκεί εκουσίως να συνταχθεί στην πρόνοια Του.

Η Παναγία σπεύδει να αφιερώσει τον Χριστό στον ναό και κάθε μητέρα που ζει το θαύμα της γέννησης, μπορεί να το εκτιμήσει μόνο ως ευχαριστήρια αναφορά στον Θεό, ως αφιέρωση στον Ζωοδότη Χριστό, ως ευγνωμοσύνη για τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Πόσα εκατομμύρια αγέννητα παιδάκια θα γλίτωναν από τα φονικά ιατρικά εργαλεία, αν όλοι οι γονείς είχαν ως φυλαχτό στην καρδιά τους την εικόνα της Υπαπαντής!

Κάθε χριστιανή μητέρα ακολουθεί τα βήματα της Παναγίας όταν πηγαίνει το σαραντισμένο σπλάχνο της στην εκκλησία για να το παρουσιάσει ενώπιον του Θεού και να πάρει και το ανδρόγυνο ευχή ευλογίας, με τον ιερέα να θωρακίζει πνευματικά το παιδί μέχρι το Άγιο Βάπτισμα. Να γιατί κάθε ορθόδοξη ακολουθία έχει στέρεα γραφική ρίζα και γιατί είναι αναπολόγητοι οι επιδερμικοί χριστιανοί που δυσφορούν με αυτά, κάνοντας λόγο για «αχρείαστους τύπους». Εδώ η Παναγία παρότι ήταν πάναγνη και κρατούσε στα χέρια της τον άμωμο και τέλειο Θεό, υπάκουσε στον καθαρμό. Κι εσύ ταλαίπωρη μητέρα ή ταλαίπωρε πατέρα νομίζεις ότι έχεις λιγότερη ανάγκη για να ευλογηθείς στην εκκλησία!

Ο τύπος του Συμεών

Συμεών είναι και ο κάθε ιερέας που θα πάρει το παιδί μας στην αγκαλιά του για να το σταυρώσει στο όνομα της Αγίας Τριάδος, γιατί κάθε νεογέννητο παιδί που καταφθάνει σε αυτά τα σκαλοπάτια του ναού για να πολιτευτεί στη Βασιλεία, είναι ένα θαύμα που αν το συνειδητοποιούσαμε πλήρως, θα άξιζε ακόμα και μια ολόκληρη ζωή για να το μαρτυρήσουμε.

Σαν άλλος Συμεών γίνεται για εμάς και ο εξομολόγος που πάντοτε καρτερεί τον ερχομό μας, κι εμείς ταπεινωνόμαστε ενώπιον Θεού ως μωροί της αμαρτίας. Το πετραχήλι γίνεται μια εξαγνιστική αγκαλιά που μας χωράει όλους και η άφεση των αμαρτιών χαρίζει τη μόνη αληθινή κάθαρση που ανακαινίζει τον άνθρωπο.

Το Άγιο Πνεύμα πληροφόρησε τον Δίκαιο Συμεών ότι δεν θα έκλεινε τα μάτια του προτού τον αξιώσει ο Θεός να δει τον Μεσσία. Ο πανδαμάτωρ χρόνος που ανελέητα «έσκαψε» το σώμα του Συμεών, τον έκανε ένα αιωνόβιο και ετοιμόρροπο δέντρο που όμως συνέχιζε να καρπίζει ασταμάτητα. Αλλά η ελπίδα του ήταν αγέραστη σαν ακοίμητο καντήλι που δεν έλεγε να σβήσει αν δεν ερχόταν η ώρα που θα έβλεπε το πρόσωπο του Κυρίου του. Αυτή η ιώβειος υπομονή του Συμεών ελέγχει όλους εμάς που δυσανασχετούμε αν τυχόν και δεν εισακουστούν γρήγορα οι προσευχές μας. Ο Θεός εμφανίζει τις ενέργειές του στην κατάλληλη στιγμή και όχι στα ξιπασμένα «κουτάκια» των χρονοδιαγραμμάτων μας.

Το σοφό πνεύμα του Συμεών είναι εκείνο που πρέπει να καλλιεργήσουμε στη ζωή μας, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουμε τις άπειρες ευλογίες του Θεού ως προσωπική φανέρωση της δόξας Του. Η υπομονή, η πίστη, η προσήλωση στις Γραφές και η δοξολογία, είναι οι αρετές που πάντοτε θα φέρνουν στην αγκαλιά μας μια θεόσταλτη επαγγελία…