Καισαριανή: Οι Ναζί δεν μας έσφαζαν για κόμματα – Εμείς επιμένουμε στον διχασμό πάνω από Ελλήνων τα πτώματα!

Για ποια ακριβώς «ιστορική μνήμη» δικαιούται να μιλάει ένας λαός που δεν αφήνει ούτε ίχνος ιστορίας δίχως να το περάσει από διχαστική «γκιλοτίνα»; Πως καταφέραμε να μας διασπάει έτσι όποια θύμηση θα έπρεπε να μας ενώνει; Πως γίνεται στα ματωμένα αποστάγματα του εμφυλίου να βράζει ως σήμερα καυτό το δηλητήριο της αδελφοκτονίας;

Οι περιβόητες φωτογραφίες των Ελλήνων κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους Ναζί στην Καισαριανή, σε μια υγιή χώρα θα προκαλούσαν μόνο συγκίνηση, δέος, υπόμνηση ιστορικού χρέους και θαυμασμό για την ελληνική λεβεντιά που ακόμα κρατούσε κάτι το ανόθευτο και ακατέργαστο. Εκείνη την αποκοτιά που δεν άφηνε το κεφάλι να χαμηλώσει μπροστά σε κανένα κατακτητή.

Μιλάμε για αθώο ελληνικό αίμα. Αθώο ελληνικό αίμα. Ούτε σοβιετικό, ούτε βρετανικό, ούτε κομματικό. Και εμείς με αυτό το αίμα θα βάφουμε ιδεολογικές κερκίδες 78 χρόνια μετά; Θα περνάμε από κόσκινο χίλιες φορές παραπάνω τους δολοφονημένους παρά τους δολοφόνους; Αν είναι δυνατόν! Ιδεολογική μάχη επί πτωμάτων στην κυριολεξία!

Οι κομμουνιστές ζούνε στιγμές σεκταρικής δικαίωσης και «θρησκευτικής» κατάνυξης, αντιμετωπίζοντας τους εκτελεσθέντες ως μάρτυρες του σφυροδρέπανου! Οι αριστερόστροφοι «νεοφιλελέ» κάνουν trend το hashtag #Kaisariani και επαιτούν λίγη «επαναστατική» αίγλη, ίσα ίσα να μη σκονιστεί το σκαρπίνι τους. Και κάμποσοι λοβοτομημένοι δεξιοί φτάνουν στο ύστατο σημείο ξεφτίλας να επαινούν τα ναζιστικά καθάρματα για την κτηνωδία της Καισαριανής!

Και πίσω από όλο αυτόν τον ανάδελφο κουρνιαχτό, οι έμμισθοι τυφλοπόντικες του διαδικτύου χαχανίζουν χαιρέκακα και εκτοξεύουν διχαστικές ίντριγκες από τα λαγούμια τους. Και πάνω από τα σαθρά τους θεμέλια, ορθώνεται μια πολιτική Βαβέλ που επιτρέπει στον μονόφθαλμο να κυβερνάει αμέριμνος τους ξεματιασμένους.

Αλήθεια, αυτό το αντιμαχόμενο μωσαϊκό που λέγεται ελληνικός λαός, είναι που θα ζητήσει αύριο τις γερμανικές αποζημιώσεις; Με ποιο έρεισμα; Με ποια ιστορική σταθερά; Με ποια συνείδηση κοινού οράματος; Ποιος θα πάρει στα σοβαρά έναν λαό που νιώθει «αποζημιωμένος» στη θέα των νεκρών του; Μήπως μάθαμε να συντρίβουμε ενστικτωδώς ότι μας κάνει να νιώθουμε «λίγοι»; Μήπως το αγέρωχο βλέμμα του θανατοποινίτη στην κάμερα κεντρίζει τις δικές μας «εκτελεσμένες» συνειδήσεις και τους ντροπιαστικούς συμβιβασμούς; Μήπως όλος αυτός ο θόρυβος γίνεται γιατί λιμάζουμε για σύμβολα και άλλοι ορμάνε να τα καταχραστούν – ενώ άλλοι τα ποδοποτάνε μήπως κερδίσουν λίγο μπόι;

Και άραγε τι διαφορά έχουν οι αποτρόπαιες φωτογραφίες της εκτέλεσης στην Καισαριανή από τα εγκλήματα των Ναζί στην Κάνδανο και το Κοντομαρί, στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στο Χορτιάτη, στο Μεσόβουνο και σε τόσα άλλα μέρη της πατρίδας μας όπου τα αποβράσματα του Χίτλερ σκότωσαν, βίασαν, έκαψαν και ισοπέδωσαν τα πάντα; Μήπως τους Ναζί τους ένοιαζε να ξεχωρίσουν κομματικά τις θηριωδίες τους; Όχι αγαπητοί μου. Αυτό το είδος παράνοιας ανήκει μόνο σε εμάς και τον εμφύλιο που ακολούθησε. Αυτή η ίδια παράνοια που σιγοκαίει σαν πυρετός τώρα σε ένα παραζαλισμένο έθνος.

Τους μάρτυρες τους γνωρίζει μόνο ο Θεός

Οι φυλετιστές Ναζί, έβλεπαν απέναντί τους μια εχθρική φυλή που έπρεπε να εξοντωθεί μέχρι τον τελευταίο πυρήνα αντίστασης: τους Έλληνες. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες είχαν μαρτυρήσει πριν την εκτέλεση της Καισαριανής από πείνα, μαζικές σφαγές και εγκλεισμούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι ζωές τους πάρθηκαν ως αντίποινο της ύπαρξής τους. Κανείς δεν ασχολήθηκε με τις πολιτικές πεποιθήσεις τους. Τους είδαν σαν λίπασμα για τον Άξονα. Αμέτρητοι μάρτυρες που όρθωσαν ανάστημα στο μιλιταριστικό θηρίο.

Την τελευταία σκέψη εκείνου που βλέπει τη σφαίρα να έρχεται καταπάνω του, τη γνωρίζει μόνο ο Θεός. Αν σκέφτηκε τη μετάνοια, αν σκέφτηκε το έλεος, αν σκέφτηκε την πατρίδα, αν σκέφτηκε την αντίσταση, αν έκανε νοητό φυλαχτό τη μάνα του, αν λογάριαζε το κόμμα ή αν λογάριαζε ότι υπάρχει αιώνια ζωή και παράδεισος, αυτά κινούνται πολύ πέρα από τα μικρόψυχα πολιτικά πάθη μας. Εμείς είμαστε μόνο για επιδερμικές ερμηνείες και νεκρολογίες με ξένα κόλλυβα. Και αν δεν πρέπει να κρίνουμε τους ζωντανούς – πόσο μάλλον δεν πρέπει να βαραίνουμε με τη χολή μας τους κεκοιμημένους.

Εννοείται ότι οι κομμουνιστές έκαναν μετέπειτα φρικτά εγκλήματα, όπως και οι δεξιοί. Και άρα τι; Θα ορίζουμε ολόκληρη την εθνική μας υπόσταση μέσα από ένα πρίσμα ματωμένο με αδερφικό αίμα; Να θυμίσω ότι και ο Άγιος Παΐσιος κατατάχθηκε στον Εθνικό Στρατό ως ασυρματιστής για να μην βαρύνει τη συνείδησή του με ούτε μια σφαίρα σε αυτόν τον παρανοϊκό εμφύλιο. Μερικά χρόνια αργότερα στην Κόνιτσα βοηθούσε απλόχερα διωκόμενους κομμουνιστές χωρίς να λογαριάζει καθόλου την ιδεολογία τους, σε σημείο που η Μητρόπολη τον στοχοποίησε με βαρύτατες κατηγορίες.

Αυτό είναι το λεβέντικο πνεύμα του Έλληνα που αναβίωναν οι αμνησίκακοι άγιοι, και που σήμερα κατακερματίζεται από χιλιάδες χαρακώματα υποκειμενικής κακομοιριάς. Η Καισαριανή έγινε ένας καλός καθρέφτης για τα χάλια μας και ίσως οι φωτογραφίες ήρθαν την κατάλληλη ώρα για να μας θυμίσουν ότι εκείνο που στήνουμε μονίμως στα 10 μέτρα είναι η εθνική αξιοπρέπειά μας…